با كهنه سربازانمان چه كرده‌ايم؟

كدخبر: ۲۳۶۵

تاريخ انتشار: ۰۷ آذر ۱۳۸۶ - ۱۶:۵۰

تعداد بازديد: ۶۴۵۷

نسخه چاپي

ارسال به دوستان

با كهنه سربازانمان چه كرده‌ايم؟

زهره‌ عطايي ‌آشتياني

*عضو هيأت علمي پژوهشگاه علوم انساني و مطالعات فرهنگي

هرچند بزرگداشت هفته بسيج و تكريم برخي جانبازان و آزادگان جنگ تحميلي، كاري زيبا و تحريك‌كننده عواطف انساني است، به چند دليل، بيش از اين‌كه دل‌ها را بنوازد، آنها را مي‌لرزاند. پخش خاطرات از چند كانال تلويزيوني به طور فشرده در يك هفته از سال، ممكن است اثر وهله‌اي (آن هم بر عده خاصي كه دوران جنگ را درك كرده‌اند)، داشته باشد، ولي به ‌جاي گسترش فرهنگ بسيجي بين جوانان، واكنش‌هاي گوناگوني نسبت به اين رزمندگان ايجاد مي‌كند. البته اگر نحوه مطرح نمودن جايگاه و فداكاريهاي بسيجيان به‌شكل‌هاي متنوع و در تمامي طول سال انجام شود، قطعاً اثرات عميق‌تر و بلندمدت‌تري خواهد داشت.
در اين شبها شبکه 5 صداوسيما، مستند مدال افتخار از كهنه سربازان استراليا و كره را پخش مي‌كند و نشان مي‌دهد كه بازماندگان جنگ دوّم جهاني و خانواده‌هاي آنان در اين كشورها چه قرب و منزلتي دارند.

نكته مهم در اين گزارشها ارج و اعتباري است كه براي اين گروه در كشورهاي اروپايي، آمريكايي و خاور دور قائل هستند. اينگونه تكريم را مي‌توان در سه محور عمده نشان داد:

* منزلت سياسي، منظور حفظ و توسعه جايگاه كهنه سربازان براي جهت‌دهي گرايشات جامعه بويژه جوانان مي‌باشد. كه به عنوان حافظان صيانت، اقتدار اجتماعي و سياسي كشور از شأن خاصّي برخوردارند و الگوي عملي براي پرورش و تربيت نسل‌هاي بعدي (به‌جاي پذيرش الگو از بيگانگان) حضور دارند در حاليكه متأسفانه در كشور ما با وجود اسوه‌هايي چون جانبازان، ايثارگران، آزادگان، حداكثر تعداد بسيار محدودي به مناصب سياسي و بعضاً هم نامناسب با شرايط و سابقه گمارده شده‌اند. كه حتي بازتاب اجتماعي خوبي به دليل همين جايگاه نامناسب نداشته‌اند منظور از منزلت سياسي اينگونه پُست‌هاي موقّتي نيست بلكه ارايه برنامه‌هاي قاعده‌مند پرورشي براي نهادينه كردن ارزش‌هاي مربوط به اين افراد در جامعه است.
در برخي كشورها، سازمان‌هاي غيردولتي كهنه‌سربازان و بازماندگان جنگ بسياري وجود دارد و تنها در آمريكا، بيش از چهل مركز يا سازمان غيردولتي تشكيل شده كه بيشتر آنها فعاليت سياسي دارند و راهپيمايي و اعتراضات عليه جنگ‌ها را هدايت مي‌كنند. حتي در جنگ اخير آمريكا در عراق نيز رسما ده‌ها سازمان و انجمن يا در حمايت از سربازان آمريكايي و يا عليه جنگ تأسيس شده‌اند.

* منزلت فرهنگي؛ منظور فراهم آوردن امكانات علمي براي جبران بخش كوچكي از فداكاري‌هاي اين افراد و خانواده‌هاي آنان است؛ براي مثال، در بيشتر كشورهاي اروپايي و آمريكايي، يك روز از سال براي يادبود بازماندگان جنگ تعطيل رسمي است و در اين روز از خانواده‌هاي سربازان تجليل مي‌شود. در آمريكا نيز پس از جنگ جهاني دوّم در بيشتر ايالات، دستيابي به آموزش رايگان و جايگزين براي اين افراد عموميت يافته و تهيه خانه‌هاي ويلايي در بهترين نقاط شهرها براي آنان امكان‌پذير شده است، ولي در ايران كه امتياز جزيي مانند سهميه‌بندي تحصيلي به فرزندان شهدا و رزمندگان داده شده، بعضاً به دليل اعتراض مخالفان (كه آن نيز حاصل درك نكردن منزلت سياسي اين عزيزان است) موجبات منزوي شدن اين دانش‌آموزان و دانشجويان را در جامعه فراهم آورده است.

* منزلت اقتصادي؛ منظور ايجاد امكانات نگهداري و پرستاري مداوم همراه با عزّت نسبت به اين عزيزان و فراهم كردن زمينه اقتصادي ـ رفاهي براي خانواده‌هاي آنان است كه بايد به شكل منظم و سازمان‌يافته و با پيگيري مسئولان در توزيع عادلانه امكانات براي دستيابي افرادي كه خود تمايلي براي استفاده از اين امكانات ندارند، فراهم شود. در حالي‌كه شايد اين عده، حقيقتاً به حمايت‌هايي از جمله مسكن، بهداشت، تحصيل و غيره نياز مبرم دارند.
در فرانسه براي بازماندگان جنگ در ترابري عمومي اولويت قايل شده و بهترين مكان در وسايل نقليه به آنان تخصيص داده مي‌شود. در كشورهاي ديگر هم امكان استفاده از بهداشت رايگان براي اين قشر هست. همان‌گونه كه در مستند مدال افتخار ديده مي‌شود، پرستاران آماده به خدمت (Online) براي هرگونه سرويس‌دهي در 24 ساعت شبانه‌روز چه در منزل و چه در بيمارستان براي رسيدگي به نيازهاي اين افراد حضور دارند.

چندين سال پيش كه تازه جنگ تحميلي به پايان رسيده بود، همسر انگليسي يكي از اساتيد دانشگاه در مشهد كه پرستاري تحصيلكرده بود قضيه‌اي را تعريف كرد كه ياد آن پس از گذشت سال‌ها هنوز دل من را به درد مي‌آورد. اين خانم يك روز در حين خدمت بيمار جانبازي را كه دست نداشت ديد كه با سختي تلاش مي‌كرد دهان خود را به ميز كنار تخت براي برداشتن دارو نزديك كند؛ دارويي كه پرستار بي‌توجه و بي‌ملاحظه بخش، دور از دسترس بيمار قرار داده بود. در بسياري از كشورهاي اروپايي از جمله اتريش، پرستاران حتي در منزل خود خط تلفن مستقيم براي رسيدگي فوري به اين‌گونه اشخاص دارند.

نكته مهم توجه به ماهيت جنگ‌ها و بازماندگان آن است كه جايگاه جانبازان، شهدا و آزادگان جنگ تحميلي ايران با كهنه سربازان (Veterans) كشورهاي ديگر به لحاظ منزلت معنوي قابل مقايسه نيست، چرا كه جنگ تحميلي جهاد در راه خدا و براي دفاع از كيان اسلام و كلمه حق در مقابل دنياي كفر بوده است. براي همين، فراهم آوردن شايسته‌ترين جايگاه سياسي، فرهنگي، اقتصادي براي اين بازماندگان به منزله كمترين سپاس جامعه ايران نسبت به اين بزرگواران است.

نظرات بینندگان:

بنام خدا
با ارمان شهري كه مي فرماييد خيلي فاصله داريم و متاسفانه كمتر كسي به اين ارزش ها توجه دارد ...

بنام خدا
سلام.نميدانم منظور نگارنده اين مطالب را از سر دلسوزي است يا چاره انديشي است... روزگار بدي شده هميشه ياد وصيتنامه آن سردار مي افتم كه فرمود دعا كنيد كه شهيد شويد وگر نه شما به 3 گروه تقسيم ميشويد.
1.گروهي دنبال دنيا ميرويد و فراموش ميكنيد اتفاقات گذشته را.
2. گروهي پشيمان ميشويد كه چرا اين راه را رفتيد.
3. گروهي سر پيمان خود باقي ميمانيد و از حوادث روزگار دق ميكنند .
بهر حال اين انقلاب بقول شهيد بزرگواري همه امتحان ميشوند و هر كسي هم بخواهد به اين انقلاب صدمه بزند خود رسواي دو عالم خواهد شد چرا كه مظلوميت خاصي با اين انقلاب عجين شده كه خداوند سبحان اجازه نخواهد داد اين راه (انقلاب)كه امام (ره) عظيم الشان شروع نموده اند خدشه اي وارد شود توفيق خدمت رااز خداوند سبحان وسلامتي براي آقا امام زمان ارواحنا فدا خواستارم.
والسلام سيدرضا

ای بیخبر از سوختن و سوختنی
عشق آمدنی بود نه آموختنی

حالت سوخته را سوخته دل داند و بس .
هر وقت دلم ميگيره ، ميرم موزه شهدا تو خيابان طالقاني و پس از ديدار شهدا و دست نوشته ها و خاطراتشان ، بيرون مييام و دم در خروج آنچه را در دل دارم به صورت دل نوشته ، داخل دفتر ياد بود مينويسم . قسمت ما را خدا همين اندازه خواسته . با مقدرات نميشود مبارزه كرد . و فقط ميشود يادآوري كرد . مثلا از همين سايت خواسته بودم به حرمت شهداء 3 راه شهداء شلمچه هر روز مطلبي از خرمشهر مظلوم بنويسند مگر نوشتند . اينقدر گرفتار شدند كه نمي توانند چنين كاري كنند . دير بجنبند ... !

بنام حضرت دوست که همه هستی از اوست
با عرض سپاس خود از نویسنده مطلب با کهنه سربازان خود چه کرده ایم بیان می کنم که نه بخاطر خودم که بسیجی کوچکی در جنگ بودم بلکه بخاطر حفظ فرهنگ و انتقال روحیه های ایثارگری و مقاومت و جانبازی برای وطن لازم است روزی را به همین نام اختصاص دهند و بطور واقعی و بدون بهره برداری جناحی و سیاسی از آن به اکرام آنها بپردازند متاسفانه با اجرای برخی سیاستهای غلط، افتخار خدمت به مام میهن را از مفهوم آن تهی ساخته و میهن پرستی و جانبازی در راه وطن را كمرنگ كرده اند
تا ما به جوانانمان الگوی صحیح ارائه نکنیم و آنرا از آلودگیهای سیاسی کاری رایج رها نسازیم نمی توانیم انتظار داشته باشیم تا آنها سایر الگوهای غیر بومی را انتخاب نکنند.

با سلام واحترام
بنده خود از رزمندگان سابق هستم . به هرحال مرهم زخمی را هر از گاهی کندن، جز ریش کردن دل عایدی ندارد امیدوارم مسئولاني كه که ارامش تنفس امروزشان مدیون فداکاری وگذشت ایثارگران می باشد با دیدن این مقاله به یاد سخن ان پیر فرزانه بیافتند که : نگذارید پیشکسوتان جهاد و شهادت در کوچه خم زندگی روزمره . . . .تا اینکه لعلهم.

توجه همه عزیزان را به گزارشی یک هفته قبل در سایت تابناک در خصوص آن شیر زنی که با داشتن دو جانباز موجی شدید در منزل با چه مشقتی روزگار میگذرد جلب میکنم که البته مشت نمونه خروار است .آنوقت بریز و بپاش ها و سفر های خارجی که ردیف پشت سر همدیگر است را هیچ به حساب نمی آورند ولی تا دو ریال میخواهند بودجه این یادگاران دوران دینداری و مردانگی و شجاعت و پایداری بدهند یادشان به کسر بودجه می افتد ؟؟!! یادمان نرود اگر این بزرگ مردان دامن دنیا را مثل برخي می گرفتند نه این حال و روزگار را داشتند و نه نیاز به دلسوزی احدی می داشتند و شاید وضعشان هم توپ توپ بود و صد البته اگر این بزرگ مردان پا در عرصه جهاد و شهادت نمی گذاشتند نه از تاج خبری بود و نه از تاج نشا ن . لذا هر چه کنیم که باز کم است نه از سر لطف که باید از سر و ظیفه باشد و از سر پاسخی کوچک به مردانگی بزرگ زیرا آتچه به این عزیزان تحفه شود هرگز پاسخ سلامتی ز دست رفته آنها مشقتهای تحمل کرده این بزرگ مردان نمیشود بلکه تنها مرهمي است بر آلام بزرگشان... هر چند آنها سر معامله با معبود کردند و نه برای متاع دنیا . به امید بگوش عمل شنیدن مردم و مسئولین و آن جمله یاد ماندنی که ...لم یشکر المخلوق و لایشکر الخالق ...

باور بفرمایید بغض گلویم را گرفته .
هان ای کساني که فقط در روز بسیج، لباس بسیجی به تن می کنید و در جایگاه مخصو ص می ایستید و در گفتارتان ایثارگران را سرمایه های این کشور می دانید، شما را به خدا اگر یک ایثارگر به ناچار به دفترتان پا می گذار د و درخواستی دارد، نگوید ای بابا خوب شد جنگ شد و شما به جبهه رفتید

هرچند کم کاری های زیادی صورت گرفته است اما آزادگان و جانبازان عزیزمان بیش از هر چیز مادی از این که ایثار آنها در محافل فرهنگی و یا احیانا سینما به چالش های سطحی گرفته شود آزار میبینند.

ای کسانی که راحت راه میروید راحت میخوابید و در کنار پدر مادر فرزندان خود هستید
سالهاست جنگ تمام شده
برای این عزیزان چه کردید؟
ناراحتی فرزندتان چقدر شما را ناراحت میکند؟
چقدر حاضرید سر بربالین بگزارید واز عزیزتان بی خبر باشید؟
ایا ما مسئول نیستیم؟ شما مسئول نیستید؟ شايد بگوئید تو هم حال داری، اشکال ندارد بدانید باید جواب بدهیم.
خدایا خدایا نیاز کسی را بدست مخلوقت نده

ايامردم ماميدانندجانبازان قطع نخاع گردني چگونه روزگار ميگذرانند؟
اياميدانيد همسران فداكار اين عزيزان از بس زجر كشيده اند دچار پيري زودرس وبيمار شده اند؟
راستي ايا نسل جوان ما ميداند جانباز به چه كسي مي گويند؟مسئولين عزيز چقدر فرهنگسازي كرده ايد؟چقدر ازوقت تلويزيون رابراي شناساندن جانبازان وكلا فرهنگ ايثار اختصاص داده ايد؟
احساس سوختن به تماشا نميشود
اتش بگير تاكه بداني چه مي كشم
يك جانباز قطع نخاع

با عرض سلام
استفاده از واژه (کهنه سربازها)در مقطع فعلی کار درستی نیست رزمندگان ما هنوز زنده اند و هنوز رزمنده اند چرا که مبارزه هنوز تمام نشده و کفر و الحاد هنوز در مبارزه با ما در هماورد طلبی است و نابودی جبهه اسلام را در سر میپروراند.

سلام
من متعلق به نسلی موسوم به نسل سوم انقلاب هستم. نسلی که از جنگ شاید فقط خاطرات مرخصی آمدن بابا را به خاطر داشته باشم. خاطراتی که در دعاهای بچگانه ام از امام خمینی طلب مرخصی برای بابا می کردم.
سال 68 بود من هفت سالم بود. بابا تازه از مناطق جنگی برگشته بود. با آن لباس خاکی قشنگ ولی همواره نوید دهنده جدایی که هر وقت بابا می پوشید می خواست برود. زمانه گذشت. بابا تازه از جنگ برگشته بود. خسته بود. در بغلش که می نشستی بغض گلویش را حس می کردی. حیف که دیگر دلم اندازه ان موقع ها پاک نیست تا آن بغضها را آنگونه حس کنم. برگشت رفتیم مشهد. بعد شاهرود. همینقدر بگویم که جفا کشیدیم. بابا برگشته بود و می خواست سرپناه جوجه هایش را سامانی بدهد اگر چه به خاطر آن برای 50000 هزار تومان چک شبی زندان بخوابد. اگر چه برای تامین آب آن سرپناه راهی به جز آب تانکر نباشد. اگر چه برای تامین برق آن سرپناه راهی به جز کنتور خانه های درون منطقه اصلی شهر نباشد که او سرپناهش را در بیغوله ای چون حلبی آباد بنا نهاده بود. اگر چه برای گرم کردن شبهای آن سرپناه مجبور بود روزهای سرد زمستانی را با بخاری خاموش سر کند که مبادا آن نفت در شهر گازسوز به بخاری سرپناهش نرسد. بابا بازنشسته شد با حقوق 200000 تومان در هر ماه ولی با غرور زندگی می کند و چه با درد نگاه می کرد پیکر همرزمانش را بر پشت تریلی با آن خرجهای کذایی برای تازه کردن داغ آن مادر التیام یافته در گذر زمان. چه احساسی داشت وقتی پسر دانشجویش از او می پرسد:"بابا اگر دوباره جنگ شود و ما برویم و شهید شویم اینجوری ما را پشت تریلی حلوا حلوا می کنند."

ولی او مغرور و سر بلند و برای جوجه هایش یک قهرمان است که منت هيچ كس را نکشیده است هر چه کرده خود کرده گر چه در زندگیش وقفه ای به طول 8 سال آن هم در بهترین دوران عمرش ایجاد شده باشد ولی چه دردناک بود آن لحظه ای که به وی خطاب شد که جبهه و جبهه رفتن وظیفه ارتشی بودنش بوده است. حتی لذت قهرمان بودن را هم از جوجه هایش گرفتند.

از طرف یک دانشجوی این کشور که شاهد دفن پیکر همرزمان گمنام بابا در دانشگاه صنعتی اصفهان است تا شاید به قول مسئولین دانشگاه شادی و نشاط در روحیه اش ایجاد شود.

سلام درد دل زياداست ماپست و مقام نخواستيم، تحصيل رايگان پيشكش، مسولين ادارات وسازمانهادر روزجانبازوبسيج به صورت كليشه اي وبعضاازروي تظاهرارآنان تجليل مي نمايند ولي درمقام اجرا ،شان آنها رارعايت نميكنند وروزي زن وفرزندان راقطع مي نمايند آنهم بي دليل.

انقدر از این واژه ها و جایگاهها در موارد سطحی سواستفاده کردند که هروقت اسم جنگ وبسیج برده می شه نسلهای مختلف احساس میکنند داره ریا میشه و یا طرف داره باج می گیره.
واقعیت اینه که کسانی که در راه خداو وطن جنگیدیند به همین 2 جا پناه ببرندو از هیچکس چه دولت و چه مردم احساس بی نیازی کنند. یا علی

با تكريم به شهداي والامقام وجانبازان عزيز وآزادگان سرافراز ،راستي چرا از رزمندگاني كه بعضا ده سال را در جبهها بودهاند وتبعات آن .فشارهاي روحي بر فرزندان آنها بوده است،و عقب افتادگياقتصادي واكنون مسافر كشي ميكنند را در جرگه كهنه سربازان نميدانيد

سخته اما می نویسم.هنوز جنگ هست. اونایی که می تونند بیایند بجنگند. بقیه برن کنار. اگه با خدا معامله کردیم نباید ارزش کا خودمون رو بیاریم پایین . خیبری باش بی دود و پر سوز .

تصویر رزمنده امدادگری که لباس پلنگی به تن داره شهید عسگری است.ایشان
برادرش هم شهید شده.

نظرات کاربران: