خبر صعود به قله ماناسلو توسط تيم ايران شادي را در کوهنوردي کشور دوچندان کرد اما اين شادي با خبر مفقود شدن مهدي اعتمادفر هيماليانورد مستقل ايراني در 100 متري قله دائولاگري رنگ ديگري گرفت.

به نوشته اعتماد ملی، کوهنوردي فعاليتي ماجراجويانه است که ضريب خطر پذيري در آن بسيار بالاست؛ اين امر در همه گرايش‌ها و رشته‌هاي اين فعاليت از درصد قابل توجهي برخوردار است بر همين اساس در تمام دنيا علاقمندان به رشته‌هاي کوهنوردي ضمن فراگيري تاکتيک‌ها و تکنيک‌هاي فني در توجيه جامعه و خانواده خود نسبت به بالابودن ضريب خطر در اين فعاليت همت مي‌کنند.

امري که در تمامي اين سال‌ها به اشتباه از سوي فدراسيون کوهنوردي به عنوان متولي اصلي اين ورزش مخفي نگاه داشته شده است! تلخ‌تر از خبر حادثه منجر به فقد مهدي اعتماد فر،رفتار دور از شأن فدراسيون کوهنوردي با اين واقعه است.

اعتماد فر رابطه بسيار نزديکي با فدراسيون کوهنوردي داشت و پيش از عزيمت به منطقه با مسوولان فدراسيون ديدار کرده بود. در اين شرايط اخبار مراحل صعود او توسط فدراسيون کوهنوردي براي پر کردن خلأ برنامه‌هاي ملي و مال خود کردن پوشش بسيار گسترده‌اي داشت.اما دبير فدراسيون کوهنوردي پس از حادثه رخ داده براي او در گفت‌وگو با ايسنا (16/2/88 کد خبر8802-10290) اظهار مي‌دارد:«صعود اعتمادفر به صورت شخصي بوده و فدراسيون در جريان کارهايش نبود.»!!

نگاه ابزاري فدراسيون نشينان به اين ورزش ريشه در مديريت انحصاري حاکم دارد؛ کاهش شديد هزينه‌هاي تيم‌هاي باشگاهي در صعود‌هاي هيماليا و کيفيت بسيار متفاوت صعود‌ها به جهت فني و اجرايي دليل اصلي مقابله با تلاش‌هاي باشگاهي و از عوامل اصلي مانع‌تراشي‌ها در گسترش فعاليت‌هاي باشگاهي اين رشته ارزيابي مي‌شود.

حوادث تيم‌هاي فدراسيون کوهنوردي در مقابل تيم‌هاي مستقل بيشتر و به مراتب جدي‌تر بوده‌اند و جالب اينکه با توجه به امکانات و هزينه‌هاي تيم‌هاي فدراسيون اين حوادث هرگز در کميسيون بررسي حوادث اين ورزش طرح نمي‌شوند و در مقابل هر حرکت تيم‌هاي باشگاهي در کمترين زمان ممکن با جنجال بسيار در کميسيون بررسي حوادث که به ابزاري براي سرکوب کوهنوردان باشگاهي تبديل شده طرح و منتج به محکوميت باشگاه‌ها مي‌شوند.

رفتار اخير فدراسيون کوهنوردي در مواجهه با حادثه اخير در دائولاگري و انکار ارتباط و اطلاع از برنامه‌هاي مهدي اعتماد فر، سندي انکارناپذير از كمرنگ‌شدن توامان اخلاق و مديريت در اين مجموعه است.

رفتاري که در جبران آن انتشار بيانيه عذرخواهي رسمي و کناره گيري مقام مصاحبه کننده کمتر کار ممکن است. همچون يادداشت‌ها و ديدگاه‌هاي پيش از اينکه به واسطه مطبوعات بيان داشته‌ام بر خواست نظارت و ارزيابي اين فدراسيون از سوي سازمان ورزش تاکيد دارم.

اميدوارم باشگاه‌هاي کوهنوردي در سراسر کشور بر اين خواست منطقي که تنها راه جلوگيري از فروپاشي مطلق ساختارهاي مديريتي اين ورزش در کشور خواهد بود اصرار ورزند.