فریدون آدمیت، مورخ و محقق تاریخ مشروطه ایران، پس از تحمل یک دوره درد ناشی از بیماری گوارشی،  بدرود حیات گفت.

به گزارش مهر، علی دهباشی، سردبیر مجله «بخارا»، با اعلام این خبر، گفت: آدمیت، پدر تاریخ‌نگاری ایران و مورخ برجسته مشروطیت ایران، پس از تحمل یک دوره بیماری، ساعت 15 روز 10 فروردين در بیمارستان تهران کلینیک و در سن 87 سالگی درگذشت.

آدمیت، متولد 1299 شمسی در تهران بود. وی در سال 1321 در رشته حقوق و علوم سیاسی فارغ التحصیل شد. پایان‌نامه او درباره زندگی و اقدامات سیاسی میرزا تقی‌خان امیرکبیر و با عنوان «امیرکبیر و ایران؛ پاورقی از تاریخ ایران» بود. آدمیت در حالی که دانشجوی دانشکده حقوق بود در سال 1319 به استخدام وزارت امور خارجه درآمد تا ضمن کار، تحصیلات خود را در خارج از کشور تکمیل کند.

او در فعالیت اجرایی نخستین تجربه خود را در سمت دبیر سفارت ایران در لندن پشت سر گذاشت. وی در کنار مأموریت اداری، وارد دانشکده علوم سیالسی و اقتصاد لندن شد و بعد از پنج سال تحصیل در رشته تاریخ سیاسی و فلسفه سیاسی در سال 1941 به درجه دکتری دست یافت.

 

آدمیت سپس در سال 1330 در مأموریت نمایندگی ایران در سازمان ملل متحد و سپس وزیر مختاری در همان جا تعیین شد. این ماموریت تا سال 1338 ادامه داشت و وی در این سالها (1955) دومین اثر خود را با عنوان «جزایر بحرین: تحقیق در تاریخ دیپلماسی و حقوق بین‌الملل» به زبان انگلیسی در نیویورک منتشر کرد.

شرکت در چندین کنفرانس و انجام وظیفه در مقام داور بین‌الملل در دیوان دايمی حکمیت لاهه، از فعالیت‌های دیگر فریدون آدمیت در طی مأموریت خود بود که تا سال 1359 شمسی به طول کشید.

فریدون آدمیت از سال 1344 تمام وقت خود را صرف مطالعه و تحقیق در عصر مشروطیت کرد و در طی بیش از 20 سال فعالیت، منورالفکران عصر مشروطه و مهم ترین حوادث سیاسی اجتماعی دوران آغازین تاریخ ایران مدرن را در بیش از 25 عنوان کتاب و مقاله تالیف و منتشر کرد.

شناخت جنبش مشروطیت و شرایط اجتماعی و فرهنگی ایران در سرآغاز آشنایی با دنیای مدرن، محور عمده آثار او بوده است. پرسش فلسفی از چیستی مشروطه و کاوش تاریخی از اندیشه ها و افکار مدرنهای ایران دو محور اصلی در تحقیقات آدمیت است که با پیروی از اصول تاریخ نگاری علمی و مدرن، شرایط مواجهه اولیه ایران را با مدرنیته در متون تحقیقی به ثبت رسانده است.

«فکر آزادی و مقدمه نهضت مشروطیت»، «اندیشه‌های میرزا آقاخان کرمانی»، «اندیشه‌های میرزا فتحعلی آخوندزاده»، «اندیشه‌های طالبوف تبریزی»، «اندیشه ترقی و حکومت قانون»، «فکر دموکراسی اجتماعی در نهضت مشروطیت ایران»، «ایدئولوژی نهضت مشروطیت ایران» و «امیرکبیر و ایران» از جمله آثار آدمیت است.