چون تمام برنامه های صدا و سیما اعم از مرتبط و غیر مرتبط نگاه و جهت گیری سیاسی پیدا کرده و یکسری بزرگوار دلواپس تندرو برای همه چیز با نگاه سیاسی تصمیم گیری و نظارت می کنند.
نشونه اش عدم پخش طنز محبوب شب های برره در شبکه های داخلی سیما. همین الان در شبکه غیر فارسی آی فیلم در حال پخشه و برای مردم داخل کشور پخش مجددش حرام است.
من نزدیک سه سال تلویزیون خونه ام خاموش بود. علت آن هم تکرار یکسری گزاره های تکراری، ادبیات تکراری و شباهت ظاهری بسیاری از برنامه ها و مجری ها، مناسبت محور بودن برنامه ها و نه برنامه داشتن آنهاست و در آخر اهمیت ندادن به نو جوانها و جوانها و اینکه فکر می کنند همه باید هنوز در دهه شصت پرورش پیدا کنند. شاید کانالهای تا حدی موفق آنهایی هستند که تکلیفشون تا حدی معلومه، مثل نسیم ، مستند و حتی افق. تلویزیون فکر میکنه فقط خودش بلده فیلم و مخاطب پروران باشه آما نمیدونه که فقط در اینستاگرام دهها و بلکه صدها ایرانی موفق و تدوینگر و مخاطب محور کار جدی و درست می کنند و خیلی پادکست و موسیقی تولید می کنند
بنظرم حتی تلوبیون بهتر از تلوزیون مجانی عمل کرده چون مردم انتخاب کردن را دوست دارند. برای مقایسه آنروز و سالهای پیش بهتره یک متن و تصویر بخش خبری امروز و سه سال پیش تلویزیون را با هم مقایسه کنید تا ببینید کلا چه ادبیات و ظاهر و ساختار ثابت و تکراری غالب شده است. راهکار این است که جوانها ی دهه بیست را به بدنه وارد کنید در همه بخشهای سازمان از دوبله و تئاتر و موسیقی تا بازیگری و ایده پردازی و ورزش و ... وار سازمان کنند و از برون سپاری بیش از حد و سفارشی و ننگ نظری ظاهری در انتخاب آدمها و صرفا نگاه مذهبی خودداری کنید. مدیران هم تا شش ماه فقط گوش کنند و ایده های جدید را اجرا کنند تا تحول ایجاد بشه و الا همین مخاطب ها هم ریزش می کنند