باز هم این زوج میتونن با برداشتن یک قدم سخت به عقب برگردند . ولی مثل منی با 3 تا بچه و اجاره خونه و فشار اقتصادی و .... فقط باید بمیریم (گرچه پول قبر و مراسم رو هم نداریم)
تا ابد شرمنده زن و بچه ها مون هستیم
من 30 ساله بدون سرپرستم با بچه ی یتیم مستاجر هستم خجالت میکشم به کسی درد دلم رو بگم ، هیچ فریادرسی هم نیست . دلم نمیخواد دستم پیش کسی دراز بشه. اين وظیفه ی دولته که به ما کمک کنه تازه من کمک بلاعوض هم نمیخوام . وام بدون بهره یا با سود کم بدند تا با حقوق پنج میلیون و پانصد تومان من بشه هم خرج زندگی و هم قسط وام رو داد . البته فقط خودم رو نمیگم منظورم من و امثال من هست.
ندارن مجبور نیستن ازدواج کنن ک حالا فیلم بازی کنن از مردم گدایی کنن .تو ک نداری زن گرفتنت چی بود تو عروس خانوم دیدی نداره چرا ازدواج کردی میموندی خونه پدرت کار میکردی
نمی دونیم چیکار کنیم تا کی باید تحمل کنیم پول پیش خونه به قدری بالاس که من نتونستم خونه بگیرم آواره خونه دوست آشنا شدم.من یک کارگرم چقدر مگه درآمدمه که بتونم پس انداز کنم برای پیش خونه با این قیمت ها.کی درست میشه پس
درود فراوان . هنگام آن رسیده که از جوامع موفق الگو برداری نماییم . آنها به مهربانی جمعی رسیده اند و برای تمام شهروندانشان قانون جامع پرداخت حق معیشت مکفی وضع نموده و به اجرا گذاشته اند. ارادتمند
تا ابد شرمنده زن و بچه ها مون هستیم