این طرح به مانند سایر طرحهای وزارت بهداشت بدون اتجام کار کارشناسی صورت گرفت و به دلیل شرایط و فرهنگ جاری در ایران عزیز ما و نیز عقبه نامناسب درمان در مناطق دور افتاده در مقطع کنونی چنین است که کسی از نظر مالی مشکل نداشته باشد آدرس پزشکان متخصص را از تهران جویا می باشند و با این شرایط ایده این قبیل طرح ها محکوم به شکست بوده و قبل از شروع طرح ها می بایست زیر ساختهای آن ایجاد و بستر سازی شود به نحوی که ارائه خدمات درمانی در مناطق دور افتاده همتراز تهران و یا شهرهای بزرگ باشد در چنین صورتی می توان امید به موفقیت این چنین طرحها در دراز مدت شد
مشکلات این طرح زیاده . در حالی که ما حق بیمه پرداخت می کنیم ولی اگر برگه ی ارجاع نداشته باشیم وقتی به سایر پزشکان مراجعه کنیم آزاد حساب می کنند . اگر روز تعطیل و یا زمان عدم حضور پزشک خانواده بود و کسی خواست دکتر بره چرا باید ویزیت آزاد بده ؟ مگر یک نفر پزشک عمومی می تونه در مورد تمامی بیماری ها در سنین مختلف نظر بده ؟ به نظر می رسه پزشک خانواده برای پیشگیری از بیماری ها و تست سلامتی باید برنامه ریزی بشه و برای مراجعات عادی جواب نمی ده و باعث نارضایتی مردم می شه .
متاسفانه پزشكان سوگندشون يادشون ميره.
توي اينطرح پزشك خانواده ميتونه با يه پزشك متخصص قرار بزار و بيشترشون را با دريافت پورسانت به او ارجاع بده.
بهترين كار اينه كه بيمارستانهاي هر شهر را مجهز كنند و چند پزشك متخصص در زمينه هاي مختلف در اونجا مطب داشته باشند و بيماران را همانجا درمان كنند.
آیا تا کنون به این نکته فکر کرده اید که چگونه است که تمامی تعرفه ها در کشور افزایش داشته جز حق الزحمه پزشکان که همچنان برای راضی نگه داشتن مردم باید از جیب پزشک بیچاره بذل و بخشش نمود.
اين طرح را پزشكان براي خودشان اجرا مي كنند نه براي مردم.
بايد براي آن برنامه ريزي اساسي صورت گيرد و توسط برنامه ريزان و اقتصاد دانان و كارشناسان خانواده در كنار كارشناسان بهداشت.
يك چيزي مثل خانه هاي بهداشت و مراجعه ي زنان قبلا بود باي دهمان را پررنگش كنند و براي دكترها مريض سرپايي نتراشند.
آن هم براي دكترهاي كه بي كار ديگري فقط مجري همين طرح باشند. مگر تحصيل و تدريس.