بايد شرايط و بستر لازم براي زندگي توام با عزت رو براي نخبگان و پژوهشگران مهيا كنيم. در ميان راهكارهاي كوتاه مدت و بلند مدتي كه در اين ارتباط ميتوان برشمرد، توجه به موضوع كارآفريني و توسعه شركتهاي دانش بنيان موضوع مهمي است. ما نياز داريم به يك سري قهرمان در حوزه صنعت و فناوري (شبيه اون چيزي كه در كره جنوبي الان سامسونگ و ال جي و هيوندايي دارن عمل ميكنن)، كه اينها نيرو و توان جذب نخبگان و انديشمندان رو در لايه هاي مختلف تامين و تجهيز كنند.
ما اگر شرايط رو مهيا كنيم، نخبگان نحوه استفاده و فعاليت در يك فضاي مطمئن و مهيا را بلندند.
نكته ديگه اينكه آموزشي كه الان در دانشگاههاي ما ارايه ميشه، با نوع نيازي كه در كشور داريم تطابق نداره و اين تطابق و تجانس امري ضروري است. در واقع هر دو طرف بايد در رويكردهاشون تغيير جدي ايجاد كنن.
جلوگیری ازفرار مغزهایی که کشور امکان بهره بردن ازآنهارانداردچه فایده ای دارد.شاید آنها درگوشه ای ازجهان مشکلات مردم آنجاراحل کنند وخودشان هم زندگی بهتری داشته باشند.نباید بخیل بود.
پسر اول از کانادا بورس فوق لیسانسش گرفت بعد رفت به امریکا دکترا گرفت
تولید علم تو ایران میسر نیست ابزارش نیست چرا جایی دوری میروید من باز نشسته نفتم خیلی زود تر از دانمارک هند چین پالایشگاه ابادان داشتیم ولی تو صنعت نفت وابسته ی وابسته ایم یا کسانی که تو ازمایشگاه سرن کار می کنند ایا تو ایران می توانند ازمایش کنند
من دو سال توی ایران کار کردم از دانشگاه پلی تکنیک مهندسی گرفتم ،و اومدم خارج ،و با گرفتن فوق کار خوبی هم اینجا پیدا کردم ،تفاوت اینجا با اونجا خیلی زیاده، بخصوص که من دوره سال را توی مخابرت یک شهرستان دور افتاده کار کردم ، اونجا کارمن عوض کردن بردهای بود که اصلا نمیدنستیم کارشون چیه! اما اینجا همون بردها را طرحی میکنیم میسازیم تست میکنیم و خدا تومن میفروشیم به بقیه دنیا! اینجا زیر ساختها فراهمه واسه کار پژوهشی .اما ایران این امکانات را نداره.
در ثانی آرامش و در آمد اینجا توی ایران نیست اونم با کار پژوهشی ،اما حتما سنّ که بره بالا ،ٔبر میگردم و تقریبا همه ایرانیها در همین فکرند(حد عقل اونایی که من در ارتباطم) اما مشکل زمانی به وجود میاد که بچهها که اینجا بزرگ میشن دیگه حاضر نیستن بیان ایران! خلاصه معمای سختیه !
پاسخ ها
ناشناس
||
۱۴:۲۷ - ۱۳۹۲/۱۰/۲۵
مجید جان حداقل نه حدعقل!
ناشناس
||
۱۹:۵۰ - ۱۳۹۲/۱۰/۲۵
شما خارج رفته محترم برو اول املاتو درست کن بعدشم معمای سختی نیست اونا هم با پشتکار و تلاش به این زمینه ها رسیدن بهتره یه کم سرگذشت کارآفرینان کشورای دیگه رو بخونی اونوقت میفهمی که متاسفانه تو ایران این پشتکار نیست نه در دولتها نه در مردم
من فارغ التحصیل از دانشگاه صنعتی اصفهان در مقطع کارشناسی ارشد و در حال حاضر هم دانشجوی دکتری هستم. گویا وزارت علوم و دولت هیج برنامه ای برای جذب هیات علمی و به کار گیری افراد متخصص ندارند با اینکه چند تا مقاله در ژورنالهای معتبر دارم ولی در حال حاظر با سی سال سن شش ساعت در هفته به حق التدریس مشغولم!. کجای دنیا با این کیفیت دانشجوی دکتری میگیرن. فقط آرزومه که یکروز شرایطم مهیا بشه بتونم از ایران برم و به خیل عظیم دوستانم بپیوندم و لااقل بدونم در جایی زندگی میکنم که به اندازه کاغذ مقاله ها و مدرکم برام ارزش قایلند!
یه درستی معضل سربازی مهمترین دلیل بر نگشتن فارغ التحصیلان مقاطع بالا می باشد. زیرا آنها بعد از تحمل کلی مرارت درس خواندن انتظار دارند از پس خرج و مخارج خانواده خود بر بیانند. لذا حاضر هستند تمامی درد سر های دوری از وطن را به خاطر پیشنهاد کاری و حتی در آمد اندک تحمل نمایند. زیرا رفتن به سربازی حتی برای دوره ای کوتاه معادل است با نداشتن در آمد و سر بار خوانواده شدن. این موضوع بسیار شفاف و واضح است. پیشنهاد دکتر رضایی در انتخابات سال 88 تا حدی چاره ساز بود. اما بنده و دوستانم که در آستانه فارغ التحصیلی از دانشگاه های شناخته شده در وزارت علوم هستیم انتظار کسب معافیت در ازای کسب کرسی هیات علمی یا کار در R&D شرکت های دولتی به همراه دریافت حقوق ماهیانه معادل با مخارج ماهیانه حداقل 2 برابر حد فقر را داریم.
پاسخ ها
ناشناس
||
۱۴:۳۱ - ۱۳۹۲/۱۰/۲۵
دیگه چی میخوای؟ خدمت سربازی با حقوق دوبرابر خط فقر؟
دولت روحانی ابتدا باید روند مهاجرت تحصیلکردگان را کند نموده و سپس به فکر بازگرداندن مهاجرین باشد. برای کندی روند مهاجرت، باید فشارهای مختلف (اقتصادی، اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و...) را از دوش آنها برداشت و این یک برنامه بلند مدت می خواهد که با شرایط اقتصادی و سیاسی کنونی رسیدن به آن بسیار مشکل است. ایشان بهتر است برای شروع کار خود به خواسته ملت و شعارهای انتخاباتی خود برای زنده نگهداشتن روح امید در مردم اقدام کند. به عنوان مثال تغییر مدیران سابق در ادارات و دانشگاهها یک شروع خوب است، اما متاسفانه این روند خیلی کند شده و جو یاس و نامیدی در حال ایجاد است.
ما اگر شرايط رو مهيا كنيم، نخبگان نحوه استفاده و فعاليت در يك فضاي مطمئن و مهيا را بلندند.
نكته ديگه اينكه آموزشي كه الان در دانشگاههاي ما ارايه ميشه، با نوع نيازي كه در كشور داريم تطابق نداره و اين تطابق و تجانس امري ضروري است. در واقع هر دو طرف بايد در رويكردهاشون تغيير جدي ايجاد كنن.