خب پس حالا که مشخص شد مردم شادی میخواهند و برای شادی هزینه های بسیار میپردازند پس تدبیری اندیشیده شود که شادی فراگیر و برای همه مردم یکسان تامین شود نه فقط برای یک عده خاص با قیمت زیاد چون کسی که هزینه میکند برای شادی و تفریح مطمئنا همه جوره میتواند برای خودش کسب شادی نماید خلاصه اینکه شادی را ارزان و همه گیر نمایید.
از بس مردم تشنه ی موسیقی شدند.
صداوسیما هم همچنان بر قانون قرون وسطایی عدم نمایش ساز، پافشاری دارد.
ترکیه یک کانال تلویزیونی دولتی به اسم TRT MUZIK دارد و هر روز میوسیقی پخش می کند با ساز، و شب ها معمولا برنامه های زنده موسیقی از سنتی تا مدرن.
ولی در اینجا همه چی برعکس هست، واقعا صداوسیما فکر کرده با عدم نمایش ساز، و عدم تاسیس کانال موزیک، به چه کسی لطف می کند
خوب همین آهنگها را میتوانند از طریق پخش خانگی هم گوش کنند و صدها هزار تومان هم خرج یک کنسرت زیر متوسط نکنند، نخیر اینها فقط شادی نمیخواهند، اختلاط زن و مرد و رقص میخواهند، البته نه همه مردم، فقط یکسری تازه به دوران رسیده که معلوم نیست چگونه پولدار شده اند.
دو مساله مطرح است. اول، شکاف طبقاتی در ایران. بطوریکه برای عده ای این مبالغ پول نیست.
دوم تفاوت فکری مسئولین با عده ای از مردم. در حالی که مسئولین و ایدئولوگ های جامعه بر غم و گریه و زاری تاکید دارند و آن را برای مردم ارزش محسوب می کنند، بخشی از جامعه که اتفاقا بر اثر سو مدیریت همین مدیران پر و بال گرفته و ثروتمند شده اند (که در مواردی از نزدیکان همین مدیران هستند) بشدت از نظر فکری با انها مخالفند.
خوب این چیزی که گفتین مسئله بود. مسولان نمی خوان یه فکری واسه حل کردن این مشکل بکنن. ما فقط می تونیم مشکلات رو ببینیم ولی در مورد راه حل کسی ایده ای نداره!!!!!!!!!!!!!