در قدیم زبانهای عربی و فارسی زبان های فرا قومیتی بود. بطوریکه بزرگان علم از فارس و ترک و هندی و کرد ترکمن وازبک پشتون و غیره آثار خود را به این زبان ها می نوشتند لذا اولاً تخصیص ملیت امروزی بر ای شخصیت های قدیم کلاً خطاست و بهره جستن از زبان آثارشان هم خطای بزرگتری است. در قدیم بزرگان منطقه وسیع شرق اسلامی بدون هر گونه تعصب قومیتی در جاجای این پهنه وسیع مسافرت می کردند و بدون هیچ احساس غربتی در هر جایی که می خواستند ساکن می شدند.کمال خنجندی از تاجیکستان امروزی در تبریز روزگاز گذراند. ملای رومی از افغانستان امروزی آمد و در روم ساکن شد .صایب تبریزی در هند بود نظامی گنجوی از تفرش به قفقاز امروزی رفت. شیخ بهایی از شیخ بهایی از لبنان به ایران آمد.نسیمی ترکمن در سوریه دفن است و .....
ایمد است ادب دوستان ایرانی به این امر اعتراض نمایند. البته باید در نظر داشت که اگر مولالنا شعری هم به ترکی گفته باشد به دلیل وجود فرهنگ ایرانیان ترک زبان است و ربطی به ترکیه ندارد. از همین حالا جلوی این امر را بگیرید و گرنه فردا باید مابقی را هم (مثلا شهریار بزرگ) را هم با اف های جمهوری آذربایجان تقسیم کنیم.
از اونایی که این کامنتهای سوزناک رو گذاشتند واقعا چند نفرشون تا حالا مثنوی مولانا رو از نزدیک دیدند؟؟؟
از این عوام فریبی و تحریک افکار دست بردارید، لطفا!!!!
این تاییدیست بر زیر چتر فرهنگی ایران بودن این کشورها .آیا فرهنگ ترکیه یا عراق را بتکانید جز فارسی کج و معوج چیزی بدست نمیاید .امیدواریم فرزندان ناخلف نباشد
ابن سینا عربی نوشته و ما ایرانی می دونیمش. زبان جا فرهنگ دین مهم نیست. دکارت فرانسوی بود ولی سوید هم حق داره بهش افتخار کنه چون اونجا هم رفت. به نظرم مولانا می تونه مشترک با افغانستان تاجیکستان ترکیه و حتا سوریه و یونان ثبت بشه نه تنها خوبه که باعث افتخار فارسی زبانی مثل منه. پان ترک ها چه مشترک چه جدا حرف خودشونو می زنن و یه مولانا خون بهایی نمی ده. درضمن ترکیه نقش مهم در شناساندن مولانا داشت با توریست و ...