با چی رقابت کنیم؟ ما که خودمون را نمیتونیم اداره کنیم؟ با پراید؟ ما که دل ورودمون آویزونه؟ اولین نیاز بانکه که نداریم . بعد کالاست که نداریم فرهنگ کار و تجارت نداریم. اول باید بتومیم خودمونو اداره کنیم بعد عراق و جهان....
سهم ما خون دادن است و حسرت خوردن و ضرر دادن و بی توجه بودن به اقتصاد. هر روز لاغرتر می شویم و به شعارهایمان دلخوشیم و آنگاه که از فرط فقر و انزوا برچیده شدیم به زمین و زمان فحش می دهیم. جه گویم که سودی ندارد.
فردا که عربستان در موصل و یا شهر سنی نشین دیگر یک ورزشگاه یا برج و ... ساخت اونموقع کدومش ماندگاری و اثر بیشتری دارد؟؟
کی سود خواهد برد؟
ما اینهمه هزینه کردیم و شهید دادیم... اونا طرف مقابل ما بودند حالا راحت نبض اصلی اقتصاد و تجارت دست ترکیه و عربستان و... میفته.
صحنه های سیاسی اغلب با تغییر افراد تغییر زیادی میکند. واقعیت اینه که ما در این زمینه مهم که میتواند شغل درست کنند سودآور باشد خیلی از دیگران عقب افتاده ایم .
اینو میدونیم که تا کنون ایران در همه کشورها مثل فلسطین افغانستان بوسنی تاجیکستان سوریه سودان عراق و سایرین فقط همه گونه هزینه داده و دیگران بهره برداری کرده اند . . . . .