یادم می آید که زمان تبلیغات انتخاباتی برای مجلس ششم من جایی کار می کردم که یکی از هنرپیشه های شناخته شده سینما و تئاتر به آنجا رفت و آمد زیاد داشت و همین شخص مسؤول شاخه هنری تبلیغات حجت الاسلام کروبی بود (که بعدآً رئیس مجلس انتخاب شد). این هنرپیشه تعداد دعوتنامه برای ما آورد و من رفتم. محل یک رستوران در خیابان توانیر بود (اگر فراموش نکرده باشم رستوران تخت طاووس یا چیزی شبیه به این بود). رستوران بزرگی بود در چند طبقه. آنجا من کسانی را دیدم که در عمرم گمان نمی کردم در یک تدبیر دولتی حضور داشته باشند. . همه از این افراد استفاده می کنند. حتی افراد مشهوری که مسولان آنها را ترد کرده است.
این دقیقا جوی است که اصلاحطلبان برای مردم ما ایجاد کرده اند که بهشون رای بدن. طوری که همیشه فکر می کنند که حق انتخابی بجز اونا ندارند. ظاهرا این جو همیشه در ذهن مردم باقی می ماند. طوری که اگه کسی که بهش رای دارند همه چیز را نابود کنند باز هم اونا مطمئند اگه کس دیگه ای میومد وضع بدتر بود.
درست است که افراد مشهور و سرشناس نمی توانند جهت کلی روند انتخابات را تغییر دهند اما در آرای بیشتری که به پیروزی یک طرف بر دیگری می انجامد بسیار تاثیر گذارند، آنها پیروزی را به ارمغان نمی آورند، اما می توانند یک بُرد شکننده را به یک پیروزی قاطع تبدیل کنند، و البته طرف پیروز باید روزی در ازای چنین امتیازی پاسخگو باشد، و دقیقا از همین رو است که تاثیر گذاری هنرمندان تکذیب می شود، چون به جز خواسته های صنفی، مابقی درخواست های آنها مطابق با خواست اکثریت ملت و حتی کسانی است که به طرف مقابل رای داده اند، و این خواسته ها نیز اغلب نخستین چیزهایی هستند که در همان جشن پیروزی در پیشگاه فاتح نبرد قربانی می شوند و به فراموشی سپرده می شوند. اگر قرار بود دولت پاسخگوی به اعتنایی خود به درخواست های افراد سرشناس باشد، آنگاه در برابر بی اعتنایی به خواست عمومی چه باید می کرد. مردم در نهان انکار می شوند، ولی هنرمندان آشکارا، زیرا بهترین روش برای توجیه خلف وعده همین است.
چرا بین هنرمندا تو ایران فقط خواننده و بازیگر خیلی تاثیرگذاره؟
مثلا چرا یه نقاش خفن تاثیرگذار نیست؟
یا یه نویسنده خوب تاثیر گذار نیست؟
یا یه شاعر؟
اهان، فکر کنم مردم فقط یا پا اینترنتن، یا فیلم و سریال، وقتی برای اینکارا ندارن!