مشکل مااینست که خودرایک قدرت جهانی میدانیم وباهمه درافتاده ایم امادرعمل توان آنرانداریم وامروزه یکی ازبزرگترین مصائب ومشکلات ما امورحادداخلی است که تاحدود زیادی ریشه در سیاستهای بین المللی مادارد درحقیقت مشغله های سیاسی خارج ازمرزهادولتمردان راازامور داخل غافل کرده است
درست است که بسیاری از مردم ریشه ی همه ی مشکلات و بخصوص مشکلات پیش روی دولت را میدانند . دلیل سکوت دولتمردان و بخصوص رئیس دولت را هم میدانند . اما صرف این دانستن حللال مشکلات نیست . چون کارشکنان مثل دولت عمل نمیکنند . بی محابا از تمام تریبونها و رسانه هایی که در ید اختیار خود دارند استفاده میکنند و چهاراسبه میتازند . یقینا باید ترمزشان را کشید و اسبهایشان را پی کرد . چون بحث ماندن یا نماندن یک دولت نیست . مسئله مهمتر از این حرفهاست . {"مسئله ی ابرو و حیثیت و منافع کل نظام است"} . برای این کار دو راهکار عاجل وجود دارد . راهکار اول انکه نخبگان و فرهیختگان جامعه به میدان بیایند و با مصاحبه و سخنرانی و قلم زدن نظام را یاری نموده واز اسیبهای پیش رو جلوگیری کنند . راهکار دوم اینکه اعضای دولت و بویژه شخص رئیس جمهور با ترتیب دادن مصاحبه ها و نشستهای خبری "بدون حضور صداوسیما" با مردم هرچه بیشتر سخن بگویند . پرواضح است که با متانت و درایتی که از اقای روحانی میشناسیم مثل رئیس دولت قبل تنش افرینی هم نخواهند کرد . تا حالا سکوت نخبگان و دولتمردان گران تمام شده و قطعا گرانتر هم تمام خواهد شد . برای جلوگیری از مسائل هزینه ساز و هزینه های بعدی باید کاری کرد . بدون هیچ شک و تردید . مع السلام
کره شمالی پس از 7دهه دشمنی با آمریکا به این نتیجه رسیدکه منافع ملی آن درگروه مذاکره است. این دنیای سیاست است. دشمنی تا ابد معنایی ندارد.