اقای ژوبین صفاری چرا فکر نکرده حرف میزنی چرا غذا رو دور سرت میچرخونی.....
چرا گره ایی که با دست میتونی باز کنی با دندون میخا باز کنی.....تو خودت حاضری فقط نیمساعت مجانی برای کسی کار کنی.....
اقای ژوبین صفاری اگه تو واقعا تحلیلگر هستی چرا فقط نوک ببینیتو نگاه میکنی.......
پس خوب فقط کافیه جلوی اختلاسهای درشت و گنده رو گرفته بشه و اگه تمام اقشار مردم مالیاتشون بدن و فقط مالیات از جیب کارمندان و کارگران نره و همه همه ، دکتر و تاجر و ............گرفته شه میدونی یعنی چی........ایران میشه مدینه فاضله.......
پس اقای ژوبین صفاری لطفا کمی بیشتر مطالعه و تحقیق کن و بعد مقاله بنویس البته برای مطالعه و تحقیق لازم نیست زیاد خودتو زحمت بدی فقط کافیه بری از یه دانشجو و کسبه و حتی داش اموز دبیرستانی بپرسی کاملا بهت میگه
متاسفانه در کشور ما با کلمات بازی می شود وگرنه اگر دقیق شویم مسئولین هستند که باعث افزایش قیمت و . . . . می شوند و دلال و . . . . همش بهانه است. عدم مطالبه گری مردم و فامبل بازی در بالا دست باعث شده است که هیچکس اشتباهات خود را گردن نگیرید.
در خصوص خودرو آیا دولت نمی توانست در بازه زمانی کوتاهی تعرفه ها را کم کند و وقتی بازار خودرو به آرامش رسید، دوباره تعرفه ها را افزایش دهد؟ آیا رفاه مردم در این وانفسا اهمیت نداشت که قدری از فشار بر آنها کاسته شود؟
ژاپن اسلامی نشدیم چون بعد از چند سال که از تشکیل جمهوری اسلامی گذشت و مسوولین عملکرد بسیار بسیار درخشان و فراتر از انتظاری در
مدیریت کلان،
جذب حداکثری نخبگان بدون توجه به عقاید آنها و بکارگیری آنها در عرصه های بالای مدیریتی کشور ،
عمل 100 درصدی به وعده های داده شده در انتخابات ها ،
میدان دادن حداکثری به مردم در مدیریت کشور ،
به دار کشیدن مفسدین اقتصادی و رانتخواران حتی اگر از فرزندان .بودند در حضور مردم در میادین شهر ،
استعفای مسوولین کم کار ،
راه ندادن وابستگان بی سواد و بی تخصص در عرصه مدیریتی ،
مبارزه شبانه روزی با محتکران و دلالان و قلع و قمع آنها و مصادره اموال آنها به نفع مردم ،
احترام به محیط زیست و حفاظت شبانه روزی از آن و اعدام متجاوزین به محیط زیست و آلاینده های آن ،
و ....
از خود نشان دادند به این نتیجه رسیدند که لیاقت ما بسیار بسیار بالاتر از ژاپنی شدن است و بنابراین تصمیم گرفتند که از ژاپن اسلامی شدن صرفه نظر کنند و آمریکای اسلامی شوند !!! البته به شرطیکه
مردم چند قرن صبر کنند ،
همانند ژاپنی ها روزی چند ساعت رایگان برای دولت کار کنند ،
همانند یمنی ها گونی بپوشند و نان خشک سق بزنند ،
همانند چینی ها روزی یک وعده غذا بخورند ،
همانند سوییسی ها و سوئدی ها مالیات بدهند ،
همانند مردم لندن هزینه اجاره و مسکن بدهند ،
همانند آلمانی ها پول بنزین و گازویبل پرداخت کنند ،
پاسخ سؤال اول : چون مسئولان ایرانی مسئولان ژاپنی نمیشوند
پاسخ سؤال دوم : از همه درها، برای همه نگهبان بگذارید
پاسخ سؤال سوم : کدوم ترمز نداریم که! فقط وسطی ترمزه، اون یکیا گاز و کلاچن! مشکل اینه که ترمز رو نمیشناسن عزیز، شایدم وانمود میکنین نمیشناسن، عوض ترمز گاز میدن
فقط توی چیزهایی که قراره از جیب مردم هزینه بشه با ژاپن و کشورهای توسعه یافته مقایسه میشیم برعکس مقایسه مسئولین ما با کشورهای توسعه یافته گناه نابخشودنیه
از اول انقلاب یا شاید قبل از آن در مورد سه مشکل اساسی کشورمان صحبت شده و متأسفانه بازار آن با گذشت بالغ بر 40 سال همچنان داغ است: نظام اداری دیکته شده خارجی فرسوده، فقدان نظام اقتصادی و نبود فرهنگ متناسب با تمدن جدید و ارزشهای انقلابی و ملی و اسلامی. حالا چرا این مشکلات لاینحل مانده در پاسخ خیلی حرف ها زده شده است. اما چیزی که چندان پیچیده نیست و شاید پاسخی عامیانه برای این مشکلات باشد این است که منابع عظیم انرژی و معادن زیر زمینی چشمگیر انگیزه را برای کار سخت از ملت گرفته اند.ژاپن کشوری با وسعت خراسان و بیش از هشتاددرصد جنگل و تقریباً بدون کوچکترین منابع مفت زیر زمینی و جمعیتی نزدیک روسیه! غیر از کار مداوم و مبتکرانه و یا خودکشی برای پیشرفت راهی نداشته است! انسان تا وقتی در راه پیشرفت بین دو راهی مرگ و زندگی قرار نگیرد؛ فعالیت مستمر جانانه نخواهد داشت. ما هنوز مثلی داریم که می گوید فلانی را مادرش دعا کرده که فرزندم ان شاءالله کار نکنی و زحمت نکشی ولی برای هفت پشتت مفت بخوری! با این طرز فکر و فرهنگ انتظار پیشرفت خیلی عبث است.تعداد کارکنان بخشهای دولتی و خصوصی ژاپن و ایران را اگر با توجه به جمعیت دو کشور مقایسه کنیم؛ 97/5 درصد از کارمندان و کارکنان در کشورمان مازاد خواهند بود!در ژاپن برای هر سمت سازمانی نه تنها کیفی بلکه به صورت کمی شرح وظایف تعریف شده و از کار هر کارمند ژاپنی معادل پول کشورمان ماهانه به طور متوسط یک میلیارد تومان درآمد عاید خزانه دولت می شودکه ده درصد آن به عنوان حقوق به کارمند تعلق می گیرد.
یک سر به این کشور ها که تا بیست سال پیش هیچ نبودند ولی الان قطب فناوری های الکترونیکی و کامپیوتری و هوش مصنوعی هستند بزنید تا ببینید که ما کجائیم و اونها کجا هستند
ما حتی مالزی نمیشویم چون امثال مهاتیر محمد نداریم چون همه فقط به فکر جیب و درآمد خودمان هستیم چون به فکر توسعه بلند مدت نیستیم و فقط منافع کوتاه مدت را در نظر داریم
محقق در این کشور زحمت میکشد بی خوابی میکشد از جیب هزینه میکند تا یک پروژه علمی یا یک اختراع را به عرصه برساند و ثبت کند یا تولید کند آنوقت مسئول مملکت حتی وقت نمی گذارد پروژه را ببیند که بخواهد به آن بودجه اختصاص بدهد یا ندهد
بنده سه سال پیش با هزینه شخصی روی پروژه ای کار کردم که بعد از دو سال موفق به تولید شدم و یک سال است که هیچ مسئول رده بالایی اصلا وقت نمی دهد شما در مورد پروژه ات حرف بزنی سیصد و پنجاه میلیون خرج کردم اگر اتومبیل خارجی خریده بودم الان یک میلیارد شده بود ولی پروژه من چند پوشه کاغذ داخل کشو و یک نرم افزار داخل کیس کامپیوتر است که فعلا هیچ نمی ارزد
چرا گره ایی که با دست میتونی باز کنی با دندون میخا باز کنی.....تو خودت حاضری فقط نیمساعت مجانی برای کسی کار کنی.....
اقای ژوبین صفاری اگه تو واقعا تحلیلگر هستی چرا فقط نوک ببینیتو نگاه میکنی.......
پس خوب فقط کافیه جلوی اختلاسهای درشت و گنده رو گرفته بشه و اگه تمام اقشار مردم مالیاتشون بدن و فقط مالیات از جیب کارمندان و کارگران نره و همه همه ، دکتر و تاجر و ............گرفته شه میدونی یعنی چی........ایران میشه مدینه فاضله.......
پس اقای ژوبین صفاری لطفا کمی بیشتر مطالعه و تحقیق کن و بعد مقاله بنویس البته برای مطالعه و تحقیق لازم نیست زیاد خودتو زحمت بدی فقط کافیه بری از یه دانشجو و کسبه و حتی داش اموز دبیرستانی بپرسی کاملا بهت میگه