جامعه ایرانی به سمت عهد بوق و جنگل داره سوق پیدا می کنه، در ایران نود و نه درصد به دنبال زنده ماندن هستند نه زندگی کردن. هر موجودی هم که می خواد زنده بمونه باید بقیه رو له کنه
از نظر من ، عامل اصلی از بین رفتن مدنیت در جوامع ایرانی ، چیزی است که من به آن تکبر ایرانی می گویم که از غرور ملی جداست و آن عبارت است از احساس برتری مردم نسبت به یکدیگر بدون وجود خمیرمایه . سانتافه در خیابان به پراید راه نمی دهد و پراید هم حقوق عابر پیاده ای که ترسان و لرزان منتظر دلرحمی رانندگان تندروست را از یاد می برد . در عرصه سیاست همگی بدون دانش و تخصص، صاحب نظریم و در عرصه نقد هم ، یکدیگر را بر نمی تابیم و قانع نمی شویم مگر آنکه پیروز میدان خودمان باشیم .... اینها تنها مثالهایی اندک از تکبر و خودبزرگ بینی ایرانی است که یادگرفته ایم خود را به کوروش بچسبانیم و خود را از نسل او بدانیم بدون آنکه از میراث کوروش که توصیه به صداقت و انسانیت است، بهره ای برده باشیم . این تکبر ایرانی که خود را و فقط خود را باشعور می دانیم و مردم را(که خودمان هم از آنهاییم) امی و عامی فرض می کنیم ، در نهایت موجب انقراض نسل ما خواهد شد مگر آنکه به خود بیاییم و دشمنی و عداوت با هم را کنار بگذاریم . از مطالعه ۷۵ ساله دانشگاه هاروارد درباره علل خوشبختی درس بگیریم که می گوید : خوشبختی فقط در عشقورزی است و بس. پوزش بخاطر اطاله کلام.