آرام من؛ محمد معتمدی

آرام من بمان کنارم بمان بنگر مرا که میدهم بی تو جان
هر جا روم تو سایه ای از منی تو غمگسارم تو دنیای منی
دریای من ز موج گیسوی تو روانه ام سوی تو تمام من تو
ای ماهم به چشم من نگاهی تا باران به جان ببارد
میخواهم نفس که در هوایت نایی بر نوای من بیارد
چشمان تو چشمه امید است بر حال خراب نا امیدم
آوازت غزل ترین کلام است من با تو به آسمان رسیدم

آغوش تو پناه طوفان من جان میدهد به جان تو جان من
چشمان من کنار دنیای تو فقط تماشای تو تو آرزو تو
چشمان من کنار دنیای تو فقط تماشای تو تو آرزو تو
ای ماهم به چشم من نگاهی تا باران به جان ببارد
میخواهم نفس که در هوایت نایی بر نوای من بیارد
چشمان تو چشمه امید است بر حال خراب نا امیدم
آوازت غزل ترین کلام است من با تو به آسمان رسیدم