رفیک ؛ داماهی

گرد و غبار لحظه اُن (گرد و غبار لحظه‌ها)
وقتی بنینت رو دلُن (وقتی بشینه رو دل‌ها)
رفاقتم ابین اریت (دوستی هم از بین میره)
وقتی که آدم بَشت غرق (وقتی که آدم غرق بشه)
تو خاشی و تو زرق و برق (تو خوشی و تو زرق و برق)
همدلی از رواج اکیت (همدلی از رواج می‌افتد)
رفیک روز بی‌کسی (رفیق روز بی‌کسی)
یادش اریت فریاد رسی (یادش میره فریاد رسی)
جواب سر بالا تدیت (جواب سر بالا میده)
فاصله شهر دلُن (فاصله شهر دل‌ها)
از تو زمین تا آسمون (از تو زمین تا آسمان)
کینه اگریت را اتیت (کینه می‌گیره و راه میاد)
تا که بخوای بی خو بیایی (تا که بخوای به خودت بیایی)
تو چاه تنهایی اکیی (تو چاه تنهایی می‌افتی)
غصه اتات شادی اریت (غصه میاد شادی میره)
چوک غمین کوچه گرد (پسر غمگین کوچه گرد)
شوو که ابوت أسیر درد (شب که میشه اسیر درد)
درد دلی وا که بگیت (درد دلش رو به کی بگه)
پنجه زهرکی غم (پنچه زهردار غم)
خنجار ازنت تو رو آدم (چنگال می‌اندازه تو صورت آدم)
جوونی از صورت اسیت (جوانی رو از صورت بر میداره)