آیت الله سیدرضا بهاءالدّینی

آیت ‏اللَّه سیدرضا بهاءالدینی در ۹ فروردین ۱۲۸۷ ش برابر با عید غدیر ۱۳۲۷ ق در قم به دنیا آمد. وی از ۱۹ سالگی در حوزه درس آیت‏اللَّه شیخ عبدالکریم حائری یزدی شرکت جست و مورد لطف استاد قرار گرفت. آیت اللَّه بهاءالدینی پس از رحلت استاد، در درس حضرات آیات: سیدصدرالدین صدر، سید محمد حجت کوه‏کمره‏ای، سید محمد تقی خوانساری و سید حسین بروجردی حاضر شد و در ۲۵ سالگی اجازه اجتهاد گرفت. ایشان همزمان با پشت سر گذاردن دروس سطح و ورود به درس خارج، خود تدریس سطوح را آغاز کرد و پس از کسب مدارج بالاتر، حلقه درس خارج خود را تشکیل داد. ایشان از آن پس به مدت بیش از پنجاه سال، به تدریس و تربیت طلاب در حوزه علمیه قم مشغول شد و تنها در اواخر عمر به دلیل کسالت و بیماری، از آن باز ماند. آیت‏اللَّه بهاءالدینی، از نمونه‏های روحانیان زاهد و عامل بود؛ به نماز شب و رعایت جزئیات مسائل اخلاقی پایبندی بسیار داشت و از علاقمندان عالمان آزاده به شمار می‏رفت. ایشان شیفته کسانی همچون آیت‏اللَّه سیدحسن مدرس بود و حتی با حالت بیماری نیز زیارت قبر او در کاشمر را از یاد نمی‏برد. این عارف سترگ، در تحمل مصائب و سختی‏ها صبور بود و به خواندن قرآن و ادعیه شوق فراوان داشت. به دفاع از حریم ایران اسلامی اهمیت فوق‏العاده می‏داد و به همین خاطر، علی‏رغم کهولت سن و رنج بیماری، چندین بار در زمان جنگ در جبهه‏ ها حضور یافت و با نفس رحمانی خود، روحیه بخش رزمندگان اسلام گردید. همچنین کتاب‏های سلوک معنوی و نردبان آسمان از جمله آثار ایشان می‏باشند. در اواخر عمر معظم‏ له، سمیناری برای بزرگداشت شخصیت عرفانی، اخلاقی و علمی آیت‏اللَّه سیدرضا بهاءالدینی برپا شد و در آن، از این عالم بزرگ تجلیل به عمل آمد. سرانجام این فقیه عارف پس از ۸۹ سال زندگی زاهدانه، در بیست و هفتم تیرماه ۱۳۷۶ ش برابر با دوازدهم ربیع‏الاول ۱۴۱۸ ق در قم درگذشت و در مسجد بالاسر حضرت معصومه (س) به خاک سپرده شد.