تنها که شدی ؛ عبدالرضا هلالی
من توی قفسم
اگه نفسم خرج کسی دیگه غیر از تو بشه
دم بی تو میشه غم
هر چی که باشم عمرو نمیخواهم به فردا بکشه
با چایی هیئت بوسه به تربت
طعم خوشبختی رو نوکر میچشه
تنها کسی که تنها که شدی
میذاره دوستیشو وسط حسینه
اون که اسیر دنیا که شدی
میاد سراغ تو فقط حسینه
مجنون که شدی لیلا که شدی
میفهمی عشقت خط به خط حسینه
عشق یعنی دیدار
اون که براش عمری چشمای تو بی تابه
عشق اون لحظه ای
که سر نوکر روی دامن اربابه
عشق یعنی خدا هم
چشم انتظار دیدن ما تو این قابه
حسین بود و نبوده
رمز سعوده حبیب و زهیر و عون و همه
از شکل حرمش نوع کرمش
روی لب عالم یا للعجبه
بی کرب و بلا هم یقینا آدم
از خود خودش یه دنیا عقبه
پس حی علی تا پایین پا
وقتی فقط خیرالعمل حسینه
پس دنیا فقط مثل شهدا
آرزوی ما یک بغل حسینه
هم مبدا ما هم مقصد ما
من الحسین و الی الحسینه
عشق یعنی چشماتو
رو هم بذاری و ببینی تو مشایه
با جمع رفیقا
تو طریق اربعینی ولی نیست جای
هیچ آدمی خالی
با حسین و اصحابش شدی همسایه
حسین ...