15بازدید
۵۴
مبتلا به موازی کاری یا رها شده بی‌متولی؟
ظلم دوچندان در حق مظلومان خیابانی!
ساعت ده شب است؛ چند دختر بچه و پسر بچه هفت، هشت ساله اتوبوس را روی سرشان گذاشته‌اند تا شاید خستگی کار و کاسبی در خیابان‌های دور و اطرافمان از یادشان برود. می‌دانیم که گناه دارند و طفلکی هستند و... اما ما هم مثل راننده اتوبوسی که موقع کرایه گرفتن این کودکان را نمی‌شمرد، یادمان می‌رود که چه باید بکنیم؛ همین مایی که در لباس پلیس و قاضی و مسئول هم که باشیم، در بهترین حالت، موضوع کارگران خیابانی را فراموش میکنیم!
به گزارش «تابناک»، معضل کارگران خیابانی از آن دست آفت‌هایی که است که گسترش شهرنشینی برایمان به ارمغان آورده و عواملی چون توسعه نیافتگی به کمک آمده تا روز به روز بر گستره آن افزوده شود، تا جایی که تقریبا در همه شهرهای بزرگ به چشم می‌خورد و دیر نیست که در بقیه مناطق نیز تکثیر شود.
بدین ترتیب، خیابان‌های محل تجمع این گونه کارگران، روز به روز افزوده می‌شود تا به بهانه فروش گل، بادکنک یا اقلامی از این دست، ذره ذره انسانیتمان به تاراج رفته و دیده‌مان به دیدن این تصاویر عادت کند تا دیگر نتوانیم تشخیص دهیم که درست چیست و نادرست کدام!
اینجاست که ممکن است با دیدن پیرمرد فرتوتی که در چهار راه گل می‌فروشد، یا خرید فال از کودکی که ظاهرش به سیر نمی‌خورد، با این تصور که خرید از آن‌ها به منزله رونق دادن کاسبی ناسالم و سود رساندن به مافیای پشت صحنه است، دلسوزیمان را سرکوب کنیم؛ غافل از اینکه این ویژگی همیشه بد نیست و ممکن است، جایی به کار بیاید اما باقی‌مانده‌ای از آن در وجودمان نداشته باشیم.
اکنون کافی است، به یاد بیاوریم که چند بار دیر وقت شب از خیابانی گذر می‌کرده‌ایم که برای مادری بچه به بغل، کودکی خردسال، پیرمردی خسته و یا جوانی برنا و سالم حکم دکه خرید و فروش یک محصول خاص را داشته، ولی مافیای ذهنمان مانع از خرید از ایشان شده است؟
و پس از اندکی تأمل به یادمان خواهد آورد که نمی‌دانیم تعبیر دست‌های سودجوی پشت پرده از کجا به ذهنمان رخنه کرده است که قادر به گرفتن تصمیمی بیرون از این دایره کنونی نیستیم؟
اکنون کافی است، به یاد بیاوریم که چند بار دیر وقت شب از خیابانی گذر می‌کرده‌ایم که برای مادری بچه به بغل، کودکی خردسال، پیرمردی خسته و یا جوانی برنا و سالم حکم دکه خرید و فروش یک محصول خاص را داشته، ولی مافیای ذهنمان مانع از خرید از ایشان شده است؟
و پس از اندکی تأمل به یادمان خواهد آورد که نمی‌دانیم تعبیر دست‌های سودجوی پشت پرده از کجا به ذهنمان رخنه کرده است که قادر به گرفتن تصمیمی بیرون از این دایره کنونی نیستیم؟
مدیرکل دفتر امور آسیب‌دیدگان اجتماعی سازمان بهزیستی، به تازگی از جمع‌آوری و ساماندهی بیش از شش هزار کودک خیابانی در کشور خبر داده است. فرشید یزدانی، عضو انجمن حقوق کودک در این رابطه به شرق می‌گوید: مسئولان باید نگاه مبلمان شهری گونه به کودکان کار و خیابان را کنار بگذارند؛ اینکه هر از چند گاهی با فراهم آوردن تمهیداتی خاص به فکر سروسامان دادن به چهره و مبلمان شهر و به فکر جمع‌آوری بچه‌های خیابانی برای شیک‌تر شدن پایتخت باشند. متأسفانه در این میان، بررسی نقش آسیب‌های اجتماعی کودکان کار، کمرنگتر از همیشه پنهان باقی می‌ماند.
مسئولان ما متأسفانه یا به دنبال حذف سریع کودکان از شهر به منظور زیباسازی منظر شهری‌اند یا با رویکردی پلیسی و امنیتی به دنبال دستگیری کودکان برآمده‌اند. این گونه ساماندهیهای فصلی و موسمی از سوی سازمان‌های مسئول، دور باطلی است که در کمتر از یک ماه به بازگشت دوباره کودک به چرخه بیمار اقتصاد پنهان و غیررسمی کودکان کار و خیابان منجر می‌شود.
مسئولان ما متأسفانه یا به دنبال حذف سریع کودکان از شهر به منظور زیباسازی منظر شهری‌اند یا با رویکردی پلیسی و امنیتی به دنبال دستگیری کودکان برآمده‌اند. این گونه ساماندهیهای فصلی و موسمی از سوی سازمان‌های مسئول، دور باطلی است که در کمتر از یک ماه به بازگشت دوباره کودک به چرخه بیمار اقتصاد پنهان و غیررسمی کودکان کار و خیابان منجر می‌شود.
گویی انگار سپری یافته‌ایم تا به کمک آن همه انتقادهای احتمالی در مورود کمک نکردن به مستضعفین را دفع کنیم؛ بدون اینکه اندیشه‌ای در میان باشد.
بدین ترتیب، کافی است تا امثال ما و شمایی به جایی برسند تا هر چند سال یک بار هم که کارگران خیابانی به چشمان آمدند، طرح مقابله با آن‌ها را مد نظر قرار دهند؛ گویی به قول آن عضو انجمن حقوق کودک، کودکان کار (جامع‌تر بخوانید تا کارگران خیابانی برایتان تداعی شود) به چشم مبلمان شهری نگریسته می‌شوند؛ مبلمانی که فرسوده هستند و منظر شهر را تیره و تار کرده‌اند و لازم است جمع شوند!
البته این نگاه مبلمان وار هم روزهای خاصی از سال بروز می‌کند، وگرنه بیشتر زمان‌ها، پلیس هم که باشیم، یادمان می‌رود وظایفی در برابر این مظلومان داریم؛ یادمان می‌ماند که باید با سگ گردانی و بد حجابی مقابله مؤثر کنیم؛ اما سابقه تاریخی هم ندارد که به دنبال مافیای سود برنده از کارگران خیابانی طرح نیمداری را به اجرا گذاشته باشیم!
بدین ترتیب، کافی است تا امثال ما و شمایی به جایی برسند تا هر چند سال یک بار هم که کارگران خیابانی به چشمان آمدند، طرح مقابله با آن‌ها را مد نظر قرار دهند؛ گویی به قول آن عضو انجمن حقوق کودک، کودکان کار (جامع‌تر بخوانید تا کارگران خیابانی برایتان تداعی شود) به چشم مبلمان شهری نگریسته می‌شوند؛ مبلمانی که فرسوده هستند و منظر شهر را تیره و تار کرده‌اند و لازم است جمع شوند!
البته این نگاه مبلمان وار هم روزهای خاصی از سال بروز می‌کند، وگرنه بیشتر زمان‌ها، پلیس هم که باشیم، یادمان می‌رود وظایفی در برابر این مظلومان داریم؛ یادمان می‌ماند که باید با سگ گردانی و بد حجابی مقابله مؤثر کنیم؛ اما سابقه تاریخی هم ندارد که به دنبال مافیای سود برنده از کارگران خیابانی طرح نیمداری را به اجرا گذاشته باشیم!
در این فراموشی همه‌گیر، دادستان‌ها هم به مانند ما هستند! هر چه از کنوانسیون‌های بین‌المللی حقوق کار به امضا رسانده باشیم، هم اسیر دست مجریانی از جنس خودمان هستند تا همچنان به عده‌ای در خیابان‌هایمان ظلم شود و نهادهای عام‌المنفعه و خیریه رنگ ببازند که «اگر خیری داریم و کارکرد دارند، چرا گدا هم داریم و هم این همه گدای گل فروش؟!»
می‌گوییم که گدا‌ها متوسط اغلبشان درآمد خوبی دارند، ولی نمی‌گوییم با کدام کار پژوهشی به این آمار رسیده‌ایم و اگر رسیده‌ایم، چرا اقدام تنبیهی برایشان در نظر نگرفته‌ایم؟
گمان میکنیم که باند هستند؛ اما هیچ شده به دنبال کشف این باند‌ها برویم تا دست کم خیالمان از بابت انجام وظیف راحت باشد؟
اصلا ما که یادمان رفته نهاد نظارت بر این معضل کجاست؛ آهای مسئولینی که وظیفه دارید، گوشه‌ای یادداشت کنید «معضل کارگران خیابانی راهکار نیاز دارد» تا ظلم دوچندانی که به امثال مادری که بچه بغل گلفروشی می‌کند یا کودکی که به جای بازی، فال فروشی می‌کند یا ... روا داشته می‌شود، یادتان نرود!
افزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگلتابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
ما ایرانی ها از زمان مدرسه تقسیم کردن رو خوب یاد نگرفتیم .
جمع رو بلدیم چون دوست داریم ثروت جمع کنیم .
ضرب رو بلدیم چون یک شبه قیمت رو چند برابر میکنیم .
اما تقسیم رو نه .
یک عده وقت ندارن پولاشونو بشمرن ، اونوقت یک عده ....... .
اون پیرمردی که عکسش توی گزارش هست چند وقت پیش فوت کرد
تمام مردم کرمان میشناختنش، خیلی مرد شریفی بود
خدا بیامرزدش
البته به نظر من هركس ميوه كاشته خودش را مي خورد
پاسخ خیلی قشنگ بود برای کسانیکه فکر کنن , از خجالت حرفت آدم باید آب بشه بره توی زمین!
این پیرمردی که عکسشو انداختین یکی از مومن ترین کس هایی بود که من در عمرم دیدم و هرگز دست گدایی به سوی کسی دراز نکرد حتی وقتی خودت میخواستی بهش کمک کنی نمیگرفت و میگفت اگه میخوای کمک کنی ازم گل بخر. واقعا زشته به همچین کسی تهمت تکدی زدن
میخوام داستان این عکسی که از یک پیرمرد گل فروشو گذاشتین واستون بگم,این عکس متعلق به فردیه به نام غلام حسین اهل شهر کرمان.غلام حسین تمام عمرشو به گل نرگس فروختن صرف کرده بود , مثل اینکه با این گلای نرگس که بسته ای1500تومن میفروختشون خو گرفته بود خیلی وقت ها وقتی پول کافی نداشتی یه لبخند قشنگ بهت میزد میگفت اشکال نداره هرچقدر میتونی بده, وقتی ازش تشکر میکردی درست نمیشنید و میگفت سمعک دارم بلندتر بگو. همیشه یه لبخند قشنگ رو لباش بود . وقتی احوالتو میپرسید و تو از دردهای روزگار و تمام مریضیهات میگفتی عصبانی میشد و میگفت شکر بگو بعد یه دفعه ای شروع به گریه میکرد و میگفت توکلت به خدا باشه واست دعا میکنم. فصل هایی هم که گل نرگس نبود شمعدونی و گلای دیگه رو میفروخت .خیلی وقت ها میدیدیش که با اون کمر خم شده اش که دیگه صاف هم نمیشد مشغول تمیزکردن کاهو ها و جمع کردن آشغال میوه ها کنار میوه فروشی ها بود چندسال پیش رفت حج , یکی میگفت اگه قراره کربلا و زیارت کسی واقعا با پول حلال و پر از اخلاص باشه اون غلام حسین و کبری خانوم زنشه.غلام حسین پارسال مرد و قلب تمام ما رو برای دیدن دوباره اون با فرغون و عطر گل های نرگسش تنها گذاشت.ایشالا همونطور که قبر اونو پر از گل نرگس کردن, یه روز یکی باشه که فقط یه گل واسه ما تو قبرمون بندازه, همونطور که از تمام شهر واسه ی مراسم عزاداریش میومدن یکی باشه که واسه ی ما بیاد , همونطور که توی مسجد سر حلوا و خرما پخش کردنش دعوا باشه, فقط یکی باشه که واسه ی ما حلوا درست کنه .
روحش شاد صلوات بر غلام حسین رنجبر
گیریم بر فرض محال مافیا باشد شما چرا این کار را نمی کنی؟
چون احتیاج نداری درسته؟
پس اون آدم که میاد این کار را می کنه احتیاج داره درسته؟
تا کی می خواهید بهانه بیاورید برای ریختن آب بر روی وجدانتان؟
\یغمبر فرمود اگر گدا به در خانه ات آمد شده با خرمایی او را اکرام کن این ها قصه نیست درس انسانیت به من و تو هست وگرنه هیچ فرقی با حیوان نداریم
ممنون كه با طرح اين موضوع دغدغه ي اين كودكان رو تو ذهن ما زنده نگه مي داريد... نه تنها مسئولان كه من شهروند هم در حد خودم بايد براي اين موضوع اقدامي بكنم.
چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است> چرا پول این مملکت را به خارج میفرستید؟
با تبليغاتي كه عليه اين قشر شده
ديد مردم نسبت بهشون عوض شده و نگاهي متفاوت بهشون ميشه
قديم كه كافر بوديم! ترحم بيشتري نسبت بهشون داشتيم
بنده معتقدم به هيچ عنوان نبابد گدا پروري كرد و نبايد به اين گونه افراد كمكي نمود مگر اينكه واقعا برايمان مسلم و محرز شود كه نيازمند است و چاره اي جز اين كه مستقيم يا غير مسقيم گدائي كندندارد اينكه فردي به در خانه ما مراجعه كند و با احساسات و عواطف ما بازي كند و وقت و بي وقت مزاحم شود و ما كمكي كنيم تشويق فرد به گدائي است ، فقط تنها راه آن شناسائي اين افراداست كه آيا واقعا نيازمند هستند و آيا تنبل و تن پرور هستند و بعد سازمانها كمك هاي مردمي را جمع كرده براي نيازمندان واقعي هزينه كنند.
دين اسلامي هم كه دين ماست اين كار را نهي كرده اما قرض دادن را تشويق نموده
نویسنده محترم عکسی که از اون پیرمرد گل فروش انداختی حداقل در کرمان برای محله حافظ شناخته شده است پیرمردی که عمری کارگری کرد و در پیری بدون هیچ پشتوانه ای مجبور به گل فروشی بود . مافیای پشت سر این پیرمرد فقر و گرسنگی خود و خانواده اش بود . مجبور بود در این سن و سال این کار را بکند . حال حاضر هم در قید حیات نیست . پیرمردی که سالیان سال زحمت کشید برای گذران زندگی.
چشم دل باز کن که جان بینی انچه نادیدینیس ان بینی
تازه خبرنگار شما این افراد را دیده ؟؟؟؟
عطر وهوای اون دوران رو برامون زنده کردی سخت بود اما دشمنمون بیگانه بود و دوستمون ملت
فعلا وقت مبارزه با سگ گردانی و بد حجابی هست نه وقت رسیدگی به کودکانی در خانواده های معتاد و یا کودکان کار !!!!!!!
مگه یارانه نمی گیرند ؟؟؟
نشسته ام در انتظار این غباربی سوار دریغ از شبی چنین سپیده سر نمیزند
دل خراب من دگر خرابتر نمیشود که خنجر غمت ازین خرابتر نمیزند
کاش تابناک متولی میشدی و تو سایت یه بخش میذاشتی و از مردم امضا جمع میکردی که مردم به این وضعیت اعتراض دارن......پیگیرش باش
به شدت موافقم با این پیشنهاد
بالاخرا باید از یه جایی شروع کرد
تابناک تو شروع کن
ما هم هستیم
یاعلی
سلام ما بزرگ شدن این کودکان را سر چهارراهها می بینیم وانها در معرض انواع خطرات هستند مشکل یک لقمه نان نیست ممکن است با پولی که به انها می دهید نانی بدست اوردند ولی با انواع خطراتی که انها را تهدید می کنند چه می کنید حل این مشکل عزم ملی می طلبد. اولین راه امار درستی از این اطفال را بدست اورد وخانواده های این اطفال شناسایی شوند اگر خانواده سالم است وفقط بخاطر فقر کودکان را وادار به کار می کنند خانواده تحت پوشش بهزیستی قرار بگیرد ولی اگر خانواده معتاد است اطفال را از خانواده بگیرندو در مراکزی سالم نگهداری شوند.
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.