آواز بلند ؛ همایون شجریان

بزم تو مرا می طلبد، آمدم ای جان
من عودم و از سوختنم نیست رهایی
تا در قفس بال و پر خویش اسیرست
بیگانه پرواز بود مرغ هوایی
افسوس بر آن چشم که با پرتو صد شمع
در آینه‌ات دید و ندانست کجایی
وقت است که بنشینی و گیسو بگشایی
تا با تو بگویم غم شب‌های جدایی