دلبرا ؛ سینا سرلک

از غمت دلبرا گر بجویی
خسته‌‌ام بسته بر تار مویی
خیزد از تو به هر گفتگویی
جان ما دلبرا های و هویی
سرخوشم دلخوشم جان نخواهم
گردش باغ و بستان نخواهم
من به جای تو جانان نخواهم
بی‌تو این زجر و زندان نخواهم
فارغی تو، نشسته به باغی
بی‌خبر از غم و درد و داغی
صبح من تیره شد کو چراغی
تا بگیرم من از تو سراغی
رفته عمری سر آرزویی
پایه دل بسته شد بر سبویی
تازه کن از شط مل گلویی
آب رفته نیاید به جویی
نازنینا چه غافل نشستی
از تغافل که طرفی نبستی
شیوه‌ها می‌کند دور هستی
عاشقی پیشه کردی برستی