سولوی گنگ ؛ لادرین بکس

«گنگ / gong» ازی ایدیوفون (خودصدا)/آتوفون با زیر و بمی خاص و در دسته‌ی پرکاشن (سازهای کوبه‌ای) قرار می‌گیرد. این ساز که معمولاً با برنز ساخته می‌شود، در حدود قرن هفتم قبل از میلاد مسیح در چین به وجود آمد و از اواخر قرن هفدهم وارد اروپا شد و اولین بار بیشتر برای مقاصد نمایشی نه ساختن موسیقی مورد استفاده قرار گرفت. قرن نوزدهم تام-تام و گنگ بیشتر از قبل از هم متمایز شدند: تام-تام دارای یک زیر و بمی نامشخص است، گنگ یک زیر و بمی مشخص است. به دلیل این تمایز، آهنگسازان شروع به نوشتن دستورالعمل‌های زیر و بمی و اجرا در پارتیتور کردند. اولین ترکیب‌بندی برای استفاده از گنگ احتمالاً “Funeral Music for Mirabeau” گاسک (Gossec) در سال 1791 بود. کامیل سنت سائن (Camille Saint-Saëns) از یک گنگ در اپرایش (La princesse jaune 1872) استفاده کرد. جاکومو پوچینی (Giacomo Puccini) در اپرایش (Madame Butterfly 1904) یک گروه گنگ دوازده تایی از نوازندگان چیره‌دست وارد کرده است. کارل ارف بویژه، در اپراهایش Antigonae, Oedipus der Tyrann و Prometheus شمار زیادی از گنگ‌های عمیق، در حالیکه جان کیج (John Cage) و لو هاریسون (Lou Harrison) شمار زیادی از سازهای با زیر و بمی بالا استفاده کردند. اکنون یک سولوی گنگ را با اجرای لادرین بکس می‌بینید و می‌شنوید.