دلایل فاصله گرفتن مردم از تبلیغات رسمی درباره غزه
دو هفته از حمله سهمگین حماس به شهرکهای اسرائیلی میگذرد. خاورمیانه هنوز در صدر اخبار است و در پنج قاره جهان، فریادها و اعتراضها با شدت جریان فزاینده دارد. تظاهرات صدهزارنفری در قلب اروپا چشمها را خیره کرد، اما در ایران واکنشها رنگ رسمی و دولتی دارد و زیر پوست شهر، حرکتی دیده نمیشود. این نتیجه سالها کژکارکردی سیاست رسانهای کشور و بیتوجهی و دهنکجی به افکار عمومی است.

به گزارش تابناک، شرق نوشت: دل مردم ایران از فجایع غزه خون است، اما آگاهانه آن را بروز عمومی نمیدهند؛ چراکه به تجربه دریافتهاند احتمال برداشت و استفاده جناحی از آن وجود دارد. در رخداد عظیم غزه، دولتی که پیشرفتهترین ابزارها را داشت و با روشهایی توانسته بود قومی را به بند بکشد، یکباره با فوران خشمی روبهرو شد. فوران خشم فلسطینیها به طرزی بود که حتی افکار عمومی دنیا نتوانست آن را بهصورت واحد درک کند. تصویرسازی اسرائیلیها کارساز نبود. روایتی که فلسطینیها ساختند، اگرچه آغازش دیگر با قربانیشدن مظلومیت فلسطین شروع نشد، اما توانست همه مظلومان جهان را با همذاتپنداری، به عرصه دفاع از حق بکشاند. اگر سیاست رسانهای و تبلیغاتی در دو دهه گذشته، درست و حرفهای بود، امروز باید مردم ایران طلایهدار فریاد و اعتراض باشند، نه اینکه سکوت و انجماد در جامعه ما، مسئولان اجرائی را سرافکنده و خجل سازد.
جامعهشناسان دغدغهمند، بارها هشدار دادهاند که برخی سوءعملکردها، وجدان جمعی ایرانیان را بیمار کرده است. دکتر جواد کاشی، جامعهشناس برجسته، چه خوب این بیماری اجتماعی را درک کرده و انذار داده است که ما مردم ایران، بیش از ماجرای غزه، نیازمند تماشای خود هستیم؛ سرمایه بزرگ و گرانی میان ما آب شده و از دست رفته است. ما بیوجود یک وجدان جمعی سالم و انسانی، مثل درختان خشک یک جنگل مُردهایم و یک جرقه نابهنگام، میتواند بنیانمان را بر باد دهد. او میگوید تصویرهای جنگ اسرائیل و غزه حیرتانگیزند، اما وجدان جمعی مردم ما کمتر از بسیاری نقاط دیگر جهان، متأثر میشود. انگار مسابقه فوتبال است، کسانی طرفدار این تیم و کسانی طرفدار تیم مقابلاند. گل بازی، تلفات و ویرانیهای میدان جنگ است. این وضعیت خطرناک است.
عامل اصلی بیماری وجدان جمعی، به حاشیه راندهشدن مردم در عرصه عمل سیاسی است. هنگامی که مردم اثرگذار عرصه سیاستاند، با تن و روح خود دست به گریبان امور عمومی میشوند. بازیگرند و در عرصه گرم بازی، میتوانند از هستی فردی خود حراست کنند و تماما تسلیم فشار وجدان بیمار جمعی نباشند. اما وقتی بازیگر نیستند، تماشاگرند. تماشاگرانی تحقیرشده با سینههایی پر از حرفهای نگفته و کینهورز و به مصرفکنندگان صرف تبلیغات تبدیل میشوند. در مصرف تبلیغات هم منفعل نیستند؛ سخن و تصویر و تفسیری را میپذیرند که با مقاصد و اغراضشان انطباق داشته باشد. بهتدریج وجدانهای فردیشان را در آتش وجدان بیمار جمعی پرتاب میکنند. هیچکس برای یک کودک تکهتکه شده اشک نمیریزد؛ حتی شاید برای قساوت قاتل، هورای پیروزی هم بکشد!
رسانههای بزرگ مخصوصا صداوسیما، از جمله متهمان اصلیاند که در طول سالهای گذشته، باوجود تذکرات متعدد کارشناسان دلسوز و متخصصان افکار عمومی، سیاست ناصوابی را دنبال کرده و مردم را در مسیر تقابل قرار دادهاند. آنتن تلویزیون در اختیار کسانی قرار گرفته که با دیدگاههای مردم و علاقه و نگرش آنها فاصله بسیاری دارند. کارشناسان سرجهازی رسانه ملی، در همه شبکههای رادیویی و تلویزیونی در گردشاند و آسمان و ریسمان میبافند و کارشناسان دانا و متبحر کشور، راهی به آنتن ندارند. این عملکرد اعتمادسوز، شکاف دولت – ملت را استمرار بخشیده و به گسست ارتباطی تبدیل کرده است.
مسئولان ما لازم است، اهمیت سرمایه نهادی را بهتر بفهمند. اعتماد ذرهذره جمع میشود، اما یکباره فرو میریزد. حال وضعیت مرجعیت رسانهای ما یک طرف، سرمایهسوزی در اعتمادسازی جامعه هم مضاعف شده است. کرختی و انجماد احساسات جامعه ایرانی درباره فجایع غزه و جنایات اسرائیل، آگاهانه و نتیجه سالها بیمحلی به خواست عمومی و انباشت نارضایتی نزد افکار عمومی است. اصولا متصدیانی که اکنون بر مسند امور اجرائی هستند، شناخت در حوزه فرهنگ و رسانه و هرآنچه را ذیل اینها بگنجد، تخصص نمیدانند تا به متخصص آن رجوع کنند. پس عجیب نیست که شاهد چنین رفتارهای جمعی باشیم و تازگی هم ندارد.
رسانه ملی، همان سازمان پرخرج ناکارآمد است و بهجای ترمیم و کاهش شکاف فزاینده دولت – ملت، تیمی را فعال مایشا کرده که آشکارا وظیفه بزرگترین رسانه کشور با دهها شبکه ریز و درشت رادیویی و تلویزیونی را خدمت به مخاطب خودی – همان اقلیت هوادار – میداند و بر همین اساس محتوا تولید میکند و لابد کاری با قاطبه مردم و افکار عمومی جامعه ندارد.
سمت و سوی برنامههای سیاسی و اخبار، غالبا رنگ محفلی و جناحی گرفته و گاه حتی با سیاستهای رسمی نظام، تفاوت دارد. مقایسه کنید، سخنان و مواضع رهبری در همین ماجرای فلسطین را با کاری که صداوسیما میکند. شما برنامههای شبکه خبری الجزیره قطر را در همین دو هفته در ارتباط با بحران خاورمیانه ببینید و کیفیت محتوا و اثرگذاری آن را با همه شبکههای خبری داخلی، منطقهای و بینالمللی وابسته به سازمان صداوسیما مقایسه کنید.
خبرنگاران الجزیره، مسلط، دقیق و حرفهای عمل میکنند و در عین گزارش کامل، نه به جنایات بیتفاوت هستند و نه احساسی و شعاری عمل میکنند. همت و اراده بزرگی لازم است تا وجدان جمعی آسیبدیده جامعه ایرانی ترمیم شود. چند ماه دیگر موسم انتخابات است. اگر متولیان امر دنبال اصلاح وضع موجودند، کاری کنند که مردم به حاشیه راندهشده، احساس کنند که اثرگذارند و تعیینکننده اصلی در عرصه سیاست و اجتماع، آنها هستند.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
مرگ بچه های غزه رو نمیبینی یا کوری؟
پسرش مثل پسر نتانیاهو در سواحل میامی نبود. غزه بود چند روز پیش شهید شد.خجالت بکشین
پسرش چند روز پیش شهید شد.
نازی جون چطوره یه رفراندوم یزارن ببینیم کدامیک از ما در اقلیته
آب رفته بازنگرددسوی جوی
اصلاح طلبان تحلیل وتفسیرهائی از هر قضیه ای می کنند ، مثل همین چرندیات ، آخر بی انصافها اگر واقعا بزعم باطل شما مردم فقیرند پس چرا وقتی تعطیلات می شود جادههای کشور از ترافیک قفل می شود ،،،همین یک سوال را شما صاحب این سایت پاسخ بدهید
باشه تو راست میگی
فقط اسکرین بگیر ?
خدا هدایتشون کنه
دوست عزیز کشوری با اینهمه منابع خدادادی اگر درست مدیریت بشه و پولش صرف دیگران نشه باید هم مردم در عافیت باشند. چرا فکر می کنید الان همه چی گل و بلبله؟ خدا شما رو هم هدایت کنه
ناشناس16:31
دوست عزیز این سوال خیلیاست. اکر میدونی جواب منطقی بده اگه نمیدونی توهین نکنالبته شما و همفکرانتون چون جوابی بابت خیلی سوالات منطقی ندارید توهین می کنید
اگه راست میگی برو اونجا بجنگ دو رکعت نماز کاری نمیکنه تو که ادعا داری باید عمل کنی بری بجنگی شاید به فیض شهادت برسی البته از ترس
شماهایی که جمعه ها از خوابتون میزنید میرید نماز جمعه که بعدش بگی مرگ بر اسرائیل بلند شیدلباس رزم بپوشین وقت عمل هست فقط لب و دهن کافی نیست فقط جنگ رو به کشور ما نکشونید
این نتیجه فریب رسانه ای بیگانه هست که به مردم رفتار خلاف نظر حکومت را تلقین میکنند و عده ای از روی ندانستن و زیرک نبودن ، به اون تلقین عمل میکنند . نتیجه این باور تلقین دشمن ،ضعف کشور و تسلط بیگانه بر ما خواهد بود .یعنی همان چیزی که دشمن برای ان برنامه ریزی کرده. پس باید برخذاف برنامه ریزی دشمن ، با حکومتمان همراه باشیم تا اوضاع به سامان برسد که البته حتما
.هم میرسد ان شاءالله
چقدر دیر شما فهمیدید .صدا و سیما را با الجزيره مقایسه میکنید. اونا کجا اینا کجا ، وقتی در کشور همچی حکومتی باشه و مردم غریبه نتیجه میشه این ، فرق است بین مردم واقعی و مردمی که صدا و سیما براشون مطلب میخونه . همون راسایی و دارو دستشو ببرید غزه .کافیه
هیچ انسان با شرفی از این اوضاع غزه خوشحال نیست این دوگانگی هست که انسان را عذاب میده
ناشناس ۲۱:۲۶ فقط می توانی از جانب خودت حرف بزنی
اگر ۶ میلیون آنهم به گفته خودتون جمع شده باشن باز هم از ۸۵ میلیون جمعیت ایران چیزی حساب نمیشه
چرا در حوادث و اغتشاشات سال گذشته نویسنده لال بود و به وحدت و آرامش دعوت نکرد.
همه میدونن که اغتشاش با اعتراض فرق میکنه ولی امثال نویسنده محترم ساکت بودن و به نفع خودشون بود که اوضاع متشنج بشه تا بگن بفرمایید مردم دوگانه شدند
من با صحبت داخلی ها کاری ندارم.
این جنایت هایی که انجام میدن بار ها و بارها اعلام کردن در مورد ایران هم اجرا میکنن.
حالا شبکه های رایگان مجازی و ماهواره ای اونها دارن سعی میکنن بین مردم شکاف بندازن و از هر راهی استفاده میکنن.
باید مردم متحد باشن و با اتحاد ایران را قوی کنن.
متاسفانه حاکمیت برای تبلیغات و رسیدن به اهدافی که خود تعیین کرده مردم را به صحنه می آورد اما وقتی مردم انتقادی نسبت به قوانین و مدیریت مملکت دارند به جای گوش دادن از قوه قهریه استفاده می کنند این می شود که دیگر برای اکثریت چه فرق می کند وقتی گوش شنوایی نیست؟؟
این بی توجهی هیچ ربطی به مسئولین نداره بطوری که مردم عقلشون رو دادن دست یک مشت سلبریتی بیسواد،سلبریتی های ایران هم که ماشالله دغدغه شون شده سلفی گرفتن واسه اینستاگرام و یا به سگهاشون برسن یا منتظر نشستن که یک جنایتکار رو بخوان اعدام کنن واسه اون هشتک نه به اعدام بذارن.تنها دلیل وضع موجود سلبریتی های بی غیرت و بیسواد هستن و عقل بعضی از مردم ک خیال میکنن سلبریتی هرچی بگه درسته
رو من حساب نکن دادا من شیرینی نخوردم
رک و راست بگم ، هشتاد درصد مردم هیچ اهمیتی به غزه نمیدند
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.