آمار ۴۰ هزار کشته صحیح است، اما در غزه

از قدیم گفتند آدم ها دنیا را با ذهن خودشان می‌سنجند و می‌بینند. به طور مثال یک فرد از طبقه مرفه منظورش از دو تومن؛ دو میلیارد است و از آن طرف یک مرد خسته در ترمینال جنوب منظورش از دو تومن، تنها دو هزار تومن است.
اعداد بر مبنای «شدن»، «لمس کردن» و «چشیدن» جان می گیرند و در دهان هر فردی به اصطلاح «جا» می شوند.

مهران مدیری در سریال هیولا، این موضوع را به شکل طنز و هجوی جالب درباره نوع ادای کلمه ۶۰۰ میلیون به فرهاد اصلانی برای درخواست وام به نمایش گذاشت:
فرهاد اصلانی: ۲۰۰ میلیون وام میخوام 
مهران مدیری: نه اینطوری که میگی زیاد به نظر میاد، لباتو لوله کن که زیاد به نظر نیاد

داستان عدد کشته شدگان در حمله تروریست های مسلح در پنج شنبه و جمعه ۱۸ و ۱۹ دی ماه و بازی خنده داری که متاسفانه ایران اینترنشنال با این اعداد می کند شبیه همین ماجراست.

اسپانسر و صاحب کار ایران اینترنشنال یعنی رژیم صهیونیستی که از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ وابستگی اش به این شبکه به صورت واضحی مشخص شد و در جنگ ۱۲ روزه به شکل تمام عیار خودش را نشان داد، در تبدیل انسان ها به اعداد سابقه فوق العاده ای دارد. 

رژیم کودک کش و صاحب پروژه ایران اینترنشنال در این نزدیک سه سال؛ هفتاد و یک هزار و پانصد انسان را با شهادت رساند. بله اینها عدد نیستند، همه اسم، رسم، سن، محل شهادت، پدر و مادر و عکس و فیلم داشتند. آمارها از سوی سازمان های مختلف یکسان بود. تغییر فاحش در هیچ سازمان ارائه دهنده آماری وجود ندارد دلیلش هم مشخص است چون این یک واقعیت است نه سیرک رسانه ای مثل آنچه ایران اینترنشنال می گوید. 

 بله من حق میدهم به ایران اینترنشنال که اعداد را به این راحتی جابجا کند. چون احتمالا محل مشورتش، رژیمی بوده که تجربه این تعداد کشتار و بالاتر هم دارد. 

شاید دیالوگ اصغر رمضان زاده سردبیر ایران اینترنشنال با افسر اسراییلی این گونه بوده:

- بگیم چهل هزارتا؟ آخه امکان نداره!

- چرا نداره؟ ما تو غزه انجام دادیم، شد! 
  
بله چهل هزار کشته واقعیت دارد، اما در غزه. این تازه شهدای زن، کودک و افراد سالمندی هستند که در این سه سال توسط رژیم اپارتاید صهیونیستی به شهادت رسیدند.

دروغ ۱۲ هزار کشته؛ آرزوی اینترنشنال بود 

خارجی ها هیچوقت نگران ما نبودند. این «ما» فقط ایران نیست. می شود تعمیمش داد به الجزایر. فرانسوی ها هم نگران الجزایری ها نبودند. این گزاره وقتی به چشم آمد که در ماجرای کشتار قبیله العوفیه، الجزایری ها تا به خودشان بیایند که آیا این نیروی خارجی با عثمانی فرق دارد و  دل‌رحم ماست، دیدند سرهای هموطنانشان برای بازی فوتبال زیر پای سفیدپوست های فرانسوی بود. راویان نوشتند هر آنچه زنده بود کشته شد؛ پیر، جوان، کودک، نوزاد و... 

هر کسی عمق جنایات پدربزرگان مکرون را نداند رود سن پاریس خوب می داند در کشتار ۱۹۶۱ آنجا چه اتفاقی افتاد.
همین نسبت را به هند و آفریقای جنوبی با بریتانیای کبیر بدهید، یا به کنیا و پرتغال یا کنگو و بلژیک. هیچوقت  کشور خارجی به خاطر مردم کشور ضعیف تر یا استعمار زده کاری نکرد.

 بیاید نزدیک تر شویم، به قحطی بزرگ ایران و ماجرای سال ۱۲۹۶ برویم. وقتی گندم از خرواری چهار تومان با شعبده بازی انگلیسی ها به چهارصد تومان رسید و مایحتاج ملت مظلوم ایران شد آذوقه جنگی ارتش بریتانیا. آنها احتکار می‌کردند و مردم ایران از گرسنگی و تیفوس و وبا می مردند. ده میلیون جان عزیز ایرانی در همان سال ها کشته شدند. قاتل آنها همان کشوری است که حالا رسانه اش، یعنی بنگاه خبر پراکنی سلطنتی یعنی بی بی سی، با بزک و سرخاب سفیداب خودش را دلسوز مردم ما نشان می‌دهد. 

برگردیم به اول ماجرا، خارجی چنان در ایران آدم کشته که هیچ چرتکه ای نمی‌تواند عدد آن را حساب کند. دستپخت انگلیس وقتی شورتر می شود که ایران زندانی شاه بی بخار دیگری شده است.  او شبیه احمدشاه قاجار بود، بی عرضه و ترسو، با تنی نحیف تر و البته چهره ای خشن تر و تقدیری بلند تر که به جای چند صباحی که احمد شاه حکومت کرد او بیست و چند سالی مهمان ناخوانده مردم ایران شد. قحطی دوم ایران هم بعد از شهریور سال بیست و اعلام بی طرفی همین شاه ایجاد شد. کارکتر محبوب ایران اینترنشنال که علاقه دارد عده ای بی خبر از تاریخ مردمانشان، در کوچه ها نام او را صدا بزنند کاری کرد کارستان. مملکت را دو دستی تقدیم انگلیس و شوروی کرد. خودش هم جوری رفت که انگار مگس مزاحمی بود و با یک پیف واف جور و پلاسش را برای همیشه به سمت ناکجاآبادی به اسم موریس جمع کرد. بله دومین قحطی بزرگ هم ماحصل همین حضور اشغالگران است. خارجی دلش به حال ایرانی هیچ وقت نسوخت. آنها هم اگر در دهه بیست ایران اینترنشنال داشتند آرزویشان مرگ چند ده میلیون ایرانی بود اما بازهم نمی گفتند کار خارجی است. همین طور که در همان سال ها با سلاح گرسنگی سر مردم ما را می‌بریدند و به قول حسین مکی «انگلیسی‌ها با رادیو گندم وارد و با کامیون خارج می‌کردند»

به دروغ در رسانه های سیاه و سفید آن زمان می گفتند برای مردم ایران از بغداد گندم می آوردند و در واقع، گندم مردم مظلوم ایران را برای مایحتاج چکمه پوش های ارتش بریتانیا به تاراج می بردند. 

۱۲ هزار کشته که چه عرض کنم، ۱۲ میلیون کشته هم آروزی جد پدری ایران اینترنشنال بود. 

اما به همین دهه برسیم. به قبل از ماجرای اعدادسازی رسانه ها برای متهم کردن ما. قبل از هر شورش و اتفاقی؛ رسانه های خارجی، نوادگان همان بریتانیایی هایی که بی عدد و آمار از ما مردم کشتند، می‌گفتند به خیابان بروید. بکشید و کشته شوید، پیروزی نزدیک است. موساد کنار شماست. سیا کنار شماست، ما از دور بپای شما هستیم و هوایتان را داریم. هسته ها که فعال شد، لوله تفنگ ها که بی فاصله، به پوست رهگذر خیابان چسبید و شلیک شد، مادر بیمار که کنار داروخانه با قمه کشته شد، تازه دلشان خنک شد. یک اخیش گفتند. انگار موتور آنها با آب نه! با خون مردمان ما خنک می شود و راه می رود.

بعد که کشته از خیابان گرفتند، تف به چشمانشان می مالند و ادای گریه کرده ها را در می آوردند و واحسرتا می گویند. آرزوهایشان اینجا تبدیل به خبر می‌شود. مثل رویترز که سال ۹۸ تعداد کشته شده ها را عدد ۱۵۰۰ اعلام کرد. مثل ایران اینترنشنال که پیمانکارش همین شش ماه پیش هزار و اندی جان عزیز ایرانی را گرفت  و امروز عدد ۱۲ هزارتا، ۱۶ هزارتا و احتمالا همین طور بالا و بالاتر را اعلام می‌کند.

این ها آرزویشان ۱۲ هزار کشته بود دستشان نرسید که این ارزو را محقق کنند.

اما همین تعدادی که اعلام شده یعنی  ۲۴۲۷ جان پاک ایرانی، جان مظلوم ایرانی که واقعیت ماجراست هم کاردستی همین ایران اینترنشنال است. مثل میلیون ها ایرانی که اجدادشان در ۱۲۹۶ و ۱۳۲۰ تا ۱۳۲۹ در ایران کشتند. مثل همدستی با صدام، هم دستی با اسراییل و هزاران خون ریخته شده دیگری که نشان داد خارجی دلش ایرانی زنده نمی خواهد. این خون ها به ناحق ریخته شده، ماحصل همین روایت ها و قصه هاست. کشته ایران اینترنشنال و بی بی سی و رادیو فردا. یادمان نمی رود این جان های عزیز ایرانی را.

ایده تکراری کلاسیک برای دروغ های رسانه ای؛
  من خودم دیدم! 

قدیمی ترین عملیات رسانه ای همین تیتری است که گفته شد؛ من خودم دیدم! عموم تو بیمارستان خودش این حرف را شنید! شوهر خاله ام مامور فرودگاه‌ هست خودش دید اینها چمدان بستند و رفتند! 

تکنیک شاهد عینی سازی برای تاییدیه گرفتن برای یک ادعا از دیرباز مورد توجه جریانات مختلف بود. وقتی یکی از کارگزاران نظام شاهنشاهی در گفت و گو با تاریخ شفاهی هاروارد می گوید من خودم دیدم از فلسطین آدم آورده بودند تا علیه شاه مبارزه کنند و در میدان ژاله، آن جمعه خونین به خاطر حمله به این اعراب شکل گرفت، میشود نتیجه گیری کرد دروغ های شاخدار چطور با ایده «من خودم دیدم» شکل می‌گیرد و چه سابقه ای دارد.

بعد ها تفاله های همین اقایان در ایران اینترنشنال با ادعاهایی که خرجش ساخت چند جمله است همین حرف ها را زدند: شاهدان عینی می گویند نیروهای یگان ویژه به زبان عربی باهم صحبت می کنند.
در بیمارستان زن عموی یکی از اغتشاشگران که در تاکسی داشت حرف میزد خودش شنید برای تحویل جنازه یکی از کشته شده ها از خانواده او حق تیر گرفتند! آیا امکان دارد زن عموی بغل دستی شما تو تاکسی که دروغ بگوید؟

تکنیک بعدی در این عملیات رسانه ای، تثبیت حرف ساختگی است. یعنی ادعایی که پایه و اساسی ندارد تثبیت شده خوانده می شود و حالا بر مبنای آن دروغ، می شود عزاداری کرد، تحلیل کرد، موضع گیری کرد، به موضوعات حقوق بشری ربطش داد و هزار بازی رسانه ای دیگر با آن کرد.

مثلاً جریان حامی تروریست های مسلح می گوید برای تحویل جنازه ها حکومت حق تیر می خواهد. منبع؟ یکی از بینندگان یا عمه اش خودش این را دید و شنید! 

حالا دیگر نیاز به فکت سنجی و راستی آزمایی نیست با پرش از اصل واقعیت ماجرا شما می توانید روی همان خبر، تحلیل بروید، بیانیه صادر کنید، گریه کنید، تاسف بخورید و اخبار متعدد منتشر کنید تا کم کم اصل آن خبر، در ذهن مخاطب تایید شده محسوب می شود. 

برای شبه رسانه ها آن چیزی که در این میان کمترین اهمیتی ندارد اصل ماموریت یک رسانه است. بوق بلند دشمن از پیج های فارسی زبان گرفته تا شبکه های خارجی مثل بی بی سی، منوتو و ایران اینترنشنال نگران پروتکل های رسانه ای نیستند. نگران صحت اخبار هم نیستند همان طور که در گذشته موضوعاتی داغ شد، سرد شد و فراموش شد و هیچوقت توضیحی پیرامون آنها داده نشد که به طور مثال ادعای حمله شیمیایی به مدارس چه بود؟ از دختر نوجوانی اردبیلی که با ضربه باتوم به کما رفت چرا دیگر خبری گرفته نشد؟ از دختر جوان خوزستانی که مدعی کشته شدنش به دست نیروهای انتظامی بودند هم دیگر خبری نگرفتند. دروغ ها مثل کاغذهای پاره فقط وظیفه الو گرفتن برای آتش لحظه ای را دارند بعد از آن یک دروغ جدید جایگزین قبلی ها می شود. در روزگار بی حیثیت شدن رسانه ها چه باک که پس فردا بگوید خون کشته ها را نظام در شیشه می کند و جای آب آلبالو به کشورهای عربی می فروشد! منبع؟ شوهر عمه یکی از دوستان با چشمان خودش دید.