«نگاه شما»: رسانه هنرمند

مریم دلسوز در مطلب ارسالی برای «نگاه شما» نوشته است:
مقوله آرامش‎بخشی اگر چه به عنوان یکی از کارکردهای فرعی رسانه تصویری به شمار میرود، اما از چندی پیش  با تاکیدات رهبری مبنی بر وظیفه اصلی  رسانه ملی در پرداختن به 4 محور اصلی  دین، اخلاق، امید و آگاهی، قطعا باید در نقش یک سیاست اصلی در دستور کاردست اندرکاران سازمان صدا و سیما قرار میگرفت.
در این رابطه  اعلام چندی پیش معاون سیما  مبنی بر تلاش رسانه در جلوگیری از ساخت سریال‌های تلخ ، و ممنوعیت تجمل‌گرایی در تلویزیون که با تبلیغ مادیگری باعث افزایش اضطراب میشود، امیدی را در دل مخاطبین ایجاد کرد که به خود وعده کم شدن صدای گریه بچه همسایه را میدادند ( اشاره ایست به توصیه های رهبری به اهالی رسانه در کاهش نمایش برنامه های تلخ و غمگینانه، تشنج‌آور، دارای دعواهای خانوادگی و سوژه‌های تفرقه افکن و...که این برنامه ها را  در تلویزیون ، به «شنیدن صدای گریه ی بچه ی همسایه» تشبیه کردند. به این معنا که اگر چه ما میدانیم که این آسیبها در حوزه خانوادگی ما نمی باشد و یا به عبارتی این صدای گریه بچه ی خودمان نیست ولی ناخودآگاه این صدای گریه، که در مقابل آن کاری از دستمان برنمی آید نه تنها آرامش مان را بهم میریزید بلکه اظطراب و استرس نیز برایمان به همراه دارد. ) با این امید که رویکرد سیما با تغییر اساسی در پرداختن به موضوعات تلخ به سمت سوژه‌های شیرین و جذاب رفته است. البته با این توضیح که کسی منکر واقع‌گرایی و واقع‌بینی و طرح آسیبهای اجتماعی در رسانه نمی باشد  که این اصل و وظیفه ذاتی رسانه است، اما  با این نگاه که جامعه به شدت درگیر در مشکلات اقتصادی و روابط اجتماعی  که درگیریهای سیاسی مسئولین رده بالا نیز به آن افزوده شده و  خوراک ماهواره‌ها و القائات مختلف نومید کننده  آنان را تامین کرده ، نیازمند شادی و نشاط در رسانه ملی هستند و این حق مسلم آنهاست.
اما با وجود این امیدواری، عملا آنچه که به تصویر کشیده شده و در ماههای اخیر و خصوصا ماه مبارک رمضان به نمایش درآمد، روندی غیر از این را نشان می دهد. ردیف کردن پشت سر هم فقدان‌ها، مرگ‌های سوزناک و مصیبت های دلخراش مختلف و نمایش رد و بدل شدن کلکسیونی از رذایل اخلاقی نظیر کلاهبرداری، دروغگویی، استفاده ابزاری از اعضای خانواده  تنها به قصد کسب منافع مادی، زنان بزهکار، فریبکار، منفعل و ظلم پذیر، دختران فریب خورده، فراری و طلبکار از پدر و مادر و خانواده های ناکارآمد، منفعل و بی عرضه وبعضا متدین، همه حکایت از این دارد که رسانه همچنان در مسیر قبلی خود در حرکت است و تهیه کنندگان برنامه ها نه تنها  تذکرات رهبری که حتی معاون سیما را هم به هیچ می انگارند.
با مروری به حوادث تلخ  چند ماه گذشته در قتل‌ها، چاقوکشی‌ها، کلاهبرداریها، سرقت‌ها، اسیدپاشی‌ها و مانند آنها در صفحات روزنامه‌ها و حتی خبرهای تلویزیون ، به روشنی در خواهیم یاقت که هیچ نیازی به برجسته کردن زخم‌های اجتماعی و آسیبهای خانواده ایرانی بیش از آنچه که هستند در سیمای جمهوری اسلامی نیست. نه به آن معنا که نباید به آنها پرداخت بلکه به این مفهوم که پرداخت حساب نشده، انبوه، بدون راهکار کارشناسی و شتابزده  به این موضوعات در قالب‌های مختلف به ویژه نمایشی جز نیشتر زدن بر روح  خسته مخاطبان و گسیل موجی از افسردگی بسوی بینندگان چیز دیگری نیست.
آرامش بخشی به مخاطبان، با توجه به فشارهای روحی و روانی خاص زندگی در شهرهای بزرگ  از وظایف اصلی صدا و سیماست  و روانشناسان و محققین مدعی هستند که تلویزیون نقش مؤثری تری را نسبت به  سایر نهادها در رفع تنشها و کاهش اضطراب‌های اجتماعی و آرام‌بخشی برعهده دارد. قطعا برنامه اگر شاد، امیدوار کننده، آموزنده  و امید دهند باشند، هر چه قدر هم مخاطبشان بیمار باشد باز هم اثری مثبت بر روی آنها دارد و اگر برعکس برنامه‌ها مایوس کننده و همراه با تنش زایی و اضطراب آفرینی برای مخاطب باشد، تاثیرات منفی را به دنبال خواهد داشت.
  صدا و سیما باید در زمینه بهداشت روان بیشتر دقت کند و باید برنامه‌های شادی‌بخش و نشاط ‌آور پخش کند و تا می‌تواند از پخش مراسم گریه‌زاری جلوگیری کند و به بهانه پخش برنامه های به اصطلاح درام با روان مردم بازی نکرده و سیلی از رفتارهای ناهنجار را به صورت غیر مستقیم به اموزش نگذارد.
متاسفانه مسئولین رسانه گویی چشم و گوش خود را بر روی مردم بسته اند و به مصداق " خود گویم و خود خندم عجب مرد هنرمندم" بدون توجه به نیازهای واقعی مردم و تذکرات دلسوزان نظام  و متخصصین از جمله رهبری، هر آنچه را که می سازند برایش سوت و کف زده و تقدیر و تشکر کرده وعوامل هر کدام  را هم در مراسمی مجزا مورد تفقد و قدردانی قرار می دهند که نکند سال بعد آقایان یادشان برود بابت تراوشات ذهنی شان، دستمزدهای دو برابر طلب کرده  و مردم را به فیض برسانند. نهایتا هم از طریق چند تن از مسئولین که به دلیل ذیق وقت محصولات رسانه را رصد نکرده اند ( با ترفندهای مختلف و به قول اقای قرائتی از طریق آمارهای غیر واقعی و آب بندی شده!) تائیدیه هایی را گرفته و خوشحال و خشنودند که:
همه چی آرومه    من خودم خوشحالم
و خلاصه اینکه همه اعتراضات صاجبنظران کشک بوده و ما خودمان می دانیم که چقدر رسانه بر روی مخاطبین تاثیرات مثبت داشته است!!! و.... البته نتایج اجتماعی آن هم که بر همه واضح و مبرهن بوده و آمارهای تخلفات و افزایش جرایم و بزهکاریها و .... هم به ما هیچ ربطی ندارد.
آخر ملت تا کی صبوری کرده و چشمشان را بر روی اینگونه اهمال کاریها ببندند و شما مسئولین رسانه تا کی می خواهید کبک گونه سر خود را زیر برف کرده و مردم را خدایی نکرده ..... فرض کنید؟

---