چند شب است که غیر فوتبالی‌های مدال‌آور در المپیک لندن کام مردم ایران را به بهترین نحو شیرین می‌کنند، اما در مقابل، فوتبالیستهای میلیاردی در این هیاهوی دل‌انگیز بدترین نمایش خود را به صورت زنده به نمایش می‌گذارند تا افسوس‌های ما بیشتر شود. میلیاردی‌ها قبل از نمایش ضعیفشان در لیگ برتر بخشی از پول میلیاردی‌شان را گرفتند و حتی شنیده شد بعضی از آن‌ها قبل از گرفتن پول ثبت قرارداد نکردند، اما کم توقع‌های مدال‌آور کشورمان با وعده‌ای که همه ساله می‌شنوند گام به عرصه‌ای گذاشتند تا پرچم سه رنگ ایران را به اهتزار درآورند.
به اهتزار درآمدن پرچم سه رنگ کشورمان در المپیک لندن آن‌قدر برای هر ایرانی جذاب و به یاد ماندنی است که به این راحتی‌ها به دست نمی‌آید. رقم زدن چنین شور و هیجانی توسط دلاور مردانی اتفاق می‌افتد که با کم‌ترین هزینه به این جایگاه رسیده‌اند.
قهرمانانی از جنس جوانمردی که با کم‌ترین توجهی چند سال پر زحمت را سپری کرده‌اند تا دل مردم را شاد کنند. شاد کردن مردم برای آن‌ها غایت آرزو است که خالصانه بعد از کسب افتخار عنوان می‌کنند.
این عزیزان کم توقع این بار نیز سنگ تمام گذاشتند تا شاید گوشه چشمی از وعده‌ها تحقق یابد اما وقتی یکی از مسئولان عالیرتبه کشورمان فوتبالی و غیر فوتبالی را جدا می‌داند و هیچ ربطی را برای آن قائل نیست چه می‌توان گفت و نوشت.
ناکامی در المپیک پکن باعث شد تا کمی دقیق‌تر و با برنامه‌تر راهی لندن شویم. با وجود حواشی زیادی که قبل از المپیک لندن به لحاظ مالی و مدیریتی در برخی از فدراسیون‌ها به وجود آمد کمی پیش‌بینی‌ها را دچار تردید کرد اما دلاورمردان کشورمان فارق از این حاشیه‌ها به تمرین پرداختند تا فقط فکر و ذکرشان شاد کردن دل مردم ایران باشد.
اکنون که این مدال‌آوری‌ها را با تمام وجود لمس می‌کنیم افسوس می‌خوریم چرا دلاوران ایران در المپیک مثل فوتبالی‌های میلیاردی دیده نمی‌شوند. سال‌هاست که سالانه حدود 300 میلیارد تومان در فوتبال ایران از سوی دولت هزینه می‌شود اما خروجی آن تنها یک حضور در جام‌جهانی 2006 آلمان بوده است.
المپیک و مدال‌آوری در آن شاید بتواند همانند تلنگری عمل کند که نگاه‌های مسئولان دولتی ما تغییر یابد. تحقق وعده‌های پاداش ناچیز نسبت به فوتبالی‌ها می‌تواند نخستین گام برای رسیدن به توازن بودجه‌ای در رشته‌های مدال‌آور کشورمان باشد.