پررنگ و لعاب ترین مسابقه باشگاهی این هفته شنبه شب در شمال ایتالیا انجام شد. صبح فردای پس از آن، شمایی که بازی را ندیدید قطعاً مشتاق و علاقه مند، می خواهید بدانید شب گذشته چه اتفاقی افتاده و نتیجه بازی چه شده است، البته خب گاهی اوقات هم اتفاق می افتد که عکس العمل خاصی ندارید و...
به نوشته اعتماد و به نقل از گاردین، مسابقه اینتر - یوونتوس سرشاخ شدن مربیان قبلی تیم چلسی بود که برای اولین بار در یک لیگ دیگر مقابل هم صف آرایی می کردند.
ژوزه مورینیو سرمربی قدر و با اعتمادبه نفس اینتر که زمانی جانشین رانیری در چلسی شد این بار به ایتالیا آمد تا قدرتش را به همتای شکست خورده اش در انگلیس نشان دهد.
تماشای این مسابقه می توانست هیجان و حرارت زیادی داشته باشد اما ظاهراً آن روزها گذشته است.
چیزی حدود 15 سال، شبکه های مختلف انگلیسی، مسابقات سری A را پخش می کردند و قدیمی ترها یادشان می آید که از اواخر دهه 80 تا اواسط دهه 90 تیم های ایتالیایی در فوتبال باشگاهی جهان پادشاهی می کردند و آبروی فوتبال دنیا بودند.
تابستان 1992، وقتی لیگ برتر انگلیس همکاری اش را با گروه تلویزیونی اسکای آغاز کرد، این امکان به همه هواداران فوتبال داده شد تا از طریق شبکه های تلویزیونی ماهواره یی و البته Channel4، بتوانند به شکل مستقیم بازی های باشگاهی ایتالیا را عصرهای یکشنبه تماشا کنند و عبارت Gollazzo از همان روزها وارد دایره واژگان انگلیسی ها شد.
بهترین بازیکنان دنیا در ایتالیا بازی می کردند و تماشای رقابت ستارگان بی نظیری مانند روبرتو باجو، مارکو فان باستن، گابریل باتیستوتا و فرانکو بارزی که فوتبال را به شکلی هنری و آرتیستی ارائه می دادند بسیار دلچسب و هیجان انگیز بود.
نمونه ها و مثال هایی هست که گاهی علاقه مندان فوتبال درخواست پخش مجدد بازی سمپدوریا و لاتزیو را حتی برای سومین بار می کردند؛ چیزی که شاید امروز برای بازی منچستر و چلسی اتفاق بیفتد. آمار و شواهد حاکی از آن است که مسابقات سری A سه میلیون بیننده انگلیسی ثابت داشت و این در حالی بود که برای مسابقات داخلی آمار، عدد یک میلیون بیننده ثابت را نشان می داد.
امروز، فوتبال ایتالیا روی پرده نمایش نیست و سخت است که بتوان دلیل قاطعی برای آن پیدا کرد. خرید حق پخش تلویزیونی مسابقات تا حد زیادی حول محور بازی های لیگ برتر و لالیگا می گردد و این برای فوتبال ایتالیا که روزی در صدر پربیننده ترین ها بود فاجعه بزرگی است.
گاتزتا دلواسپورت به نقل از فابیو لیچاری می نویسد؛ «حالا ما در پله دوم ایستاده ایم. انگلیس و اسپانیا قدرت اول جذب مخاطب هستند و ایتالیا و آلمان به همراه فرانسه در مکان دوم قرار دارند.
مورینیو هفته گذشته هنگامی که برخی از رسانه های ایتالیایی به این موضوع پرداخته بودند و عصبی و ناراضی به نظر می آمدند با توجه به اینکه ایتالیایی ها بسیار حساس و متعصب به این مساله هستند، گفت؛«فوتبال ایتالیا شبیه بقیه دنیا نیست، خانواده من در پرتغال تا نیمه شب منتظر می مانند تا یک مسابقه از سری A را تماشا کنند در حالی که به راحتی می توانند در ساعت هفت شب بازی ضعیف و غیرجذاب ختافه مقابل وایادولید را ببینند.
من شخصاً به فوتبال ایتالیا علاقه زیادی دارم و به آن به چشم یک محصول نگاه می کنم اما مردم در اقصی نقاط دنیا این طور نیستند، مخصوصاً در آسیا که حق پخش مسابقات ایتالیا چندان فروخته نشده است.
دلایل خوبی موجود است که بفهمیم چرا سری A به این شکل در چالش محبوبیت و اقبال عمومی افتاده؛
-فساد و تبانی؛ هنوز دادگا ه ها و پرونده های فساد معتبرترین و معروف ترین باشگاه های ایتالیایی در جریان است و به پایان نرسیده، یوونتوس، میلان و فیورنتینا همچنان درگیر پرونده های کالچو پولی اند.
-هولیگانیسم؛ در سال 2007 دو مورد مرگ هواداران در نتیجه خشونت فوتبال در ایتالیا اتفاق افتاد. درگیری میان هواداران و پلیس پس از مسابقات همیشه جزء دردسرهای بزرگ برگزارکنندگان مسابقات کالچو بوده.
-تاکتیک؛ استایل و شیوه فوتبال انگلیس و اسپانیا از دیدگاه مخاطب بین المللی، جذاب تر و متهورانه تر از کالچوی سنتی است. ضمن اینکه ستاره ها و استعدادهای اعجاب انگیز دهه 90 هم دیگر در مجموعه فوتبال ایتالیا حضور ندارند و همین دوست داشتن فوتبال ایتالیا را مشکل می کند.
- نظر مطبوعات؛ همه مسابقات از شبکه های تلویزیونی ایتالیایی پخش می شود. حتی به نظر می رسد حق پخش تلویزیونی این مسابقات مبلغ چندان چشمگیری هم نباشد. از نظر مطبوعاتی ها تماشای مسابقات از طریق گیرنده های تلویزیونی هم ارزان تر است، هم راحت تر و هم ایمن تر،
جیمز ریچاردسون که سال های زیادی مفسر فوتبال ایتالیا در تلویزیون های انگلیسی زبان بوده، می گوید؛«امروزه نکات منفی زیادی در فوتبال ایتالیا مشاهده می شود. پیش از این بهترین فوتبالیست های دنیا در کالچو حضور داشتند اما اتفاقات زیادی افتاد و این محبوبیت را در میان هواداران بین المللی فوتبال کمرنگ کرد.»
و این تصویر مایوس کننده یی از فوتبال ایتالیا است.
اما لیچاری نویسنده ورزشی گاتزتا همچنان معتقد است مشکل عمده کم شدن مخاطبان فوتبال ایتالیا به علت کمرنگ شدن پرستیژ فوتبال ملی این کشور است؛ اتفاقی که پس از قهرمانی آتزوری ها در جام جهانی کم کم در حال جبران شدن است؛«ما دیگر نمی توانیم زیکو، مارادونا، بوسنیک و باجو را بخریم و به باشگاه ها بفرستیم.» اما این یک چرخه زمانی است که نمی توان از آن گریخت. این چرخه حالا به نفع فوتبال انگلیس است؛ چرخه یی که بر مدار مالکان غیرانگلیسی مولتی میلیاردر می چرخد و کسی نمی داند چه اتفاقی می افتد.
به نوشته اعتماد و به نقل از گاردین، مسابقه اینتر - یوونتوس سرشاخ شدن مربیان قبلی تیم چلسی بود که برای اولین بار در یک لیگ دیگر مقابل هم صف آرایی می کردند.
ژوزه مورینیو سرمربی قدر و با اعتمادبه نفس اینتر که زمانی جانشین رانیری در چلسی شد این بار به ایتالیا آمد تا قدرتش را به همتای شکست خورده اش در انگلیس نشان دهد.
تماشای این مسابقه می توانست هیجان و حرارت زیادی داشته باشد اما ظاهراً آن روزها گذشته است.
چیزی حدود 15 سال، شبکه های مختلف انگلیسی، مسابقات سری A را پخش می کردند و قدیمی ترها یادشان می آید که از اواخر دهه 80 تا اواسط دهه 90 تیم های ایتالیایی در فوتبال باشگاهی جهان پادشاهی می کردند و آبروی فوتبال دنیا بودند.
تابستان 1992، وقتی لیگ برتر انگلیس همکاری اش را با گروه تلویزیونی اسکای آغاز کرد، این امکان به همه هواداران فوتبال داده شد تا از طریق شبکه های تلویزیونی ماهواره یی و البته Channel4، بتوانند به شکل مستقیم بازی های باشگاهی ایتالیا را عصرهای یکشنبه تماشا کنند و عبارت Gollazzo از همان روزها وارد دایره واژگان انگلیسی ها شد.
بهترین بازیکنان دنیا در ایتالیا بازی می کردند و تماشای رقابت ستارگان بی نظیری مانند روبرتو باجو، مارکو فان باستن، گابریل باتیستوتا و فرانکو بارزی که فوتبال را به شکلی هنری و آرتیستی ارائه می دادند بسیار دلچسب و هیجان انگیز بود.
نمونه ها و مثال هایی هست که گاهی علاقه مندان فوتبال درخواست پخش مجدد بازی سمپدوریا و لاتزیو را حتی برای سومین بار می کردند؛ چیزی که شاید امروز برای بازی منچستر و چلسی اتفاق بیفتد. آمار و شواهد حاکی از آن است که مسابقات سری A سه میلیون بیننده انگلیسی ثابت داشت و این در حالی بود که برای مسابقات داخلی آمار، عدد یک میلیون بیننده ثابت را نشان می داد.
امروز، فوتبال ایتالیا روی پرده نمایش نیست و سخت است که بتوان دلیل قاطعی برای آن پیدا کرد. خرید حق پخش تلویزیونی مسابقات تا حد زیادی حول محور بازی های لیگ برتر و لالیگا می گردد و این برای فوتبال ایتالیا که روزی در صدر پربیننده ترین ها بود فاجعه بزرگی است.
گاتزتا دلواسپورت به نقل از فابیو لیچاری می نویسد؛ «حالا ما در پله دوم ایستاده ایم. انگلیس و اسپانیا قدرت اول جذب مخاطب هستند و ایتالیا و آلمان به همراه فرانسه در مکان دوم قرار دارند.
مورینیو هفته گذشته هنگامی که برخی از رسانه های ایتالیایی به این موضوع پرداخته بودند و عصبی و ناراضی به نظر می آمدند با توجه به اینکه ایتالیایی ها بسیار حساس و متعصب به این مساله هستند، گفت؛«فوتبال ایتالیا شبیه بقیه دنیا نیست، خانواده من در پرتغال تا نیمه شب منتظر می مانند تا یک مسابقه از سری A را تماشا کنند در حالی که به راحتی می توانند در ساعت هفت شب بازی ضعیف و غیرجذاب ختافه مقابل وایادولید را ببینند.
من شخصاً به فوتبال ایتالیا علاقه زیادی دارم و به آن به چشم یک محصول نگاه می کنم اما مردم در اقصی نقاط دنیا این طور نیستند، مخصوصاً در آسیا که حق پخش مسابقات ایتالیا چندان فروخته نشده است.
دلایل خوبی موجود است که بفهمیم چرا سری A به این شکل در چالش محبوبیت و اقبال عمومی افتاده؛
-فساد و تبانی؛ هنوز دادگا ه ها و پرونده های فساد معتبرترین و معروف ترین باشگاه های ایتالیایی در جریان است و به پایان نرسیده، یوونتوس، میلان و فیورنتینا همچنان درگیر پرونده های کالچو پولی اند.
-هولیگانیسم؛ در سال 2007 دو مورد مرگ هواداران در نتیجه خشونت فوتبال در ایتالیا اتفاق افتاد. درگیری میان هواداران و پلیس پس از مسابقات همیشه جزء دردسرهای بزرگ برگزارکنندگان مسابقات کالچو بوده.
-تاکتیک؛ استایل و شیوه فوتبال انگلیس و اسپانیا از دیدگاه مخاطب بین المللی، جذاب تر و متهورانه تر از کالچوی سنتی است. ضمن اینکه ستاره ها و استعدادهای اعجاب انگیز دهه 90 هم دیگر در مجموعه فوتبال ایتالیا حضور ندارند و همین دوست داشتن فوتبال ایتالیا را مشکل می کند.
- نظر مطبوعات؛ همه مسابقات از شبکه های تلویزیونی ایتالیایی پخش می شود. حتی به نظر می رسد حق پخش تلویزیونی این مسابقات مبلغ چندان چشمگیری هم نباشد. از نظر مطبوعاتی ها تماشای مسابقات از طریق گیرنده های تلویزیونی هم ارزان تر است، هم راحت تر و هم ایمن تر،
جیمز ریچاردسون که سال های زیادی مفسر فوتبال ایتالیا در تلویزیون های انگلیسی زبان بوده، می گوید؛«امروزه نکات منفی زیادی در فوتبال ایتالیا مشاهده می شود. پیش از این بهترین فوتبالیست های دنیا در کالچو حضور داشتند اما اتفاقات زیادی افتاد و این محبوبیت را در میان هواداران بین المللی فوتبال کمرنگ کرد.»
و این تصویر مایوس کننده یی از فوتبال ایتالیا است.
اما لیچاری نویسنده ورزشی گاتزتا همچنان معتقد است مشکل عمده کم شدن مخاطبان فوتبال ایتالیا به علت کمرنگ شدن پرستیژ فوتبال ملی این کشور است؛ اتفاقی که پس از قهرمانی آتزوری ها در جام جهانی کم کم در حال جبران شدن است؛«ما دیگر نمی توانیم زیکو، مارادونا، بوسنیک و باجو را بخریم و به باشگاه ها بفرستیم.» اما این یک چرخه زمانی است که نمی توان از آن گریخت. این چرخه حالا به نفع فوتبال انگلیس است؛ چرخه یی که بر مدار مالکان غیرانگلیسی مولتی میلیاردر می چرخد و کسی نمی داند چه اتفاقی می افتد.