نگاه شما: دل نوشته با خدا

چه بی‌سواد می‌شوم
و چه احمقانه دست‌هایم را می‌نگرم!
کودکانه انگشتان را حرکتی دادم
عجیب است! چگونه می‌شمردم؟!
هر گاه که من شکر تو را می‌گویم، از زبان کم می‌آورم
و به دل می‌گویم که کند شکر تو را،
پر صمیمی و پر با احساس
شکر آدم‌هایی که پر است دنیایت از همه پاکی‌شان، با صفا و ساده
که شوم شاد من از بودنشان
عشق بورزند هر دم، همین عادت تو
و تو عشق را صمیمانه به من فهماندی
تا بکوبم قابش بر همه دیوار دنیا...    
فرستنده: برکه

---