بهاره رهنما که این روزها با نمایش «خدای کشتار» به کارگردانی علیرضا کوشک جلالی روی صحنه است می‌گوید: پیشنهاد خوب تئاتری را حتما به پیشنهاد خوب سینمایی ترجیح می‌دهم.
این بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون که با خبرنگار ایسنا گفت‌وگو می‌کرد با بیان این مطلب ادامه داد: همان‌گونه که آل‌پاچینو معتقد است: «تئاتر نظم بیشتری به زندگی آدم می‌دهد» به‌همین دلیل پیشنهاد خوب تئاتری را به پیشنهاد خوب سینمایی ترجیح می‌دهم، چرا که تئاتر فضای بهتری دارد و علاوه بر آن در 35 سالگی به‌دنبال جاودانگی در تصویر نیستیم، بلکه آن را در نوشته‌هایم دنبال می‌کنم.
رهنما که با بازی در این نمایش سومین حضور خود را در جشنواره‌ی بین‌المللی تئاتر فجر تجربه می‌کند، ادامه داد: پیش ازاین با دو نمایش «دشمنان جامعه سالم» منیژه محامدی و «قدم‌زدن روی ابرها» آروند دشت‌آرای در جشنواره‌ی فجر حضور داشتم که حضورم دراین نمایش‌ها تنها در جشنواره‌ی فجر بود، چرا که نمایش اول اجرای عمومی نشد و برای اجرای عمومی نمایش دوم هم درایران حضور نداشتم، اما رسیدن یک نمایش از اجرای عمومی به جشنواره فجر باعث می‌شود کار بسیار تکمیل‌تر باشد و اعتماد به نفس گروه بالاتر برود، البته اولین اجرا در جشنواره هم حس هیجان عجیب و غریبی به‌همراه دارد.
رهنما که آخرین‌بار در نمایش «پروانه‌های آسیایی» به کارگردانی محمد حاتمی در تئاتر حضور داشته است، درباره‌ی حضور کمرنگش در تئاتر هم به ایسنا گفت: سن و سال و موقعیت کاری‌ام به گونه‌ای نیست که بتوانم هر پیشنهادی را در تئاتر بپذیرم، علاوه بر این در تئاتر هم مانند سینما و تلویزیون پیشنهادات خوب، بسیار محدودند. شاید همکاران تصور می‌کنند بیشتر در سینما و تلویزیون فعال هستم در حالی‌که تئاتر برایم در اولویت است.
این بازیگر سپس درباره‌ی دشواری‌های بازیگری در آثار نمایشی کمدی هم متذکر شد: در تئاتر این‌گونه تربیت شده‌ام که هرگز به خنده تماشاگر برای گسترش کارم اکتفا نکنم، چون اصلا طرفدار خنده‌ای هستم که پشت آن تفکری وجود داشته باشد. اصولا علاقه چندانی به کمدی فرم و حرکت ندارم و به‌همین خاطر فیلم «چارچنگولی» را در مجموعه آثارم دوست ندارم، زیرا هنگام بازی دراین اثر از نتیجه آن بی‌خبر بودم و بعد از دیدن فیلم متوجه این موضوع شدم.
رهنما سپس با تقدیر از تلاش‌های علیرضا کوشک جلالی کارگردان نمایش «خدای کشتار» او را کارگردانی بسیار نکته‌سنج دانست و گفت: نقطه قوت کارگردانی او در شناخت شخصیت، تحلیل نمایش و بازی گرفتن از بازیگران است. او دراین نمایش نکاتی را در مورد بازی من کشف کرد برایم بسیار جالب بود و انضباطش خیلی ایرانی نیست. او با دقتی که دارد باعث شد نمایش به سطحی‌نگری نرسد.
رهنما در پایان یادآور شد: دراین نمایش بده‌بستان و ارتباط بسیار خوبی میان و الهام پاوه‌نژاد پدید آمد که به گسترش نقش هر دو نفرمان کمک کرد، البته به‌دلیل محدودیتی که در تئاتر وجود دارد، بازی بازیگران هم نمی‌تواند خیلی مورد توجه قرار بگیرد.
این بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون که با خبرنگار ایسنا گفت‌وگو می‌کرد با بیان این مطلب ادامه داد: همان‌گونه که آل‌پاچینو معتقد است: «تئاتر نظم بیشتری به زندگی آدم می‌دهد» به‌همین دلیل پیشنهاد خوب تئاتری را به پیشنهاد خوب سینمایی ترجیح می‌دهم، چرا که تئاتر فضای بهتری دارد و علاوه بر آن در 35 سالگی به‌دنبال جاودانگی در تصویر نیستیم، بلکه آن را در نوشته‌هایم دنبال می‌کنم.
رهنما که با بازی در این نمایش سومین حضور خود را در جشنواره‌ی بین‌المللی تئاتر فجر تجربه می‌کند، ادامه داد: پیش ازاین با دو نمایش «دشمنان جامعه سالم» منیژه محامدی و «قدم‌زدن روی ابرها» آروند دشت‌آرای در جشنواره‌ی فجر حضور داشتم که حضورم دراین نمایش‌ها تنها در جشنواره‌ی فجر بود، چرا که نمایش اول اجرای عمومی نشد و برای اجرای عمومی نمایش دوم هم درایران حضور نداشتم، اما رسیدن یک نمایش از اجرای عمومی به جشنواره فجر باعث می‌شود کار بسیار تکمیل‌تر باشد و اعتماد به نفس گروه بالاتر برود، البته اولین اجرا در جشنواره هم حس هیجان عجیب و غریبی به‌همراه دارد.
رهنما که آخرین‌بار در نمایش «پروانه‌های آسیایی» به کارگردانی محمد حاتمی در تئاتر حضور داشته است، درباره‌ی حضور کمرنگش در تئاتر هم به ایسنا گفت: سن و سال و موقعیت کاری‌ام به گونه‌ای نیست که بتوانم هر پیشنهادی را در تئاتر بپذیرم، علاوه بر این در تئاتر هم مانند سینما و تلویزیون پیشنهادات خوب، بسیار محدودند. شاید همکاران تصور می‌کنند بیشتر در سینما و تلویزیون فعال هستم در حالی‌که تئاتر برایم در اولویت است.
این بازیگر سپس درباره‌ی دشواری‌های بازیگری در آثار نمایشی کمدی هم متذکر شد: در تئاتر این‌گونه تربیت شده‌ام که هرگز به خنده تماشاگر برای گسترش کارم اکتفا نکنم، چون اصلا طرفدار خنده‌ای هستم که پشت آن تفکری وجود داشته باشد. اصولا علاقه چندانی به کمدی فرم و حرکت ندارم و به‌همین خاطر فیلم «چارچنگولی» را در مجموعه آثارم دوست ندارم، زیرا هنگام بازی دراین اثر از نتیجه آن بی‌خبر بودم و بعد از دیدن فیلم متوجه این موضوع شدم.
رهنما سپس با تقدیر از تلاش‌های علیرضا کوشک جلالی کارگردان نمایش «خدای کشتار» او را کارگردانی بسیار نکته‌سنج دانست و گفت: نقطه قوت کارگردانی او در شناخت شخصیت، تحلیل نمایش و بازی گرفتن از بازیگران است. او دراین نمایش نکاتی را در مورد بازی من کشف کرد برایم بسیار جالب بود و انضباطش خیلی ایرانی نیست. او با دقتی که دارد باعث شد نمایش به سطحی‌نگری نرسد.
رهنما در پایان یادآور شد: دراین نمایش بده‌بستان و ارتباط بسیار خوبی میان و الهام پاوه‌نژاد پدید آمد که به گسترش نقش هر دو نفرمان کمک کرد، البته به‌دلیل محدودیتی که در تئاتر وجود دارد، بازی بازیگران هم نمی‌تواند خیلی مورد توجه قرار بگیرد.