من از این فوتبال ترسو بریده ام. شاید به همین دلیل است که باید به راس هرم فوتبال تبریک بگویم به خاطر تصمیم شجاعانه یی که در انتخاب ترکی گرفت.
به نوشته اعتماد، یک تبریک هم باید به ترکی بگویم به خاطر قضاوت بدون اشتباهش. چرا می گویم بدون اشتباه؟ ما در قضاوت اشتبا ه ها را به دو گروه عمده و غیرعمده یا مهم و غیرمهم تقسیم می کنیم. داوران داربی، نسبت به اشتباه بازیکنان، اشتباه عمده و مهمی نداشتند پس می توان گفت بدون اشتباه بودند.
ترکی هم از نظر فنی خوب بود و هم به لحاظ مدیریت.می خواهم به خود بازی بپردازم. من تعجب می کنم که دوستان من و حتی امیر قلعه نویی از نیمه اول به عنوان یک بازی بد صحبت کردند. به اعتقاد من آنهایی که تجربه چنین بازی را در زندگی شان داشته باشند (به عنوان بازیکن یا مربی) می دانند که ماهیت این نوع بازی ها برای بازیکنان چه تعریف و مفهومی دارد.
زمانی که از نگاه یک تماشاچی نیمه اول را تحلیل کنیم می توانیم مدعی شویم بازی بدی بود اما وقتی از نگاه کارشناس به نیمه اول می پردازیم بسته به اینکه تجربه چنین دیداری را در زندگی مان داشته باشیم یا نه، نوع تحلیل مان متفاوت خواهد بود. در این گونه دیدارها آنقدر جنبه اعتباری، حیثیتی و آبروداری بالا است که امتیاز، رده دوم اهمیت را داراست.
فرقی هم نمی کند که داربی در ایران باشد یا یک کشور اروپایی. شاید اغراق باشد ولی واقعیت است که خیلی از تیم ها حاضرند در داربی پیروز باشند ولی امتیازشان را به حریف بدهند. فشاری که در این گونه بازی ها بر کادر فنی، بازیکنان و طرفداران وارد می شود بی نهایت زیاد است. به دلیل این فشار و به دلیل آنکه نمی خواهند بازنده باشند دست به یکسری عملیات تاکتیکی می زنند. به اعتقاد من نیمه اول بازی یکی از بهترین بازی هایی بود که دیده ام. لابد می پرسید چرا؟
و من می توانم دلیل آن را نظم تاکتیکی دو تیم ذکر کنم و در این نیمه پرسپولیس در دفاع و حمله نظم تاکتیکی داشت. استقلال نیز از نظم تاکتیکی لازم در دفاع برخوردار بود ولی در حمله نظم نداشت. شاید به همین دلیل فشار در نیمه اول بیشتر روی استقلال بود. تک تک بازیکنان به وظایف تاکتیکی شان عمل کردند.
ما تنها سالی دو بار شاهد این نظم در دو تیم و کلاً فوتبال مان هستیم، اگر این عدد به 20یا 25 ارتقا پیدا کند، تیم ها می آموزند نظم تاکتیکی باکیفیت بهتری را به معرض نمایش بگذارند. استقلال در بازی با برق و صبا مجموعاً 12 شانس گل به حریف ها داد ولی در این دیدار پیشرفت قابل توجهی دیدم که پرسپولیس با توجه به بازی خوب و حساب شده تنها از روی ضربات ایستگاهی شانس گل را به دست آورد.
استقلال در این دیدار یک گام به جلو برداشت.با این حال و متاسفانه وقتی نیمه دوم نظم تاکتیکی در دفاع دو تیم به هم ریخت و بازیکنان احساسی شدند کارشناسان ما مدعی شدند بازی زیبا شده است. پرسپولیس زودتر از حریف در این نیمه نظم دفاعی اش را از دست داد. دلیل موقعیت های استقلال هم همین بود. وقتی گل جباری را در ذهن مرور می کنم از خودم می پرسم مازیار زارع کجا بود؟
مرکز زمین پرسپولیس در آن لحظه خالی بود. اینجاست که باید از کارشناسان بپرسیم آیا بازی باید کیفیت و نظم تاکتیکی اش را از دست بدهد، یکی گل بزند تا ما بگوییم بازی تاکتیکی شده است؟
بله، این حقیقت است که من به عنوان تماشاچی نیمه دوم را پسندیدم ولی از نظر ارزش، کیفیت بازی به مراتب از نیمه اول پایین تر بود. متاسفم که باید مدعی شوم امیر قلعه نویی اشتباه علی دایی در بازی ایران- کره جنوبی را مرتکب شد. هر دو تیم وقتی یک بر صفر جلو افتادند، آن هم مقابل تیمی که توان گل زدن را دارد یک بازیکن با خصوصیت نگه دارنده توپ را که حریف از آن ترس دارد، تغییر دادند. اگرچه تعویض جان واریو و جباری اجباری توصیف شد اما من به عنوان سرمربی نه به خواسته تماشاچی بازیکن عوض می کنم نه به خواسته خودش. من مطمئنم اگر اکبرپور شرایط جباری را داشت درخواست تعویض نمی داد ولی او بازیکن محجوبی است.
باز هم به فوتبال ایران به خاطر این بازی که نظم خاصی در تاکتیک هر دو تیم داشت، تبریک می گویم. وقتی عادل فردوسی پور می گوید هفت بازیکن پرسپولیس عقب هستند، از خودم می پرسم اگر او یک بازی داربی را تجربه کرده بود می دانست در این گونه مسابقات حوصله است که برنده را مشخص می کند و این حوصله را پرسپولیس داشت. هر تیمی که در داربی سرخپوستی بازی کند، بازنده است.
به نوشته اعتماد، یک تبریک هم باید به ترکی بگویم به خاطر قضاوت بدون اشتباهش. چرا می گویم بدون اشتباه؟ ما در قضاوت اشتبا ه ها را به دو گروه عمده و غیرعمده یا مهم و غیرمهم تقسیم می کنیم. داوران داربی، نسبت به اشتباه بازیکنان، اشتباه عمده و مهمی نداشتند پس می توان گفت بدون اشتباه بودند.
ترکی هم از نظر فنی خوب بود و هم به لحاظ مدیریت.می خواهم به خود بازی بپردازم. من تعجب می کنم که دوستان من و حتی امیر قلعه نویی از نیمه اول به عنوان یک بازی بد صحبت کردند. به اعتقاد من آنهایی که تجربه چنین بازی را در زندگی شان داشته باشند (به عنوان بازیکن یا مربی) می دانند که ماهیت این نوع بازی ها برای بازیکنان چه تعریف و مفهومی دارد.
زمانی که از نگاه یک تماشاچی نیمه اول را تحلیل کنیم می توانیم مدعی شویم بازی بدی بود اما وقتی از نگاه کارشناس به نیمه اول می پردازیم بسته به اینکه تجربه چنین دیداری را در زندگی مان داشته باشیم یا نه، نوع تحلیل مان متفاوت خواهد بود. در این گونه دیدارها آنقدر جنبه اعتباری، حیثیتی و آبروداری بالا است که امتیاز، رده دوم اهمیت را داراست.
فرقی هم نمی کند که داربی در ایران باشد یا یک کشور اروپایی. شاید اغراق باشد ولی واقعیت است که خیلی از تیم ها حاضرند در داربی پیروز باشند ولی امتیازشان را به حریف بدهند. فشاری که در این گونه بازی ها بر کادر فنی، بازیکنان و طرفداران وارد می شود بی نهایت زیاد است. به دلیل این فشار و به دلیل آنکه نمی خواهند بازنده باشند دست به یکسری عملیات تاکتیکی می زنند. به اعتقاد من نیمه اول بازی یکی از بهترین بازی هایی بود که دیده ام. لابد می پرسید چرا؟
و من می توانم دلیل آن را نظم تاکتیکی دو تیم ذکر کنم و در این نیمه پرسپولیس در دفاع و حمله نظم تاکتیکی داشت. استقلال نیز از نظم تاکتیکی لازم در دفاع برخوردار بود ولی در حمله نظم نداشت. شاید به همین دلیل فشار در نیمه اول بیشتر روی استقلال بود. تک تک بازیکنان به وظایف تاکتیکی شان عمل کردند.
ما تنها سالی دو بار شاهد این نظم در دو تیم و کلاً فوتبال مان هستیم، اگر این عدد به 20یا 25 ارتقا پیدا کند، تیم ها می آموزند نظم تاکتیکی باکیفیت بهتری را به معرض نمایش بگذارند. استقلال در بازی با برق و صبا مجموعاً 12 شانس گل به حریف ها داد ولی در این دیدار پیشرفت قابل توجهی دیدم که پرسپولیس با توجه به بازی خوب و حساب شده تنها از روی ضربات ایستگاهی شانس گل را به دست آورد.
استقلال در این دیدار یک گام به جلو برداشت.با این حال و متاسفانه وقتی نیمه دوم نظم تاکتیکی در دفاع دو تیم به هم ریخت و بازیکنان احساسی شدند کارشناسان ما مدعی شدند بازی زیبا شده است. پرسپولیس زودتر از حریف در این نیمه نظم دفاعی اش را از دست داد. دلیل موقعیت های استقلال هم همین بود. وقتی گل جباری را در ذهن مرور می کنم از خودم می پرسم مازیار زارع کجا بود؟
مرکز زمین پرسپولیس در آن لحظه خالی بود. اینجاست که باید از کارشناسان بپرسیم آیا بازی باید کیفیت و نظم تاکتیکی اش را از دست بدهد، یکی گل بزند تا ما بگوییم بازی تاکتیکی شده است؟
بله، این حقیقت است که من به عنوان تماشاچی نیمه دوم را پسندیدم ولی از نظر ارزش، کیفیت بازی به مراتب از نیمه اول پایین تر بود. متاسفم که باید مدعی شوم امیر قلعه نویی اشتباه علی دایی در بازی ایران- کره جنوبی را مرتکب شد. هر دو تیم وقتی یک بر صفر جلو افتادند، آن هم مقابل تیمی که توان گل زدن را دارد یک بازیکن با خصوصیت نگه دارنده توپ را که حریف از آن ترس دارد، تغییر دادند. اگرچه تعویض جان واریو و جباری اجباری توصیف شد اما من به عنوان سرمربی نه به خواسته تماشاچی بازیکن عوض می کنم نه به خواسته خودش. من مطمئنم اگر اکبرپور شرایط جباری را داشت درخواست تعویض نمی داد ولی او بازیکن محجوبی است.
باز هم به فوتبال ایران به خاطر این بازی که نظم خاصی در تاکتیک هر دو تیم داشت، تبریک می گویم. وقتی عادل فردوسی پور می گوید هفت بازیکن پرسپولیس عقب هستند، از خودم می پرسم اگر او یک بازی داربی را تجربه کرده بود می دانست در این گونه مسابقات حوصله است که برنده را مشخص می کند و این حوصله را پرسپولیس داشت. هر تیمی که در داربی سرخپوستی بازی کند، بازنده است.