طی طریق استقلال و پرسپولیس در لیگ برتر به سبک و سیاقی کاملاً متفاوت بوده است. استقلال پرگل و پرهیاهو و پرسپولیس آرام و با چراغ خاموش.
به نوشته قدس، آبیها به هیچ حریفی رحم نکردند و هر چه در روزهای ابتدایی فصل امتیاز از دست دادند در ادامه مسیر خود را یافتند و حریفان را قلع و قمع کردند. این گونه بود که از دست دادن داربی و تساوی در آن برای هواداران این تیم باخت تلقی شد و با چشمهای گریان ورزشگاه را ترک کردند.
در حقیقت این خود استقلال بود که هوادارانش را این گونه پرتوقع بار آورد آنها نمی توانند بپذیرند تیمی که عادت کرده پر گل از سد حریفان عبور کند ترک عادت کند. آنها این رسالت تاریخی را بر دوش امیر قلعه نویی گذاشتند تا ناکامیهای فصل گذشته را هم جبران کند و تمام آنها که ضرب شستی به استقلال نشان داده بودند را از دم تیغ بگذراند.
آبیها در بازی مقابل مقاومت در شیراز ثابت کردند نتوانسته اند اتفاقهای شهرآورد را هضم کنند.
قلعه نویی بعد از بدترین باخت خارج از خانه استقلال در سه دهه اخیر در رختکن سکوت کرد. او نگران آن است که دوره افتی که هر تیم قدرتمندی در یک فصل تجربه می کند شروع شده باشد. ویروسی که در بدترین زمان ممکن به جان استقلال افتاد، یعنی درست زمانی که خودش را برای جدا شدن از رقبا در صدر جدول آماده می کرد و چه بسا که تأخیر در کشف راه علاج و دفع آن عواقب وخیمی برای آن به همراه داشته باشد.
اما در حالی که استقلال و سرمربی اش زیر فشار بار روانی خود ساخته هستند و می دانند که اگر بازی بعد سه گل کمتر بزنند با هجمه انتقادها مواجه خواهند شد آن سوتر و در اردوگاه رقیب شرایط کاملاً متفاوت است. پرسپولیس خیلی پیش از اینها به هوادارانش فهماند که امسال چیزی نخواهد شد و همین اعتراف تا حدود زیادی از بار روانی روی این تیم کاسته است. تیمی که دوبار سرمربی عوض کرده و حتی در روزی که می برد چنان زشت فوتبال بازی می کند که با شعار هوادارانش مواجه می شود.
جار و جنجالها و آمدن و رفتنها در این باشگاه طرفداران را به صرافت دل بستن به لیگ آسیایی انداخته. اما پرسپولیس در چنین شرایطی فقط 6 امتیاز تا صدر جدول فاصله دارد شکافی که به اندازه جو خراب در اطراف این باشگاه و جشن و سرور استقلالی ها عمیق نیست.
پرسپولیس مدتهاست که نباخته و بردهایش فقط به این دلیل که خفیف و کم گل بوده از نظرها دور مانده است. اما تجربه ثابت کرده تاریخ را فوتبال زیبا نمی نویسد و این نتیجه است که تیم قهرمان را معرفی می کند.پرسپولیس آرام و آهسته می خزد و به پیش می آید. می برد اما بردهایش به گونه ای نیست که بتوان برای آن تیتر حماسی زد حتی پرسپولیسی های دو آتشه هم به اینکه از پشت سر حریف سنتی خیلی دور نشوند رضایت دارند و عبور از استقلال در مخیله آنها نمی گنجد.
اما ورق لیگ مترصد برگشتن است. فقط کافی است یکی، دو بار دیگر پای استقلال مثل زمین شیراز سر بخورد و پرسپولیس همین گونه چراغ خاموش پیش بیاید. این احتمال امروز هم چندان باورپذیر به نظر نمی رسد و شاید در هفته قبل مطرح کردنش در هر مقالی «خنده» بر لب مخاطب می آورد. اما این در احتمال امروز قوت گرفته است و می توان نیم نگاهی به آن داشت. اردوگاه قرمز آرام شده و بعد از مدتها رنگ ثبات را دیده است، ولی آبیها در شوک اتفاقهای یک هفته اخیر هستند. اتفاقات امروز و فردا در لیگ تأثیر بسیاری در قابل اثبات بودن نظریه فوق دارد.
به نوشته قدس، آبیها به هیچ حریفی رحم نکردند و هر چه در روزهای ابتدایی فصل امتیاز از دست دادند در ادامه مسیر خود را یافتند و حریفان را قلع و قمع کردند. این گونه بود که از دست دادن داربی و تساوی در آن برای هواداران این تیم باخت تلقی شد و با چشمهای گریان ورزشگاه را ترک کردند.
در حقیقت این خود استقلال بود که هوادارانش را این گونه پرتوقع بار آورد آنها نمی توانند بپذیرند تیمی که عادت کرده پر گل از سد حریفان عبور کند ترک عادت کند. آنها این رسالت تاریخی را بر دوش امیر قلعه نویی گذاشتند تا ناکامیهای فصل گذشته را هم جبران کند و تمام آنها که ضرب شستی به استقلال نشان داده بودند را از دم تیغ بگذراند.
آبیها در بازی مقابل مقاومت در شیراز ثابت کردند نتوانسته اند اتفاقهای شهرآورد را هضم کنند.
قلعه نویی بعد از بدترین باخت خارج از خانه استقلال در سه دهه اخیر در رختکن سکوت کرد. او نگران آن است که دوره افتی که هر تیم قدرتمندی در یک فصل تجربه می کند شروع شده باشد. ویروسی که در بدترین زمان ممکن به جان استقلال افتاد، یعنی درست زمانی که خودش را برای جدا شدن از رقبا در صدر جدول آماده می کرد و چه بسا که تأخیر در کشف راه علاج و دفع آن عواقب وخیمی برای آن به همراه داشته باشد.
اما در حالی که استقلال و سرمربی اش زیر فشار بار روانی خود ساخته هستند و می دانند که اگر بازی بعد سه گل کمتر بزنند با هجمه انتقادها مواجه خواهند شد آن سوتر و در اردوگاه رقیب شرایط کاملاً متفاوت است. پرسپولیس خیلی پیش از اینها به هوادارانش فهماند که امسال چیزی نخواهد شد و همین اعتراف تا حدود زیادی از بار روانی روی این تیم کاسته است. تیمی که دوبار سرمربی عوض کرده و حتی در روزی که می برد چنان زشت فوتبال بازی می کند که با شعار هوادارانش مواجه می شود.
جار و جنجالها و آمدن و رفتنها در این باشگاه طرفداران را به صرافت دل بستن به لیگ آسیایی انداخته. اما پرسپولیس در چنین شرایطی فقط 6 امتیاز تا صدر جدول فاصله دارد شکافی که به اندازه جو خراب در اطراف این باشگاه و جشن و سرور استقلالی ها عمیق نیست.
پرسپولیس مدتهاست که نباخته و بردهایش فقط به این دلیل که خفیف و کم گل بوده از نظرها دور مانده است. اما تجربه ثابت کرده تاریخ را فوتبال زیبا نمی نویسد و این نتیجه است که تیم قهرمان را معرفی می کند.پرسپولیس آرام و آهسته می خزد و به پیش می آید. می برد اما بردهایش به گونه ای نیست که بتوان برای آن تیتر حماسی زد حتی پرسپولیسی های دو آتشه هم به اینکه از پشت سر حریف سنتی خیلی دور نشوند رضایت دارند و عبور از استقلال در مخیله آنها نمی گنجد.
اما ورق لیگ مترصد برگشتن است. فقط کافی است یکی، دو بار دیگر پای استقلال مثل زمین شیراز سر بخورد و پرسپولیس همین گونه چراغ خاموش پیش بیاید. این احتمال امروز هم چندان باورپذیر به نظر نمی رسد و شاید در هفته قبل مطرح کردنش در هر مقالی «خنده» بر لب مخاطب می آورد. اما این در احتمال امروز قوت گرفته است و می توان نیم نگاهی به آن داشت. اردوگاه قرمز آرام شده و بعد از مدتها رنگ ثبات را دیده است، ولی آبیها در شوک اتفاقهای یک هفته اخیر هستند. اتفاقات امروز و فردا در لیگ تأثیر بسیاری در قابل اثبات بودن نظریه فوق دارد.