چهره برافروخته صمد مرفاوی کنار خط طولی اهمیت سه امتیاز بازی با پاس همدان برای او را متذکر می‌شد. مرفاوی که در طول این فصل تلاش می‌کرد نسبت به سه سال قبل سرمربی آرام‌تر و منطقی‌تری به‌نظر برسد پس از اولین شکست مقابل استقلال اهواز خاطره همان مرفاوی لیگ ششم حرفه‌ای را در ذهن تداعی می‌کرد.
به نوشته تهران امروز؛ روی دیگر این ماجرا حضور سپاهان اصفهان در صدر جدول رده‌بندی بود. روشن است که سپاهان برای مرفاوی فقط یک رقیب نیست و او تلاش می‌کند پس از مدت‌ها که از زیر سایه قلعه‌نویی خارج شده بار دیگر تحت تاثیر نام این مربی قرار نگیرد.
استقلال اما پس از یک شکست دور از ذهن در تهران این‌بار در همدان هم تیم شاداب و مقتدری نبود و برتری قابل‌ملاحظه‌ای نسبت به پاس نداشت؛ یک بازی کاملا معمولی با فراز و فرود بسیار اندک که بیشتر در میانه زمین جریان داشت و پر بود از وقفه‌های متوالی و سوت‌های داور.
استفاده دوباره از وحید طالب‌لو در درون دروازه تصمیمی بود که می‌تواند در آینده چالش‌های بزرگی را برای مرفاوی ایجاد کند. طالب‌لو که هفته گذشته به نشانه اعتراض نیمکت استقلال را ترک کرده بود بدون هیچ‌گونه تنبیه انضباطی به ترکیب اصلی بازگشت تا سایر نیمکت‌نشین‌ها هم راه به‌دست آوردن یکی از 11 پیراهن اصلی را از او بیاموزند.
نشانه‌های کاهش اقتدار صمد مرفاوی روی نیمکت استقلال وقتی بیشتر جلب‌نظر کرد که روند و اتفاقات پس از تعویض‌های او به‌نمایش درآمد. رضا عنایتی تا زمانی که در زمین بود هیچ حرکت خاصی انجام نداد و سیاوش اکبرپور با اخم‌هایی درهم و حالتی بی‌تفاوت به‌جای او به زمین آمد. اکبرپور دقایقی بعد یک موقعیت مناسب را در اوج بی‌انگیزگی از دست داد و دوربین بلافاصله روی چهره مرفاوی که لبخندی تلخ و عصبی را به لب داشت زوم کرد.
مرفاوی مثل بازی با استقلال اهواز فابیو جان‌واریو، هافبک طراح خود را از زمین بیرون کشید تا او هم قدم‌زنان درحالی که سر تکان می‌داد و زیر لب غرولند می‌کرد زمین بازی را ترک کند.
احتیاط و رضایت از کسب یک امتیاز اصلی‌ترین شاخصه بازی دو تیم صدرنشین و قعرنشین لیگ برتر بود. ارنی برندتس، سرمربی هلندی راه‌آهن پس از پیروزی تیمش مقابل ذوب‌آهن در اصفهان جمله قابل تاملی را درباره فوتبال ایران به زبان آورد. او گفت: «در فوتبال شما فاصله‌ای بین تیم‌های بالا و پایین جدول نیست و در بسیاری از مواقع اتفاقات و شانس نتیجه را مشخص می‌کند.»
صحت ادعای او در تمام دقایق بازی دیروز قابل تشخیص بود. مرفاوی با استفاده همزمان از کیانوش رحمتی و حسین کاظمی در میانه زمین نشانی از تفکر هجومی نداشت و اصغر مدیرروستا هم هادی اصغری، بهترین گلزن تیمش را روی نیمکت نشانده بود و به‌جای او در نیمه اول از یک هافبک استفاده کرد.
اوج‌گیری استقلال با پیروزی بر استیل‌آذین و ابومسلم در هفته‌های هفتم و هشتم آغاز شد و هرچند آنها در داربی چندان باکیفیت نبودند اما بردن مس کرمان در خانه حریف این‌طور القا کرد که تیم مرفاوی شانس اول قهرمانی است. استقلال در دو بازی اخیر نزول فاحشی داشته و تردیدهایی را درخصوص دفاع از عنوان قهرمانی‌اش به‌وجود آورده است.
کسب تنها یک امتیاز از دو بازی با تیم‌های قعر جدولی، آن هم پس از شکستن رکورد مس در کرمان در ذهن کمتر هوادار استقلال می‌گنجید و اکنون به‌نظر می‌رسد مرفاوی باید نگاهی دوباره به تیمش بیندازد. از سویی حاشیه‌های مدیریتی این تیم هم که کماکان بین مدیرعامل و سرمربی سابق استقلال جریان دارد و نمی‌توان منکر تاثیر این یکه‌به‌دوها و رجزخوانی‌ها در کشیده شدن ترمز استقلال شد.
جنگ کلامی قلعه‌نویی و آشتیانی ظاهرا بیشتر به سود سپاهان تمام شده؛ چه آنکه سپاهان در این دو هفته فاصله پنج امتیازی خود با استقلال صدرنشین را به حداقل رسانده و از روند دو تیم این‌طور به‌نظر می‌رسد که جای استقلال و سپاهان در صدر جدول به‌زودی جابه‌جا خواهد شد. رقابت این دو تیم در صدر جدول بی‌تردید یک رقابت معمولی نیست. امیر قلعه‌نویی و مجموعه فعلی استقلال پیش از آغاز لیگ نهم حرفه‌ای اصطکاک زیادی داشتند و بازنده این کورس شانه به شانه تا مدت‌ها از شوک شکست از دشمن بزرگ بیرون نخواهد آمد.
کیفیت بازی‌های لیگ برتر نسبت به ادوار گذشته به‌شدت افت کرده و آمار وحشتناک تساوی‌ها موید این ادعاست. تیم‌ها بیش از آنکه جاه‌طلب و حریص کسب پیروزی باشند به فاصله گرفتن از بحران می‌اندیشند و تساوی در هر حالتی بهترین راه برای در امان ماندن از گزند انتقادات و جابه‌جایی‌های احتمالی است.
در واقع سیاست‌های کاذب تنها دامن داربی تهران را نگرفته و تمام تیم‌ها تا وقتی یک امتیاز را در جیب دارند ریسک حمله به سه امتیاز را متحمل نمی‌شوند. اینچنین است که تیمی مثل پرسپولیس که همواره پشتوانه حمایت حداقل 30 هزار تماشاگر را احساس می‌کند از 12 بازی هشت تساوی را به‌دست می‌آورد و استیل‌آذین به‌رغم در اختیار داشتن بازیکنی مثل علی کریمی دیروز به افتخار سومین تساوی متوالی 2-2 خود جشن گرفت. آمار تساوی‌های لیگ نهم حرفه‌ای به‌شدت بالاست و طبیعتا در این فضا تیمی که تنها کمی حس برتری‌جویی داشته باشد به قله کوتاه قهرمانی می‌رسد.
موفقیت‌های اخیر مربی‌ای مثل امیر قلعه‌نویی در فوتبال ایران را نه در برتری‌های فنی و دانسته‌های علمی او که باید در روحیه برتری‌جویی این مربی جست‌وجو کرد. قلعه‌نویی معمولا برای به‌دست آوردن سه امتیاز ریسک می‌کند و هرچند گاهی چوب این طرز تفکر را خورده اما تردیدی نیست که موفق‌ترین مربی سال‌های اخیر فوتبال ایران به‌لحاظ کسب جام قهرمانی کسی جز او نیست و اگر هم برخی از مربیان تازه‌کار روشی مشابه را اتخاذ کردند همچون قلعه‌نویی ابزار ارائه فوتبال جاه‌طلبانه را در اختیار نداشتند.
استقلال، سپاهان، ذوب‌آهن، پیکان، صبا و با کمی ارفاق پرسپولیس تیم‌هایی هستند که برای قهرمانی در نهمین دوره لیگ حرفه‌ای تلاش می‌کنند اما به واقع کدام‌یک از آنها سیمای یک قهرمان را دارند؟ قانون مسابقاتی مثل لیگ دوره‌ای این است که در پایان مسابقات تیمی که بیشترین امتیاز را دارد قهرمان می‌شود و اگر حد نصابی به‌لحاظ امتیازی و فنی برای بالای سر بردن جام قهرمانی وجود داشت به احتمال قریب به یقین لیگ برتر در فصل‌جاری بدون معرفی تیم قهرمان به پایان می‌رسید.
این ثمره فوتبالی است که گاوصندوقش پر از پول است اما جنس باکیفیتی در بازار آن یافت نمی‌شود. برای جلوگیری از رکود، بازار پول داخل گاوصندوق به جریان افتاده و آدم‌ها بیشتر از ارزش واقعی‌شان پول دریافت می‌کنند.
پول بادآورده آدم‌ها را محتاط می‌کند که مبادا اتفاقی بیفتد که از این قافله جا بمانند و مستمری سالانه خود را از دست بدهند. در این فضا مربی مراقب است که نبازد و بازیکن ساق پایش را می‌پاید. فوتبال ایران آرام‌آرام به تاجر ورشکسته‌ای می‌ماند که در تاریخ جدید هم نمی‌تواند حسابش را پر کند. او فقط برای به تعویق انداختن زمان افتادن پشت میله‌های زندان تلاش می‌کند.
استقلال، سپاهان، ذوب‌آهن، پیکان، صبا و با کمی ارفاق پرسپولیس تیم‌هایی هستند که برای قهرمانی در نهمین دوره لیگ حرفه‌ای تلاش می‌کنند اما به واقع کدام‌یک از آنها سیمای یک قهرمان را دارند؟ قانون مسابقاتی مثل لیگ دوره‌ای این است که در پایان مسابقات تیمی که بیشترین امتیاز را دارد قهرمان می‌شود و اگر حد نصابی به‌لحاظ امتیازی و فنی برای بالای سر بردن جام قهرمانی وجود داشت به احتمال قریب به یقین لیگ برتر در فصل‌جاری بدون معرفی تیم قهرمان به پایان می‌رسید.
به نوشته تهران امروز؛ روی دیگر این ماجرا حضور سپاهان اصفهان در صدر جدول رده‌بندی بود. روشن است که سپاهان برای مرفاوی فقط یک رقیب نیست و او تلاش می‌کند پس از مدت‌ها که از زیر سایه قلعه‌نویی خارج شده بار دیگر تحت تاثیر نام این مربی قرار نگیرد.
استقلال اما پس از یک شکست دور از ذهن در تهران این‌بار در همدان هم تیم شاداب و مقتدری نبود و برتری قابل‌ملاحظه‌ای نسبت به پاس نداشت؛ یک بازی کاملا معمولی با فراز و فرود بسیار اندک که بیشتر در میانه زمین جریان داشت و پر بود از وقفه‌های متوالی و سوت‌های داور.
استفاده دوباره از وحید طالب‌لو در درون دروازه تصمیمی بود که می‌تواند در آینده چالش‌های بزرگی را برای مرفاوی ایجاد کند. طالب‌لو که هفته گذشته به نشانه اعتراض نیمکت استقلال را ترک کرده بود بدون هیچ‌گونه تنبیه انضباطی به ترکیب اصلی بازگشت تا سایر نیمکت‌نشین‌ها هم راه به‌دست آوردن یکی از 11 پیراهن اصلی را از او بیاموزند.
نشانه‌های کاهش اقتدار صمد مرفاوی روی نیمکت استقلال وقتی بیشتر جلب‌نظر کرد که روند و اتفاقات پس از تعویض‌های او به‌نمایش درآمد. رضا عنایتی تا زمانی که در زمین بود هیچ حرکت خاصی انجام نداد و سیاوش اکبرپور با اخم‌هایی درهم و حالتی بی‌تفاوت به‌جای او به زمین آمد. اکبرپور دقایقی بعد یک موقعیت مناسب را در اوج بی‌انگیزگی از دست داد و دوربین بلافاصله روی چهره مرفاوی که لبخندی تلخ و عصبی را به لب داشت زوم کرد.
مرفاوی مثل بازی با استقلال اهواز فابیو جان‌واریو، هافبک طراح خود را از زمین بیرون کشید تا او هم قدم‌زنان درحالی که سر تکان می‌داد و زیر لب غرولند می‌کرد زمین بازی را ترک کند.
احتیاط و رضایت از کسب یک امتیاز اصلی‌ترین شاخصه بازی دو تیم صدرنشین و قعرنشین لیگ برتر بود. ارنی برندتس، سرمربی هلندی راه‌آهن پس از پیروزی تیمش مقابل ذوب‌آهن در اصفهان جمله قابل تاملی را درباره فوتبال ایران به زبان آورد. او گفت: «در فوتبال شما فاصله‌ای بین تیم‌های بالا و پایین جدول نیست و در بسیاری از مواقع اتفاقات و شانس نتیجه را مشخص می‌کند.»
صحت ادعای او در تمام دقایق بازی دیروز قابل تشخیص بود. مرفاوی با استفاده همزمان از کیانوش رحمتی و حسین کاظمی در میانه زمین نشانی از تفکر هجومی نداشت و اصغر مدیرروستا هم هادی اصغری، بهترین گلزن تیمش را روی نیمکت نشانده بود و به‌جای او در نیمه اول از یک هافبک استفاده کرد.
اوج‌گیری استقلال با پیروزی بر استیل‌آذین و ابومسلم در هفته‌های هفتم و هشتم آغاز شد و هرچند آنها در داربی چندان باکیفیت نبودند اما بردن مس کرمان در خانه حریف این‌طور القا کرد که تیم مرفاوی شانس اول قهرمانی است. استقلال در دو بازی اخیر نزول فاحشی داشته و تردیدهایی را درخصوص دفاع از عنوان قهرمانی‌اش به‌وجود آورده است.
کسب تنها یک امتیاز از دو بازی با تیم‌های قعر جدولی، آن هم پس از شکستن رکورد مس در کرمان در ذهن کمتر هوادار استقلال می‌گنجید و اکنون به‌نظر می‌رسد مرفاوی باید نگاهی دوباره به تیمش بیندازد. از سویی حاشیه‌های مدیریتی این تیم هم که کماکان بین مدیرعامل و سرمربی سابق استقلال جریان دارد و نمی‌توان منکر تاثیر این یکه‌به‌دوها و رجزخوانی‌ها در کشیده شدن ترمز استقلال شد.
جنگ کلامی قلعه‌نویی و آشتیانی ظاهرا بیشتر به سود سپاهان تمام شده؛ چه آنکه سپاهان در این دو هفته فاصله پنج امتیازی خود با استقلال صدرنشین را به حداقل رسانده و از روند دو تیم این‌طور به‌نظر می‌رسد که جای استقلال و سپاهان در صدر جدول به‌زودی جابه‌جا خواهد شد. رقابت این دو تیم در صدر جدول بی‌تردید یک رقابت معمولی نیست. امیر قلعه‌نویی و مجموعه فعلی استقلال پیش از آغاز لیگ نهم حرفه‌ای اصطکاک زیادی داشتند و بازنده این کورس شانه به شانه تا مدت‌ها از شوک شکست از دشمن بزرگ بیرون نخواهد آمد.
کیفیت بازی‌های لیگ برتر نسبت به ادوار گذشته به‌شدت افت کرده و آمار وحشتناک تساوی‌ها موید این ادعاست. تیم‌ها بیش از آنکه جاه‌طلب و حریص کسب پیروزی باشند به فاصله گرفتن از بحران می‌اندیشند و تساوی در هر حالتی بهترین راه برای در امان ماندن از گزند انتقادات و جابه‌جایی‌های احتمالی است.
در واقع سیاست‌های کاذب تنها دامن داربی تهران را نگرفته و تمام تیم‌ها تا وقتی یک امتیاز را در جیب دارند ریسک حمله به سه امتیاز را متحمل نمی‌شوند. اینچنین است که تیمی مثل پرسپولیس که همواره پشتوانه حمایت حداقل 30 هزار تماشاگر را احساس می‌کند از 12 بازی هشت تساوی را به‌دست می‌آورد و استیل‌آذین به‌رغم در اختیار داشتن بازیکنی مثل علی کریمی دیروز به افتخار سومین تساوی متوالی 2-2 خود جشن گرفت. آمار تساوی‌های لیگ نهم حرفه‌ای به‌شدت بالاست و طبیعتا در این فضا تیمی که تنها کمی حس برتری‌جویی داشته باشد به قله کوتاه قهرمانی می‌رسد.
موفقیت‌های اخیر مربی‌ای مثل امیر قلعه‌نویی در فوتبال ایران را نه در برتری‌های فنی و دانسته‌های علمی او که باید در روحیه برتری‌جویی این مربی جست‌وجو کرد. قلعه‌نویی معمولا برای به‌دست آوردن سه امتیاز ریسک می‌کند و هرچند گاهی چوب این طرز تفکر را خورده اما تردیدی نیست که موفق‌ترین مربی سال‌های اخیر فوتبال ایران به‌لحاظ کسب جام قهرمانی کسی جز او نیست و اگر هم برخی از مربیان تازه‌کار روشی مشابه را اتخاذ کردند همچون قلعه‌نویی ابزار ارائه فوتبال جاه‌طلبانه را در اختیار نداشتند.
استقلال، سپاهان، ذوب‌آهن، پیکان، صبا و با کمی ارفاق پرسپولیس تیم‌هایی هستند که برای قهرمانی در نهمین دوره لیگ حرفه‌ای تلاش می‌کنند اما به واقع کدام‌یک از آنها سیمای یک قهرمان را دارند؟ قانون مسابقاتی مثل لیگ دوره‌ای این است که در پایان مسابقات تیمی که بیشترین امتیاز را دارد قهرمان می‌شود و اگر حد نصابی به‌لحاظ امتیازی و فنی برای بالای سر بردن جام قهرمانی وجود داشت به احتمال قریب به یقین لیگ برتر در فصل‌جاری بدون معرفی تیم قهرمان به پایان می‌رسید.
این ثمره فوتبالی است که گاوصندوقش پر از پول است اما جنس باکیفیتی در بازار آن یافت نمی‌شود. برای جلوگیری از رکود، بازار پول داخل گاوصندوق به جریان افتاده و آدم‌ها بیشتر از ارزش واقعی‌شان پول دریافت می‌کنند.
پول بادآورده آدم‌ها را محتاط می‌کند که مبادا اتفاقی بیفتد که از این قافله جا بمانند و مستمری سالانه خود را از دست بدهند. در این فضا مربی مراقب است که نبازد و بازیکن ساق پایش را می‌پاید. فوتبال ایران آرام‌آرام به تاجر ورشکسته‌ای می‌ماند که در تاریخ جدید هم نمی‌تواند حسابش را پر کند. او فقط برای به تعویق انداختن زمان افتادن پشت میله‌های زندان تلاش می‌کند.
استقلال، سپاهان، ذوب‌آهن، پیکان، صبا و با کمی ارفاق پرسپولیس تیم‌هایی هستند که برای قهرمانی در نهمین دوره لیگ حرفه‌ای تلاش می‌کنند اما به واقع کدام‌یک از آنها سیمای یک قهرمان را دارند؟ قانون مسابقاتی مثل لیگ دوره‌ای این است که در پایان مسابقات تیمی که بیشترین امتیاز را دارد قهرمان می‌شود و اگر حد نصابی به‌لحاظ امتیازی و فنی برای بالای سر بردن جام قهرمانی وجود داشت به احتمال قریب به یقین لیگ برتر در فصل‌جاری بدون معرفی تیم قهرمان به پایان می‌رسید.