پرسپولیس به جمع مدعیان در لیگ برتر پیوست. با 2 پیروزی پی در پی، قرمزها رنگ روزهای خوب را دیدند و حالا شاید حامیان حبیب کاشانی، مدیریت او را تحسین کنند. اما در بازی پرسپولیس- تراکتورسازی باید به واقعیت پرسپولیس توجه می کردیم. پرسپولیس خوش اقبال بود که پیروز شد و خرافه گرایانه باید نوشت که شاید کاشانی خوش شانسی را با خود به پرسپولیس آورده است.
به نوشته قدس؛ پرسپولیس مقابل تراکتورسازی می توانست یک بازنده بزرگ باشد، اما دو اشتباه خانمانسوز رودباریان- از آن دست اشتباهاتی که در پرسپولیس هم مرتکب می شد و به همین دلیل از پرسپولیس رانده شد- تراکتورسازی را به بازنده بزرگ تبدیل کرد.
اگر امیر محبی و محمد ابراهیمی آن فرصتهای طلایی را بر باد نمی دادند شاید حتی دو اشتباه رودباریان هم پرسپولیس را به برنده بازی تبدیل نمی کرد، اما فقط باید نوشت که تراکتورسازی بدشانس بود و پرسپولیس خوش شانس. نتیجه بازی پرسپولیس- تراکتورسازی موجب می شود به نقش شانس در فوتبال اعتقاد پیدا کنید.
پرسپولیس- بخصوص در نیمه اول بازی با تراکتورسازی- حتی یک بازیکن متوسط هم نداشت و فقط معمارزاده در چند صحنه واکنشهای خوبی نشان داد. همه پرسپولیسی ها در کیفیتی نازل بازی کردند. بائو هیچ شباهتی به ستاره پرسپولیس نداشت و وقتی وضعیت ستاره قرمزها این بود، بقیه هیچ کاره ای در میدان بودند. تراکتورسازی متکی به فوتبال متفکرانه اش همه بازیکنان پرسپولیس را از بازی خارج کرده بود و ستاره میدان فراز کمالوند بود که تیمش فوتبال بلد بود.
پیمنتا در این فوتبال درخشید، محمد ابراهیمی، امیر محبی و دیگران درخشیدند و این محصول فوتبال تیم تراکتورسازی بود. فراز کمالوند در اولین حضورش در ورزشگاه آزادی فوق العاده مربیگری کرد و کرانچار مبهوت شده بود. شجاعت در بازی تراکتورسازی دیده می شد، در لحظه لحظه 45 دقیقه اول، هم شجاعت و هم فکر برتر.
پرسپولیس اما مقابل تراکتورسازی هرگز تیم با برنامه و فکوری نبود. پرسپولیس در نیمه دوم فقط توانست کمی تراکتورسازی را مهار کند و در دو صحنه پرسپولیسی ها با خوش اقبالی به دو گل رسیدند.
نیمه دوم، نیمه مربیان است و اگر چه کرانچار را باید برنده نیمه مربیان بدانیم، اما واقعیت این است که رودباریان دو هدیه بزرگ به کرانچار تقدیم کرد. کرانچار بین دو نیمه فقط درباره مهار تراکتورسازی با شاگردانش حرف زده بود و بازی پرسپولیس در نیمه دوم نشان می داد آنها آمده اند تا فقط از آن فشار عجیب تراکتورسازی رها شوند.
تراکتورسازی متکی به تماشاگران پرانرژی اش در آزادی و متکی به مربی اش، می توانست یک پیروزی بزرگ را جشن بگیرد، اما فوتبال بازی بی رحمی است و هیچ اشتباهی را نمی بخشد.
فوتبال فرصت سوزی مهاجمان تراکتورسازی و دو اشتباه رودباریان را نبخشید و 3 امتیاز به پرسپولیس تقدیم شد.
بازی پرسپولیس- تراکتورسازی یک نمونه به یادماندنی از فوتبالی است که یک تیم خوب بازی می کند و می بازد و تیم دیگری بازی نمی کند و برنده می شود.
پرسپولیسی ها باید خوش خیال باشند که تیم خود را رها شده از بحران فنی تصور کنند. پرسپولیس همچنان فوتبال بازی نمی کند، همچنان ناهماهنگ و آشفته و بی برنامه است و هر تیمی که با شجاعت مقابل پرسپولیس بازی کند، پرسپولیس را به گوشه رینگ می برد، البته اگر تیم دیگری در اندازه تراکتورسازی در لیگ برتر پیدا شود.
به نوشته قدس؛ پرسپولیس مقابل تراکتورسازی می توانست یک بازنده بزرگ باشد، اما دو اشتباه خانمانسوز رودباریان- از آن دست اشتباهاتی که در پرسپولیس هم مرتکب می شد و به همین دلیل از پرسپولیس رانده شد- تراکتورسازی را به بازنده بزرگ تبدیل کرد.
اگر امیر محبی و محمد ابراهیمی آن فرصتهای طلایی را بر باد نمی دادند شاید حتی دو اشتباه رودباریان هم پرسپولیس را به برنده بازی تبدیل نمی کرد، اما فقط باید نوشت که تراکتورسازی بدشانس بود و پرسپولیس خوش شانس. نتیجه بازی پرسپولیس- تراکتورسازی موجب می شود به نقش شانس در فوتبال اعتقاد پیدا کنید.
پرسپولیس- بخصوص در نیمه اول بازی با تراکتورسازی- حتی یک بازیکن متوسط هم نداشت و فقط معمارزاده در چند صحنه واکنشهای خوبی نشان داد. همه پرسپولیسی ها در کیفیتی نازل بازی کردند. بائو هیچ شباهتی به ستاره پرسپولیس نداشت و وقتی وضعیت ستاره قرمزها این بود، بقیه هیچ کاره ای در میدان بودند. تراکتورسازی متکی به فوتبال متفکرانه اش همه بازیکنان پرسپولیس را از بازی خارج کرده بود و ستاره میدان فراز کمالوند بود که تیمش فوتبال بلد بود.
پیمنتا در این فوتبال درخشید، محمد ابراهیمی، امیر محبی و دیگران درخشیدند و این محصول فوتبال تیم تراکتورسازی بود. فراز کمالوند در اولین حضورش در ورزشگاه آزادی فوق العاده مربیگری کرد و کرانچار مبهوت شده بود. شجاعت در بازی تراکتورسازی دیده می شد، در لحظه لحظه 45 دقیقه اول، هم شجاعت و هم فکر برتر.
پرسپولیس اما مقابل تراکتورسازی هرگز تیم با برنامه و فکوری نبود. پرسپولیس در نیمه دوم فقط توانست کمی تراکتورسازی را مهار کند و در دو صحنه پرسپولیسی ها با خوش اقبالی به دو گل رسیدند.
نیمه دوم، نیمه مربیان است و اگر چه کرانچار را باید برنده نیمه مربیان بدانیم، اما واقعیت این است که رودباریان دو هدیه بزرگ به کرانچار تقدیم کرد. کرانچار بین دو نیمه فقط درباره مهار تراکتورسازی با شاگردانش حرف زده بود و بازی پرسپولیس در نیمه دوم نشان می داد آنها آمده اند تا فقط از آن فشار عجیب تراکتورسازی رها شوند.
تراکتورسازی متکی به تماشاگران پرانرژی اش در آزادی و متکی به مربی اش، می توانست یک پیروزی بزرگ را جشن بگیرد، اما فوتبال بازی بی رحمی است و هیچ اشتباهی را نمی بخشد.
فوتبال فرصت سوزی مهاجمان تراکتورسازی و دو اشتباه رودباریان را نبخشید و 3 امتیاز به پرسپولیس تقدیم شد.
بازی پرسپولیس- تراکتورسازی یک نمونه به یادماندنی از فوتبالی است که یک تیم خوب بازی می کند و می بازد و تیم دیگری بازی نمی کند و برنده می شود.
پرسپولیسی ها باید خوش خیال باشند که تیم خود را رها شده از بحران فنی تصور کنند. پرسپولیس همچنان فوتبال بازی نمی کند، همچنان ناهماهنگ و آشفته و بی برنامه است و هر تیمی که با شجاعت مقابل پرسپولیس بازی کند، پرسپولیس را به گوشه رینگ می برد، البته اگر تیم دیگری در اندازه تراکتورسازی در لیگ برتر پیدا شود.