موسم گل ؛ وحید تاج

موسم گل، دوره حسن، یک دو روز است، در زمانه
ای به دل آرایی به عالم فسانه، ای که ز تو مانده نکویی نشانه
خاطر عاشقان را میازار، خوش نباشد ز معشوقه آزار
گر بسوزد، شمع و پروانه را با زبانه
چون شود روز، شمع و شب را نبینی نشانه
می‌کنی صید، مرغ بسته، می‌زنی سنگ، برشکسته
می‌کشی با تیغ ستم، یار خسته
خسته دلان یکسره در خون نشسته