خوانده میشوید؛
در روز عاشورا، میان کاروان حسین (ع) بودیم یا در لشکر یزید؟
اکنون با خود خلوت کرده و تصور کنید، به سال دهم محرم سال شصت و یک هجری شمسی بازگشتهایم و یا تاریخ در حال تکرار است. قرار است این لحظات کاروان حسین و لشکر یزید در نقطهای از جهان (به مثابه کُلُّ أرضٍ کَربَلا) رو در رو شوند. کدام انتخاب را انجام میدهیم؟


همه ما دلبستگیها و وابستگیهایی داریم؛ پدر و مادر، همسر و فرزندان، کسب و کار، موقعیت اجتماعی، موقعیت علمی و بعضاً موقعیت سیاسی. اگر تاریخ تکرار شود و یا به دهم محرم 61 هجری قمری مصادف با 20 مهر 59 هجری شمسی بازگردیم و در بزنگاه انتخاب مسیر قرار بگیریم چه مسیری را در پیش میگرفتیم؟
ایستادن در کنار حسین به علی (ع) که قدرت ظاهری نداشت، قطعاً به کشته شدن در صحنه کربلا منتهی میشد؛ اما این تنها تاوان نبود. بستگانتان یا برای انعامی اندک به قدر چند سکه زر یا کشته میشدند و یا همچون بازماندگان اندک از خاندان حسین (ع) به بند اسارت کشیده میشدند و در بیابانهای عراق و شام، شهر به شهر توسط مردمان وفادار به حاکم ظالم مورد اذیت و آزار قرار میگرفتند.
در مقابل، جنگیدن با حسین (ع)، میتوانست حاصلی بیش از چند سکه صله داشته باشد و منافع عظیم از بیت المال و حکم والی گری شهرهای بزرگ را در پی داشت. چه بسا آینده خاندانتان نیز تأمین میشد. شاید حتی چشمی به منافع نداشتید و صرفاً در این صف برای مصونیت بیشتر بودید. هرچند این راه مسیر اشقیاست، وقتی در دوران کنونی با این همه ابزارهای رسانهای سنجش حق، بسیاری دشوار اشتباه میشوند و یا برق سکههای زرین آنها را از انتخاب حق بازمیدارد، اساساً چه تضمینی وجود داشت که راه حسین (ع) را به عنوان مسیر حق درک کنیم؟
راه سوم نیز کناره گیری از حادثه و سکوت بود. تردید در انتخاب یکی از دو مسیر، درک عاقبت همراهی با لشکر یزیدیان و یا ترس از نابودی موجودیت تان، میتواند راه ظاهراً میانهای را پیش رویمان قرار دهد و آن هم سکوت و نظاره گیریِ صرف وقایع است.
اکنون با خود خلوت کرده و تصور کنید، به سال دهم محرم سال شصت و یک هجری شمسی بازگشتهایم و یا تاریخ در حال تکرار شدن است. قرار است این لحظات کاروان حسین و لشکر یزید در نقطهای از جهان (به مثابه کُلُّ أرضٍ کَربَلا) رو در رو شوند. کدام انتخاب را انجام میدهیم؟
با کاروان حسین (ع) بودید؟
در میان لشکریان یزید بودید؟
سکوت میکردید؟
پرسش دیگر آنکه اگر تا امروز ظلم را در ابعاد بسیار کوچک تر (حتی در حد تضییع حقوق یک کارمند) دیدهاید، با ملاحظات فوق الاشاره، چه کردهاید؟
به مقابله برخاستهاید؟
با ظلم همراه شدهاید؟
سکوت کردهاید؟
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
بسیاری از مردم ما همین حالا به حرام خواری عادت کرده اند اما خودشان قبول ندارند که حرام خوارند. کسی که با دوز و کلک جنس یا مالی را می فروشد. معلمی که کم کاری میکند در تدریس، کارمندی که وقت کافی برای ارباب رجوع نمی گذارد، روزنامه نگاری که تیتر های جنجالی میزند تا روزنامه اش را بفروشد همه در حال حرام خواری هستند و خود قبول ندارند. امام بی جهت نفرمودند شکم هایتان از لقمه ی حرام پر شده است
چگونه در مقابل دستگاه تبلیغاتی یزید می توانستیم بسمت ناحق نرویم؟!
مامون رقّى - كه يكى از دوستان امام جعفر صادق(ع) است - حكايت ميكند:
در منزل آن حضرت بودم كه شخصى به نام سهل بن حسن خراسانى وارد شد و سلام كرد و پس از آن كه نشست، با حالت اعتراض به حضرت اظهار داشت: ياابن رسول اللّه! شما بيش از حدّ عطوفت و مهربانى داريد، شما اهل بيت امامت و ولايت هستيد، چه چيز مانع شده است كه قيام نمى كنيد و حقّ خود را از غاصبين و ظالمين باز پس نمى گيريد، با اين كه بيش از يك صد هزار شمشير زن آماده جهاد و فداكارى در ركاب شما هستند؟ !
امام صادق(ع) فرمود: آرام باش، خدا حقّ تو را نگه دارد و سپس به يكى از پيش خدمتان خود فرمود: تنور را آتش كن.
همين كه آتش تنور روشن شد و شعله هاى آتش زبانه كشيد، امام عليه السلام به آن شخص خراسانى خطاب كرد: برخيز و برو داخل تنور آتش بنشين.
سهل خراسانى گفت: اى سرور و مولايم! مرا در آتش، عذاب مگردان و مرا مورد عفو و بخشش خويش قرار بده، خداوند شما را مورد رحمت واسعه خويش قرار دهد.
در همين لحظات شخص ديگرى به نام هارون مكّى - در حالى كه كفش هاى خود را به دست گرفته بود - وارد شد و سلام كرد.
حضرت امام صادق(ع)، پس از جواب سلام، به او فرمود: اى هارون! كفش هايت را زمين بگذار و حركت كن برو درون تنور آتش و بنشين.
هارون مكّى كفش هاى خود را بر زمين نهاد و بدون چون و چرا و بهانه اى، داخل تنور رفت و در ميان شعله هاى آتش نشست.
آن گاه امام (ع) با سهل خراسانى مشغول مذاكره و صحبت شد و پيرامون وضعيّت فرهنگى، اقتصادى، اجتماعى و ديگر جوانب شهر و مردم خراسان مطالبى را مطرح نمود مثل آن كه مدّتها در خراسان بوده و تازه از آن جا آمده است.
پس از گذشت ساعتى، حضرت فرمود: اى سهل! بلند شو، برو ببين در تنور چه خبر است.
همين كه سهل كنار تنور آمد، ديد هارون مكّى چهار زانو روى آتشها نشسته است، پس از آن امام(ع) به هارون اشاره نمود و فرمود: بلند شو بيا؛ و هارون هم از تنور بيرون آمد.
بعد از آن، حضرت خطاب به سهل خراسانى كرد و اظهار داشت: در خراسان شما چند نفر مخلص مانند اين شخص - هارون كه مطيع ما مى باشد - پيدا مى شود؟
سهل پاسخ داد: هيچ، نه به خدا سوگند! حتّى يك نفر هم اين چنين وجود ندارد.
امام جعفر صادق(ع) فرمود: اى سهل! ما خود مى دانيم كه در چه زمانى خروج و قيام نمائيم؛ و آن زمان موقعى خواهد بود، كه حدّاقلّ پنج نفر هم دست، مطيع و مخلص ما يافت شوند، در ضمن بدان كه ما خود آگاه به تمام آن مسائل بوده و هستيم.
عمر سعد حافظ و قاری قرآن بود. اگر به همین سادگی بود که خیلی ها سمت حسین (ع) رو می گرفتند.
شمر و بسیاری دیگر که آن طرف ایستاده اند، آدم هایی هستند که پیشانی پینه بسته داشتند. بسیاری از آن ها اهل تهجد بودند.تعدادی از این افراد با پیغمبر ص هم دیده شده اند.
در ظهر عاشورا وقتی ابا عبدالله علیه السلام برای نماز خواندن، اذان می گفتند فکر نکنید در آن طرف کسی نماز نمی خواند. آن ها هم نماز می خواندند! برخی از این افراد به ابا عبدالله علیه السلام می گویند که نماز شما قبول نیست!
و حبیب به آن ها می گوید:
« نماز شما قبول است؟! » درگیری می شود .حبیب به شهادت می رسد. حضرت حبیب پیش از نماز ظهر ابا عبدالله به شهادت رسیدند.
خیلی از لشکریان یزید حلال زاده، از پدران مومن و دارای روزی حلال، قاری یا حافظ قرآن و حتی مفتی بودند.
؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
اینو مطمئنی یا از خودت میبافی
؟؟؟
جان و تنم چه قابل تو رو داره یا حسین.
فقط میتونم بگم که خدایا در این وانفسای آخرالزمان خودت بهم رحم کن که در تشخیص حق با بصیرت باشم
مصداق واقعی یزید و دارو دسته اش امروزه داعش است هنوز هم دیر نیست اگر واقعا میخواهید خود را بسنجید همین حالا اگر به جنگ داعش بروید در ان زمان هم مطمئنا در صف یاران امام حسین می ایستادید
داعش حکم خوارج رو داره. مغلطه نکنیم
بخدا بارها و بارها به این و اون سپردم که برم سوریه اما نشد که نشد
مطمئنم خیلی ها هم مثل من بودن
ایستادن درمقابل ظلم اول شناخت وبعد دل شیرمی خواد اگه این زمانه روحساب کنیم خیلی جاها ظلم میشه وما رومونو برمی گردونیم مثال کوچک شهرداری چاله وچوله رو درست نمی کنه ولی عوارض میگیره یا میری ادارات دولتی اونقدر امروزفردا می کنن اخرش رشوه میدی درنتیجه همون بهتر که ادای حسینی بودن رو درآریم وبس
همین امروز درباره میزان فساد در ایران نوشتید.در روز عاشورا هم امام به لشکر عمرسعد گفت اینکه حرف من در شما اثر نمی کنه به خاطر این هست که حرام خوردید پس با این دو موضوع مشخص میشه در کدوم لشکر عضو هستیم چون خوردن مال حرام برای ما عادی شده
ما امام حسین رو خیلی دوست دارم.اما هین فقط در حد کلامه. عملا کاری در پیرو مکتبش انجام نمیدیم. سخت نیست رشوه هایی که از مردم میگیرم یا نگاه بد که فبها، فحشا ،رانت و ... که متاسفانه در دنیا درین شاخصها هم جزو صدرنشین ها هستیم اینها تمام زندگی کنونی ما رو اشغال کرده. اگر اینها رو تونستیم راحت کنار بذاریم یعنی یزید رو گذاشتیم کنار. الان هم یزید هست و در دلمونه .خیلی مونده تا به مرتبه ای از یاران امام حسین برسیم. خیلی... اگر دلمون پاک شد ازین نفسانیات اونوقت میتونیم خودمون رو از یارانش ببینیم...خودم رو هم جزو سکوت کنندگان میبینم ولی تلاش میکنم به صفاتی برسم از یارانش بشم..
اکثرا در سپاه یزید میبودیم حتی خود من، ما انسان هایی لذت گرا هستیم وقتی صحبت ازکشته شدن باشد خیلی چیزها تغییر میکند... چامعه ی ما پر از شعار هست ولی اعتقاد قلبی خیلی کم است و تصدیق این گفتار حال روز الان ایران ماست..
ما که آن موقع نبوودیم و نمیدانیم موضوع چه بوده است . ولی آگر در این زمان بود من حتما به طرفی می پیوستم که وجد ندارد و نمی تواند در برابر این همه تبلیغاتکاری اجام دهد می رفتم .تو این چهل سال آنقدر نا مردمی دیده ام که اگر آنها بگویند ماست سفید است من می گو یم نه ماست سیاه است.
خدا را صد هزار مرتبه شکر تو آن زمان نبودم چون اگه خدایی ناکرده یک لحظه مال دنیا فریبم میداد تا آخر عمر مورد لعنت بودم فکر کردن بهش دیونه میکنه آدمو
من نمی دونم سال ۶۱ در کدام اردوگاه بودم.اما وضع الان خودم که می بینم توان مقابله رودرروبا ظلم ندارم.اکثرا سکوت می کنم.و توان ابراز عقیده ندارم.اما ادم بدی هم نیستم.باطنا طرفدار راه راست هستم.پس من جزء تماشاچیان بودم که می دانستم امام حق هست ولی توان جنگ نداشتم.چه بسا در خفا اشک هم می ریختم.مردم اون دوران در امتحان سختی بودند.
سوال اول : دوست داشتم با امام باشم ولی لیاقتشو ندارم.
سوال دوم: متاسفانه موردی برام پیش اومده که الان پشیمانی برام مونده. من خودم ظلمی کردم (حق ناس بدی گردنمه) و بعد هم خانواده ام ازین ظلم حمایت کردند. من هم یا سکوت کردم یا با خانوادم در این ظلم دوباره و مضاعف تر همراهی کردم. در حق کسی که بهم کلی لطف و محبت داشت. بشدت پشیمونم ولی دیگر کاری ازم برنیومد. سعی کردم حلالیت بگیرم ولی نبخشید و اروم رد شد. از کسی شنیدم تا مدتها افسرده بود و برخی مواقع هم بی صدا بغضشو خورده. میدونم بد کردم و این روسیاهی همیشه با من هست. کاش میشد جبران کنم.
من اگر آن روز بودم سکوت می کردم ؛ خودم را فریب نمی دهم ، چون در آزمون اقتصادی در همین دوره مردود شدم ، یعنی زمانی که مسئولین شرکت دولتی ، رسما" دزدی می کردند ، حداکثر شجاعتم عدم همراهی بود و حتی بابت سکوتم هم خیلی متضرر شدم ولی مبارزه نکردم
شاید فکر می کردم گزارش و پیگیری آن به جایی نمی رسد و بلکه اخراج هم می شوم
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.