رییس فدراسیون تیروکمان در نامه‌ای خطاب به "ضرغامی" رییس سازمان صداوسیما ضمن گلایه از رویکرد تمام فوتبالی صداوسیما و فرهنگ غالب تلقی کردن این رشته؛ پرسیده است که تلویزیون برای ورزش‌های مورد توصیه اسلام چه کرده است؟
به گزارش ایسنا، در متن این نامه آمده است:" حال که در دوره دوم ریاست و نشستن بر کرسی دستگاه عریض و طویل رسانه‌ی ملی با حکم و رهنمودهای مقام معظم رهبری (مدظله العالی) قرار گرفته‌اید، لازم است مطالبی را درباره فرهنگ ورزش کشور به عرض برسانم:
1- با دقت بر جریان فرهنگی حاکم بر ورزش کشور بی‌شک و به روشنی درمی‌یابیم که ورزش در رسانه ملی خلاصه شده در فوتبال به طوری که گویی "لیس فی‌الدار غیره دیار" و اگر در چند برنامه جزئی به ورزش‌های پایه و حتی توصیه شده در اسلام (شنا، سوارکاری و تیراندازی) گوشه چشمی نشان داده می‌شود به مثل این است که برای خالی نبودن عریضه است و اینکه جنس جور باشد.
2- اینکه فرهنگ حاکم بر ورزش کشور خلاصه شده در فوتبال و چنان در چشم و ذهن مخاطب یعنی عموم مردم برجسته شده که خانواده‌ها و نسل آینده به دنبال ثروت و شهرت، تنها راه رسیدن به سعادت و موفقیت را به نحو پرشی، جهشی در پرداختن به این ورزش آن هم حرفه‌ای می‌دانند و متاسفانه عموما سرخورده از دست یافتن به این سراب دچار خسارت‌های مادی و معنوی می‌شوند.
3- با چنین فرهنگ سازی معیوبی که پر است از خالی، قهرمانان و شخصیت‌هایی را پرورش می‌دهیم که نه تنها در حد الگو نیستند که حقا از بدیهی‌ترین اصول اخلاقی عاری هستند، رجوع کنید به مصاحبه‌ها (گفتار) و آن چیزهایی که خصوصا در شبکه سوم سیما پخش می‌شود، حرکات ایشان در میادین ورزشی و جامعه (کردار و عمل ایشان) و نیز اندیشه حاکم بر این ورزش در همه سطوح آن!!
4- اینکه ورزش که تعبیر دقیق عربی آن ریاضت است به معنی پرورش و تربیت ظاهر (جسم) و باطن (روح و معنویت) است آنگونه که الگویی چون امام المتقین حضرت علی (ع) بود (شیر روز و میدان مبارزه و نبرد و عابد و زاهد شب به درگاه معبود یگانه) به همین قاعده از فرهنگ سازان کشور توقع برآوردن این هدف کاملا قابل دسترسی است!
5- ظاهر ورزش در کشور ما فوتبال است و باطن آن نیز متاسفانه آنچه گذشت، حال آنکه در کشورهایی که ادعای معنویت و سعادت جاوید انسان را نیز ندارند به روح ورزش که موجب همگرایی، وحدت ملی و افتخارآفرینی می‌شود چنان اهمیت می‌دهند که همواره این نشانه‌ها را در میادین بین‌المللی و به خصوص المپیک مشاهده می‌کنیم به طوری که در المپیک 2008 نفرات اول کاروان ورزشی کانادا در افتتاحیه بازی‌ها به محل استقرار خود رسیده بودند و حال آنکه هنوز صف آخر این کاروان وارد ورزشگاه نشده بودند!
جناب آقای مهندس ضرغامی در پایان چند سوال را مطرح می‌نمایم و امیدوارم که جواب مناسب و مقتضی را داشته باشید:
- برای ورزش‌های مورد توصیه اسلام چه کرده‌اید؟
- برنامه مدون و جامع فرهنگی رسانه ملی برای ورزش کشور چیست؟ آیا تاکنون به این مهم پرداخته شده است؟
- ویترین فرهنگ و تمدن همه کشورهای توسعه یافته در زمان امروز ورزش شده است و برای چینش این ویترین همواره دو نگاه وجود داشته و دارد، نگاه عالمانه و نگاه عامیانه، از شما می‌پرسم آیا نحوه‌ی چینش این ویترین در رسانه ملی نگاهی عالمانه است؟ نگاهی که باید شامل روح ورزش یعنی همگرایی و تقویت روحیه‌ی اقتدار ملی باشد، آری این نابهنجاری‌ها و بی‌عدالتی‌هاست که آدمی را وادار به نوشتن و بیانی چنین تلخ اما دلسوزانه و حقیقت یاب، می‌کند.
به گزارش ایسنا، در متن این نامه آمده است:" حال که در دوره دوم ریاست و نشستن بر کرسی دستگاه عریض و طویل رسانه‌ی ملی با حکم و رهنمودهای مقام معظم رهبری (مدظله العالی) قرار گرفته‌اید، لازم است مطالبی را درباره فرهنگ ورزش کشور به عرض برسانم:
1- با دقت بر جریان فرهنگی حاکم بر ورزش کشور بی‌شک و به روشنی درمی‌یابیم که ورزش در رسانه ملی خلاصه شده در فوتبال به طوری که گویی "لیس فی‌الدار غیره دیار" و اگر در چند برنامه جزئی به ورزش‌های پایه و حتی توصیه شده در اسلام (شنا، سوارکاری و تیراندازی) گوشه چشمی نشان داده می‌شود به مثل این است که برای خالی نبودن عریضه است و اینکه جنس جور باشد.
2- اینکه فرهنگ حاکم بر ورزش کشور خلاصه شده در فوتبال و چنان در چشم و ذهن مخاطب یعنی عموم مردم برجسته شده که خانواده‌ها و نسل آینده به دنبال ثروت و شهرت، تنها راه رسیدن به سعادت و موفقیت را به نحو پرشی، جهشی در پرداختن به این ورزش آن هم حرفه‌ای می‌دانند و متاسفانه عموما سرخورده از دست یافتن به این سراب دچار خسارت‌های مادی و معنوی می‌شوند.
3- با چنین فرهنگ سازی معیوبی که پر است از خالی، قهرمانان و شخصیت‌هایی را پرورش می‌دهیم که نه تنها در حد الگو نیستند که حقا از بدیهی‌ترین اصول اخلاقی عاری هستند، رجوع کنید به مصاحبه‌ها (گفتار) و آن چیزهایی که خصوصا در شبکه سوم سیما پخش می‌شود، حرکات ایشان در میادین ورزشی و جامعه (کردار و عمل ایشان) و نیز اندیشه حاکم بر این ورزش در همه سطوح آن!!
4- اینکه ورزش که تعبیر دقیق عربی آن ریاضت است به معنی پرورش و تربیت ظاهر (جسم) و باطن (روح و معنویت) است آنگونه که الگویی چون امام المتقین حضرت علی (ع) بود (شیر روز و میدان مبارزه و نبرد و عابد و زاهد شب به درگاه معبود یگانه) به همین قاعده از فرهنگ سازان کشور توقع برآوردن این هدف کاملا قابل دسترسی است!
5- ظاهر ورزش در کشور ما فوتبال است و باطن آن نیز متاسفانه آنچه گذشت، حال آنکه در کشورهایی که ادعای معنویت و سعادت جاوید انسان را نیز ندارند به روح ورزش که موجب همگرایی، وحدت ملی و افتخارآفرینی می‌شود چنان اهمیت می‌دهند که همواره این نشانه‌ها را در میادین بین‌المللی و به خصوص المپیک مشاهده می‌کنیم به طوری که در المپیک 2008 نفرات اول کاروان ورزشی کانادا در افتتاحیه بازی‌ها به محل استقرار خود رسیده بودند و حال آنکه هنوز صف آخر این کاروان وارد ورزشگاه نشده بودند!
جناب آقای مهندس ضرغامی در پایان چند سوال را مطرح می‌نمایم و امیدوارم که جواب مناسب و مقتضی را داشته باشید:
- برای ورزش‌های مورد توصیه اسلام چه کرده‌اید؟
- برنامه مدون و جامع فرهنگی رسانه ملی برای ورزش کشور چیست؟ آیا تاکنون به این مهم پرداخته شده است؟
- ویترین فرهنگ و تمدن همه کشورهای توسعه یافته در زمان امروز ورزش شده است و برای چینش این ویترین همواره دو نگاه وجود داشته و دارد، نگاه عالمانه و نگاه عامیانه، از شما می‌پرسم آیا نحوه‌ی چینش این ویترین در رسانه ملی نگاهی عالمانه است؟ نگاهی که باید شامل روح ورزش یعنی همگرایی و تقویت روحیه‌ی اقتدار ملی باشد، آری این نابهنجاری‌ها و بی‌عدالتی‌هاست که آدمی را وادار به نوشتن و بیانی چنین تلخ اما دلسوزانه و حقیقت یاب، می‌کند.