روبرتو باجو سرانجام سکوت طولانی مدت خود را شکست و در جریان معارفه یک سری دی وی دی که زندگی قهرمان سابق فوتبال ایتالیا را روایت کرده، با خبرنگاران به صحبت پرداخت. باجو ازآینده اش حرف زد و یکی از آرزوهای بزرگ خود را برای همه فاش ساخت. باجو که امروز 43 سال سن دارد، در مورد موضوعات مهمی از فینال جام جهانی 1994 گرفته تا چهره های شاخص دنیای فوتبال امروز صحبت کرد.به نوشته قدس؛ باجو از بازگشت به دنیای فوتبال بدش نمی آید "از روی مبل خانه هدایت یک تیم خیلی راحت است. درآینده شاید فرضیه مربیگری یک تیم را هم در نظر بگیرم. این یک مبارزه جدید خواهد بود و من همیشه از مبارزه کردن خوشم آمده است. از فوتبال آرژانتین و از جوانان خیلی خوشم می آید. دوست دارم برای بچه های کم سن و سال مفید باشم. فوتبال یک ورزش است اما شغلی است که باید آن را در کنار علاقه قرار داد." باجو در پاسخ به این سوال که در نقش مربی، کاسانو را به جام جهانی می برد یا نه گفت: "او استعداد فوق العاده ای دارد و می تواند در یک لحظه با این توانایی خود نتیجه بازی را تغییر دهد. مربیان اما خواسته ها و انتظارات خودشان را دارند ولی کاسانو همه امکانات برای نشان دادن ارزشهایش را دارد. اگر درهای تیم ملی بر روی همه باز هستند، پس برای او هم گشوده خواهند بود. "
همه از باجو حرف می زنند و یاد جام جهانی می افتند: "اگر یک بازی جام جهانی باشد که بخواهم آن را دوباره بازی کنم، فینال جام جهانی 94 آمریکا مقابل برزیل است (ایتالیا درآن بازی با اشتباه باجو در نقطه پنالتی جام را به برزیل تقدیم کرد) آن مسابقه بدترین کابوس من است. هنوز با خاطره تلخ آن زندگی می کنم و می دانم که همیشه هم این خاطره در ذهن من باقی خواهد ماند. خودم هم نمی توانم در مورد پنالتی که اشتباه کردم توضیح دهم. من هیچ وقت پنالتی هایم را بالای دروازه نمی زدم. آن توپ را هم مثل همه دفعات دیگر که پنالتی می زدم، شوت کردم. آرام بودم، واقعا هیچ توضیح منطقی برای آن لحظه وجود ندارد. بعضی وقتها با خودم فکر می کنم شاید یک نفر دروازه را پایین آورد...آماده شدن برای رسیدن به فینال یک جام جهانی چهار سال طول می کشد و اینکه شما سرنوشت آن فینال را درپنج دقیقه در ضربات پنالتی تعیین کنید، مثل یک قتل است. بهتر است که در جریان بازی بازنده باشید تا در ضربات پنالتی. "
با اینکه باجو مدتها از عرصه فوتبال دور است، اما همچنان با دقت فوتبال ایتالیا را دنبال می کند و تیمهای ایتالیایی شرکت کننده در چمپیونزلیگ را هم زیر نظر دارد. درحال حاضر تنها تیمی که ازجمع سه تیم حاضر در مرحله یک هشتم پیروز شده اینتر بوده است: "بازی مقابل چلسی راحت نبود. اینتر خوب بازی کرد و طبیعی است که در بازی برگشت هم یک نتیجه مهم نیاز خواهد داشت. به هرحال هر سه تیم شانس صعود به مرحله بعد را دارند. من از همه تیمهایی که درآنها بازی کرده ام، طرفداری می کنم." فهرستی طولانی از پیراهن تیمهای مختلف و گلهای فراموش نشدنی، از اولین مسابقه با ویچنتزا گرفته تا فیورنتینا دوست داشتنی و انتقال دشوار به یوونتوس که با آن تیم به فتح جامهای مهمی نایل شد.
از اسکودتو با میلان تا کسب عنوان آقای گلی رقابتهای فوتبال باشگاهی ایتالیا با بولونیا و حضور در اینتر تا وداع از فوتبال با برشا. سه بار شرکت در رقابتهای جام جهانی و 205 گل در سری A .دورانی که درآن مصدومیتهای متعدد زانو، یکی از مهمترین معضلات سالهای درخشان فوتبال روبی باجو بودند: "این لحظه ها خیلی سخت هستند و تنها یک سلاح برای مقابله با آنها وجود دارد و آن پیروز شدن با شجاعت در نبرد با این مصدومیتهاست. آسیب دیدگیها من را به عنوان یک شخص بالغ تر کردند و به من یاد دادند تا زندگی را در بیرون و در داخل زمین فوتبال بفهمم. البته خصوصیات دیگر هم مهم هستند. مثل فروتنی و علاقه."
باجو در پاسخ به خبرنگارانی که از او می پرسیدند، وارث خود را در دنیای امروز فوتبال معرفی کند، پاسخ داد: "استعدادهای بزرگی در فوتبال امروز ظهور کرده اند. مسی یکی از بزرگترین آنهاست." اما باجو معتقد است که بارزی و مالدینی اولین بازیکنانی هستند که شایسته دریافت توپ طلایی بوده اند و در مورد مربیان موفق کنونی نام گواردیولا، پراندلی و لئوناردو را به زبان آورد و گفت که دوست دارد تجربه ای مشابه آنها را داشته باشد. رابطه باجو با مربیانش همیشه با فراز ونشیب های زیادی روبرو بود.
ولی حضور آریگو ساکی در این مراسم نشان داد که حتی اختلافهای گذشته هم قابل حل شدن هستند. "در یک زمان طولانی اختلاف نظر ها هم می توانند بروز کنند ولی این لحظات قابل فراموش شدن هستند."
باجو علاقه ای به دویدن در زمین فوتبال ندارد: "من هرچه در توان داشتم تا روز آخر فوتبالم در زمین ارائه داده ام. هیچ جای افسوسی باقی نمانده است. ایده کناره گیری از فوتبال حتی قبل از آن هم به ذهنم خطور کرده بود، برای اینکه درد مصدومیتها مرا رها نمی کردند. خیلی مواقع در پایان فصل فکر می کردم که دیگر ادامه نمی دهم ولی بعد با جدیت کار کردم."
باجو الان از حضور در جمع خانواده لذت می برد و قبل از اینکه روی نیمکت تیمی بنشیند، از رفتار هواداران تیمها در خصوص شعارهای نژادپرستانه انتقاد می کند: "به هیچ وجه نژادپرستی و سوت زدن برای بازیکنان را در فوتبال نمی پذیرم. باور کردنی نیست که این ایده احمقانه در ورزشگاهها رواج پیدا کرده است."