حسن کامرانی‌فر گفت: حضور در جام جهانی آخر داوری نیست.
به گزارش ایسنا، نماینده جامعه داوری ایران در جام جهانی فوتبال افزود: هر داوری آرزو دارد که یک روز به درجه بین‌المللی برسد و بعد از آن رسیدن به قله داوری که جام جهانی باشد، اما حالا که من به جام جهانی رسیدم، احساس می‌کنم که این آخر داوری نیست؛ شاید مسائلی مهمتر از این هم در داوری وجود دارد که ما باید به آن موارد توجه کنیم، مواردی که شاید در برابر جام جهانی کوچک باشد.
متن کامل گفت‌وگو با این کمک داور فوتبال در زیر می‌آید:
- سال و محل تولد؟
متولد سال 1351 در مشهد.
- سال شروع داوری؟
سال 1368
- میزان تحصیلات؟
کارشناسی تربیت‌بدنی.
- محل اشتغال؟
معلم تربیت بدنی.
- مدرسین کلاس‌های داوری‌تان چه کسانی بودند؟
درجه 3 مرحوم بیهقی و تهرانی؛ ارتقای سه به دو با بهمن بهلولی؛ کلاس دو به یک نوذر رودنیل و مدرس کلاس ملی نیز منوچهر نظری.
- اولین قضاوت در بالاترین لیگ کشور را به خاطر دارید؟
اولین بازی به جام حذفی برمی‌گردد، بین دو تیم فولاد اهواز و ذوب آهن اصفهان و اولین بازی لیگ نیز بین پیکان و مقاومت شیراز در تهران.
- در حال حاضر از هم دوره‌ای‌های شما، کسی تا این سطح پیشرفت داشته است؟
ترکی، قهرمانی و سخندان در فوتبال و لامی در فوتسال.
- چه سالی به لیست بین‌المللی وارد شدید؟
سال 2003 وارد لیست فیفا شدم. در سال‌های 2004 و 2005 از لیست خارج شدم، اما از سال 2006 تا این لحظه در لیست فیفا حضور دارم.
- در داوری الگوی خاصی داشته‌اید؟
در یک جمله می‌گویم که تمام داوران الگوی من هستند.
- در مورد قضاوت‌های خود در عرصه بین‌المللی بگویید.
در سال 2003 با دیدار ترکمنستان و هندوستان قضاوت بین‌المللی من آغاز شد. مقدماتی المپیک 2004 و مقدماتی نوجوانان قطر. بعد از دو سال دوری به لیست فیفا بازگشتم و مسابقاتی همچون نیمه نهایی باشگاه‌های آسیا، دو دوره فینال AFC Cup، مقدماتی نوجوانان در ویتنام، مقدماتی المپیک 2008، رقابت‌های حساس مقدماتی جام جهانی که برای همین جام جهانی 2010 به همراه آقای مسعود مرادی دیدار سرنوشت‌ساز بحرین و ازبکستان را قضاوت کردیم؛ همچنین المپیک 2008 چین، جام ملت‌های آفریقای 2010 و چندین دیدار حساس امسال باشگاه‌های آسیا و ...
- در خرداد ماه عازم آفریقای جنوبی و جام جهانی به عنوان نماینده داوری کشور هستید. از روندی که در طی این چند ماه اخیر طی کرده‌اید، بگویید.
شاید حدود سه ماه است که وارد تیم داوری خلیل الغمدی شدم. ابتدا با این داور عربستانی به مسابقات جام ملت‌های آفریقا اعزام شدیم که کمک خوبی به هماهنگی بیشتر ما کرد. همچنین در طی این چند ماه تمامی برنامه‌های تمرینی را که توسط یک سیستم یکپارچه در کل جهان رهبری می‌شد، پشت سر گذاشتیم. از طریق این سیستم تمامی داوران برگزیده جام جهانی با یکدیگر و اعضای کمیته داوران فیفا در ارتباط بودند و تمرینات و مطالب آموزشی را روزانه دنبال می‌کردند. نهایتا در تست‌های فیفا در کشورهای سوئیس، اسپانیا و مالزی با موفقیت ظاهر شدم. تست‌های فیفا با پایین آوردن زمان از دشواری خاصی برخوردار بود و به خصوص شرایط تست برای کمک داوران سخت‌تر بود؛ البته همچنان برنامه آموزشی و تمرینی را به صورت روزانه انجام می‌دهم و باید داده‌های تمرینی را که به صورت GPS است، برای فیفا مرتبا ارسال کنم و کاملا تحت نظر کمیته داوران فیفا هستیم.
- از شرایط و هماهنگی خود در این تیم داوری بگویید.
ابتدا باید بگویم خیلی دوست داشتم که در تیم داوری قبلی و با مسعود مرادی به جام جهانی می‌رفتیم و هنوز حذف وی از این جام حل شدنی نیست و ناراحت کننده است. به هر حال خلیل الغمدی از عربستان و صالح المرزوقی از امارات به عنوان دیگر کمک داور، جزء داوران خوب آسیا محسوب می‌شوند. در طی همین مدت کوتاه با یکدیگر خوب و هماهنگ به قضاوت پرداخته‌ایم. الغمدی در دوره قبلی جام جهانی نیز حضور داشته است و در مسابقات معتبری قضاوت کرده و تیم داوری خوبی داریم و باید سعی کنیم که اشتباهات را به حداقل برسانیم.
- احساس‌تان از حضور در جام جهانی چیست؟
هر داوری آرزو دارد که یک روز به درجه بین‌المللی برسد و بعد از آن رسیدن به قله داوری که جام جهانی باشد، اما حالا که من به این جام جهانی رسیدم، احساس می‌کنم که این آخر داوری نیست؛ شاید مسائلی مهمتر از این هم در داوری وجود دارد که ما باید به آن موارد توجه کنیم، مواردی که شاید در برابر جام جهانی کوچک باشد.
- نظرتان درباره جوان‌گرایی جامعه داوری چیست؟
شاید بعضی مشکلات به علت جوان بودن بعضی از داوران وجود داشته باشد، اما در آینده‌ای نزدیک شاهد شکوفا شدن نسل‌های جدید داوری خواهیم بود و آینده‌ای روشن برای داوری کشور در راه خواهد بود.
- به نظر شما داوری ما جلوتر است یا فوتبال؟
قطعا داوری ما از فوتبال جلوتر است، داوری ما در المپیک حاضر بود، اما تیم ما حضور نداشت. در بسیاری از تورنمنت‌ها و مسابقات مختلف در آسیا، در بالاترین سطح همچون نیمه‌نهایی و فینال حاضر بوده‌ایم اما تیم‌های ما ناکام بوده‌اند. در همین جام جهانی نماینده داوری داریم و تیم کشورمان حضور ندارد.
- به نظر شما سطح توقعات از داوران با امکانات در اختیار آن‌ها، متناسب است؟
اصلا تناسبی وجود ندارد و فاصله‌ها زیاد است. اگر توقعی وجود دارد، باید شرایط را برای داوران فراهم کنند.
- در داخل کشور راحت‌تر قضاوت می‌کنید یا خارج از کشور؟
شاید چندان تفاوتی برای من وجود ندارد. سعی می‌کنم که یک روند یکنوانخت را داشته باشم و چه در داخل و چه خارج از کشور تلاش کردهام که بهترین قضاوت را انجام بدهم؛ البته امکانات و شرایط خارج از کشور به مراتب بهتر و ایده‌آل‌تر است. دو روز قبل از مسابقه در کشور مورد نظر اقامت پیدا می‌کنید، هتل و تغذیه مناسب، شرایط مهیای تمرین و سایر موارد آرامش خاطر داور را برای قضاوت هر چه بهتر فراهم می‌کند، اما برای قضاوت در یک بازی لیگ برتر کشور، دغدغه تهیه بلیت را داریم، شرایط بد اقامت، گاهی وضعیت بد رختکن، ورود نفرات مختلف به رختکن در حالی‌که داور نیاز به استراحت دارد و موارد این گونه را باید تحمل کرد.
- آیا مسوولان (فدراسیون، سازمان تربیت بدنی و ...) انتظارتان را برآورده کرده‌اند و رفتارشان مناسب جامعه ی داوری بوده است؟
متاسفانه مسوولان توجهی به داوری ندارند و تا زمانی که وضعیت اینگونه باشد، داوری ما در داخل کشور رشد نخواهد کرد؛ داوری کشور نیازمند تغییر این دیدگاه است.
- سخت‌ترین روزهای داوری شما؟
آن سال‌هایی که به حق یا ناحق از لیست فیفا بیرون ماندم، شاید در خود رنج‌ها کشیدم، اما الان مجددا ناراحتم که چرا آن روزها بیهوده ناراحت بودم.
- توصیه شما به جوانان؟
از تحصیل و شرایط کاری مناسب غافل نشوند. داوری را شرط اول زندگی خود قرار ندهند. مطالعه، تمرین و با رفتار مناسب شرایط رشد خود را فراهم کنند.
- اگر برگردید به روز اول باز هم داوری را انتخاب خواهید کرد؟
سوال بسیاری سختی است. به هر حال من به خاطر عشق به این کار وارد داوری شدم.
- صحبت آخر؟
در طی چندین ماه گذشته و در فصل سرما، یکی از عزیزانی که شرایط تمرینی را برای من فراهم می‌کرد، توفیق جوادی مسوول سالن دو و میدانی بود که صمیمانه از وی تشکر می‌کنم؛ همچنین از همه کسانی که برای من و جامعه داوری در این سالیان زحمت کشیده‌اند، ممنونم. امیدوارم در دوره‌های بعدی جام جهانی نماینده‌های دیگری از کشورمان داشته باشیم و من اولین کسی باشم که به این نمایندگان تبریک بگویم.
به گزارش ایسنا، نماینده جامعه داوری ایران در جام جهانی فوتبال افزود: هر داوری آرزو دارد که یک روز به درجه بین‌المللی برسد و بعد از آن رسیدن به قله داوری که جام جهانی باشد، اما حالا که من به جام جهانی رسیدم، احساس می‌کنم که این آخر داوری نیست؛ شاید مسائلی مهمتر از این هم در داوری وجود دارد که ما باید به آن موارد توجه کنیم، مواردی که شاید در برابر جام جهانی کوچک باشد.
متن کامل گفت‌وگو با این کمک داور فوتبال در زیر می‌آید:
- سال و محل تولد؟
متولد سال 1351 در مشهد.
- سال شروع داوری؟
سال 1368
- میزان تحصیلات؟
کارشناسی تربیت‌بدنی.
- محل اشتغال؟
معلم تربیت بدنی.
- مدرسین کلاس‌های داوری‌تان چه کسانی بودند؟
درجه 3 مرحوم بیهقی و تهرانی؛ ارتقای سه به دو با بهمن بهلولی؛ کلاس دو به یک نوذر رودنیل و مدرس کلاس ملی نیز منوچهر نظری.
- اولین قضاوت در بالاترین لیگ کشور را به خاطر دارید؟
اولین بازی به جام حذفی برمی‌گردد، بین دو تیم فولاد اهواز و ذوب آهن اصفهان و اولین بازی لیگ نیز بین پیکان و مقاومت شیراز در تهران.
- در حال حاضر از هم دوره‌ای‌های شما، کسی تا این سطح پیشرفت داشته است؟
ترکی، قهرمانی و سخندان در فوتبال و لامی در فوتسال.
- چه سالی به لیست بین‌المللی وارد شدید؟
سال 2003 وارد لیست فیفا شدم. در سال‌های 2004 و 2005 از لیست خارج شدم، اما از سال 2006 تا این لحظه در لیست فیفا حضور دارم.
- در داوری الگوی خاصی داشته‌اید؟
در یک جمله می‌گویم که تمام داوران الگوی من هستند.
- در مورد قضاوت‌های خود در عرصه بین‌المللی بگویید.
در سال 2003 با دیدار ترکمنستان و هندوستان قضاوت بین‌المللی من آغاز شد. مقدماتی المپیک 2004 و مقدماتی نوجوانان قطر. بعد از دو سال دوری به لیست فیفا بازگشتم و مسابقاتی همچون نیمه نهایی باشگاه‌های آسیا، دو دوره فینال AFC Cup، مقدماتی نوجوانان در ویتنام، مقدماتی المپیک 2008، رقابت‌های حساس مقدماتی جام جهانی که برای همین جام جهانی 2010 به همراه آقای مسعود مرادی دیدار سرنوشت‌ساز بحرین و ازبکستان را قضاوت کردیم؛ همچنین المپیک 2008 چین، جام ملت‌های آفریقای 2010 و چندین دیدار حساس امسال باشگاه‌های آسیا و ...
- در خرداد ماه عازم آفریقای جنوبی و جام جهانی به عنوان نماینده داوری کشور هستید. از روندی که در طی این چند ماه اخیر طی کرده‌اید، بگویید.
شاید حدود سه ماه است که وارد تیم داوری خلیل الغمدی شدم. ابتدا با این داور عربستانی به مسابقات جام ملت‌های آفریقا اعزام شدیم که کمک خوبی به هماهنگی بیشتر ما کرد. همچنین در طی این چند ماه تمامی برنامه‌های تمرینی را که توسط یک سیستم یکپارچه در کل جهان رهبری می‌شد، پشت سر گذاشتیم. از طریق این سیستم تمامی داوران برگزیده جام جهانی با یکدیگر و اعضای کمیته داوران فیفا در ارتباط بودند و تمرینات و مطالب آموزشی را روزانه دنبال می‌کردند. نهایتا در تست‌های فیفا در کشورهای سوئیس، اسپانیا و مالزی با موفقیت ظاهر شدم. تست‌های فیفا با پایین آوردن زمان از دشواری خاصی برخوردار بود و به خصوص شرایط تست برای کمک داوران سخت‌تر بود؛ البته همچنان برنامه آموزشی و تمرینی را به صورت روزانه انجام می‌دهم و باید داده‌های تمرینی را که به صورت GPS است، برای فیفا مرتبا ارسال کنم و کاملا تحت نظر کمیته داوران فیفا هستیم.
- از شرایط و هماهنگی خود در این تیم داوری بگویید.
ابتدا باید بگویم خیلی دوست داشتم که در تیم داوری قبلی و با مسعود مرادی به جام جهانی می‌رفتیم و هنوز حذف وی از این جام حل شدنی نیست و ناراحت کننده است. به هر حال خلیل الغمدی از عربستان و صالح المرزوقی از امارات به عنوان دیگر کمک داور، جزء داوران خوب آسیا محسوب می‌شوند. در طی همین مدت کوتاه با یکدیگر خوب و هماهنگ به قضاوت پرداخته‌ایم. الغمدی در دوره قبلی جام جهانی نیز حضور داشته است و در مسابقات معتبری قضاوت کرده و تیم داوری خوبی داریم و باید سعی کنیم که اشتباهات را به حداقل برسانیم.
- احساس‌تان از حضور در جام جهانی چیست؟
هر داوری آرزو دارد که یک روز به درجه بین‌المللی برسد و بعد از آن رسیدن به قله داوری که جام جهانی باشد، اما حالا که من به این جام جهانی رسیدم، احساس می‌کنم که این آخر داوری نیست؛ شاید مسائلی مهمتر از این هم در داوری وجود دارد که ما باید به آن موارد توجه کنیم، مواردی که شاید در برابر جام جهانی کوچک باشد.
- نظرتان درباره جوان‌گرایی جامعه داوری چیست؟
شاید بعضی مشکلات به علت جوان بودن بعضی از داوران وجود داشته باشد، اما در آینده‌ای نزدیک شاهد شکوفا شدن نسل‌های جدید داوری خواهیم بود و آینده‌ای روشن برای داوری کشور در راه خواهد بود.
- به نظر شما داوری ما جلوتر است یا فوتبال؟
قطعا داوری ما از فوتبال جلوتر است، داوری ما در المپیک حاضر بود، اما تیم ما حضور نداشت. در بسیاری از تورنمنت‌ها و مسابقات مختلف در آسیا، در بالاترین سطح همچون نیمه‌نهایی و فینال حاضر بوده‌ایم اما تیم‌های ما ناکام بوده‌اند. در همین جام جهانی نماینده داوری داریم و تیم کشورمان حضور ندارد.
- به نظر شما سطح توقعات از داوران با امکانات در اختیار آن‌ها، متناسب است؟
اصلا تناسبی وجود ندارد و فاصله‌ها زیاد است. اگر توقعی وجود دارد، باید شرایط را برای داوران فراهم کنند.
- در داخل کشور راحت‌تر قضاوت می‌کنید یا خارج از کشور؟
شاید چندان تفاوتی برای من وجود ندارد. سعی می‌کنم که یک روند یکنوانخت را داشته باشم و چه در داخل و چه خارج از کشور تلاش کردهام که بهترین قضاوت را انجام بدهم؛ البته امکانات و شرایط خارج از کشور به مراتب بهتر و ایده‌آل‌تر است. دو روز قبل از مسابقه در کشور مورد نظر اقامت پیدا می‌کنید، هتل و تغذیه مناسب، شرایط مهیای تمرین و سایر موارد آرامش خاطر داور را برای قضاوت هر چه بهتر فراهم می‌کند، اما برای قضاوت در یک بازی لیگ برتر کشور، دغدغه تهیه بلیت را داریم، شرایط بد اقامت، گاهی وضعیت بد رختکن، ورود نفرات مختلف به رختکن در حالی‌که داور نیاز به استراحت دارد و موارد این گونه را باید تحمل کرد.
- آیا مسوولان (فدراسیون، سازمان تربیت بدنی و ...) انتظارتان را برآورده کرده‌اند و رفتارشان مناسب جامعه ی داوری بوده است؟
متاسفانه مسوولان توجهی به داوری ندارند و تا زمانی که وضعیت اینگونه باشد، داوری ما در داخل کشور رشد نخواهد کرد؛ داوری کشور نیازمند تغییر این دیدگاه است.
- سخت‌ترین روزهای داوری شما؟
آن سال‌هایی که به حق یا ناحق از لیست فیفا بیرون ماندم، شاید در خود رنج‌ها کشیدم، اما الان مجددا ناراحتم که چرا آن روزها بیهوده ناراحت بودم.
- توصیه شما به جوانان؟
از تحصیل و شرایط کاری مناسب غافل نشوند. داوری را شرط اول زندگی خود قرار ندهند. مطالعه، تمرین و با رفتار مناسب شرایط رشد خود را فراهم کنند.
- اگر برگردید به روز اول باز هم داوری را انتخاب خواهید کرد؟
سوال بسیاری سختی است. به هر حال من به خاطر عشق به این کار وارد داوری شدم.
- صحبت آخر؟
در طی چندین ماه گذشته و در فصل سرما، یکی از عزیزانی که شرایط تمرینی را برای من فراهم می‌کرد، توفیق جوادی مسوول سالن دو و میدانی بود که صمیمانه از وی تشکر می‌کنم؛ همچنین از همه کسانی که برای من و جامعه داوری در این سالیان زحمت کشیده‌اند، ممنونم. امیدوارم در دوره‌های بعدی جام جهانی نماینده‌های دیگری از کشورمان داشته باشیم و من اولین کسی باشم که به این نمایندگان تبریک بگویم.