در آستانه شصت‌وهشتمین سالگرد تأسیس رادیو در ایران، سرانجام گویندگان رادیو و تلویزیون، موفق به راهاندازی انجمن گویندگان ایران شدند.
هفدهم اردیبهشت 87 با حضور بیش از یکصد گوینده در محل خانه هنرمندان ایران و با حضور نماینده وزارت کشور، انتخابات هیأت مدیره و بازرسان انجمن گویندگان ایران برگزار شد و به ترتیب آقایان علیرضا معینی، کیوان همتی، سیدقاسم بی‌نیاز، رضا خضرایی و خانم فاطمه آل‌عباس به عنوان اعضای هیأت مدیره، خانم بهناز بهروزی و آقای کورش زارع‌پناه به عنوان اعضای علی‌البدل، همچنین آقایان بهروز رضوی و حسن همایی به عنوان بازرسان انجمن و خانم نیک‌سیرتی به عنوان بازرس علی‌البدل انجمن گویندگان ایران برگزیده شدند.
قرار است به زودی این انجمن در قالب کمیته‌های گوناگون به فعالیت صنفی بپردازد.
* در حاشیه راهاندازی انجمن گویندگان ایران
دیروز، سه‌شنبه، هفدهم اردیبهشت 87 برای بسیاری از گویندگان رادیو و تلویزیون، روز جالبی بود، چون روز سرآغاز شناسایی هویت خود در قالب یک تشکیلات صنفی بود.
انجمن گویندگان فیلم، پیشینه چهل ـ پنجاه ساله دارد، اما چند سالی است از زمان پدیداری حسن خجسته در رأس معاونت صدا، رادیو، تولد خود را با جشنواره‌های نه‌باره و نه‌گانه به بدنه خود و بعدها به جامعه مخاطب نمایانده و به جشن نشسته است.
نه‌باره، به این دلیل که از سال 79 جشن‌های سالانه‌اش را آغاز کرده و امسال به جشنواره نهم رسیده و نه‌گانه، به این دلیل که جشنواره‌هایش همه ساله همراه با ضمیمه‌ها و پیوست‌هایی بوده است. نمونه‌های آخرین آن را می‌توان در کمیته‌های بین‌الملل این جشنواره‌های رادیویی سراغ گرفت که میل بر شناساندن خود در عرصه بین‌المللی دارد و دیگر، زایش جدید «رادیو تئاتر» یا همان نام کنونی «رادیو درام» است که می‌توان از آن به عنوان یکی دیگر از ضمایم جشنواره نهم یاد کرد.
از بحث «انجمن گویندگان ایران» دور نشویم که در ادامه توجه به رسانه رادیو و تلویزیون، سرانجام پیش‌کسوتان گویندگی رادیو، خود دست به کار معرفی هویت و قوام و دوام خود در قالب یک تشکیلات صنفی شدند.
انجمنی که به همت گویندگان قدیمی رادیو (پیش و پس از انقلاب) مانند بهروز رضوی، علیرضا معینی، رضا خضرایی، کامیاب‌پور و بهناز بهروزی و با تعقیب پیگیرانه و آمد و شد آنها از رادیو به وزارت کشور به قصد گرفتن مجوز راهاندازی و فعالیت انجمن، نزدیک به سه سال طول کشید و دیروز در جمع یکصد نفره «گویندگان» و با حضور نماینده وزارت کشور در خانه هنرمندان، سرانجام در بین تشکل‌های گوناگون فرهنگی، اجتماعی، انجمن گویندگان ایران متولد شد.
یادم می‌آید در سال 1368 روز ارتحال امام خمینی(ره) وقتی که خبر ساعت 14 رادیو داشت عرض تسلیت همه صنوف و احزاب و سازمان‌ها را می‌گفت، ناصر احمدی، گوینده خبر، در لابلای اصناف، حتی به صنف دل و جگر و قلوه هم رسید (هرچند در بخش‌‌های بعدی خبر و در تکرارها، ذکر نام این صنف حذف شد) اما همان موقع، گویندگان ایرانی انجمنی نداشتند و اکنون در سال 87 این تشکل صنفی و فرهنگی در حال پا گرفتن است.
انجمنی که اعضای آن، ویترین برنامه‌های رادیو و تلویزیون هستند؛ یعنی نتیجه همه کار هدایت و سردبیری و تهیه‌کنندگی برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی، متبلور در گوینده و مجری و نحوه ارتباط او بین مخاطب و فرستنده است.
خبر راهاندازی این انجمن را باید به فال نیک گرفت و امیدوار به آینده درخشان این انجمن بود، چراکه آغاز به کار کمیته‌های گوناگون فنی و صنفی این انجمن، به ویژه «روابط عمومی» آن، می‌تواند حتی در کیفیت برنامه‌های آتی رادیو و تلویزیون اثرگذار باشد و از جریان انفعالی دوگانه بدنه رادیو و تلویزیون و از آن سو، جامعه مخاطب بکاهد.
مسعود پیوسته، گوینده رادیو تهران