فدرر از دوشنبه برای نخستین‌بار پس از هفت سال به مکان سوم رده‌بندی سقوط می‌کند و حالا سوال این است که آیا عصر اقتدارش به پایان رسیده است؟ راجر فدرر بیش از آن شوکه بود که باورش شود چه بر سرش آمده است. به نوشته فرهیختگان؛ به زحمت با رعایت اصول بازی جوانمردانه، خیلی کوتاه با توماس بردیچ دست داد و بی‌کلام به او تبریک گفت و وقتی طبق قوانین ویمبلدون باید انتظار می‌کشید تا با حریف خندانش با هم زمین را ترک کنند، لحظات سختی را سپری می‌کرد. او باید زمینی را حالا ترک می‌کرد که در هفت سال گذشته همواره در آنجا بازی فینال را برگزار کرده و شش بارش را برده بود. در آن لحظات سخت هم در آخرین لحظه پیش از خروج، برگشت و به سوی تماشاگران دستی تکان داد.
روزنامه «گاردین» فردای آن روز نوشت: «هر کدام از حرکاتش، یأس را فریاد می‌زد.» فدرر 28 ساله پس از شکست به حریف اوج‌گرفته چکی‌اش در چهار ست (4-6، 6-3، 1-6 و 4-6) در کنفرانس مطبوعاتی کلاه سفیدش را که روی آن با رنگ‌های طلایی مارک ویژه او حک شده، پایین پایین کشیده بود و مثل همیشه تلاش می‌کرد حرفه‌ای و دوستانه کارش را مقابل خبرنگاران انجام دهد. اما این ماراتن پرسش و پاسخ که با او به چهار زبان انگلیسی، فرانسوی، آلمانی و سوئیسی انجام می‌شد، برایش به طرز کم‌سابقه‌ای دشوار بود. گاهی دستانش را جلوی صورتش می‌گرفت، گاهی نیشدار پاسخ می‌داد و حتی از آسیب‌دیدگی می‌نالید. او به نحوی سعی می‌کرد دنبال دلیل بگردد و خودش را توجیه می‌کرد: «من نمی‌توانستم آن‌طور که می‌خواستم بازی کنم چون از کمر احساس ناراحتی می‌کنم و پای راستم هم همین طور.»
حقیقت اما این است که برتری او در جهان تنیس خدشه‌دار شده است، چیزی که یک مفسر بریتانیایی را به این نتیجه رسانده که «بردیچ تکه‌ای از روح فدرر را کند.» درواقع فدرر انگار آن سبکی‌ای را که در لحظات سخت به نجاتش می‌آمد از دست داده است و مدتی است که دیگر تنها این رافائل نادال نیست که برای او یک تهدید محسوب می‌شود. فدرر در رده‌بندی جدیدی که دوشنبه منتشر می‌شود، برای اولین‌بار پس از هفت سال به مکان سوم سقوط می‌کند.
آغاز درخشش فدرر در تنیس سال 2003 بود، زمانی که این سوئیسی که آن زمان 21 ساله بود، روی «چمن مقدس» ویمبلدون اولین گرنداسلمش را برد. بین سال‌های 2004 تا 2007 دوران برتری او بود که در آن از 16 گرنداسلم 11 تا را برد و در بقیه نیز در فینال باخته بود. پس از آن دوران رقابت با نادال شروع شد که دو سال پیش جام ویمبلدون را از او قاپید و برای اولین‌بار نفر اول جهان شد. اما پارسال که فدرر دوباره بازگشت و رکورد پشت رکورد شکست و با قهرمانی در اوپن فرانسه تاریخ نوشت؛ چون به جمع محدود بازیکنانی پیوست که توانسته‌اند هر چهار گرنداسلم را ببرند.
اما حالا یک نسل جدید دیگر احترامش برای آن «دسترسی‌ناپذیر» را دارد کنار می‌گذارد. آیا آنچه روزنامه «دیلی میل» از آن به‌عنوان «سرنگونی تیتان» (غول در اسطوره‌شناسی یونان) یاد می‌کند، آغاز پایان یک عصر است؟ روزنامه سوئیسی «تاگس‌آنسایگر» هم نوشته است: «آن سال‌های خوش گذشته‌اند.»
پس از آنکه فدرر 23بار پیاپی به نیمه‌نهایی یک گرنداسلم راه یافت، دو هفته پیش رابین سودرلینگ سوئدی او را در یک‌چهارم نهایی اوپن فرانسه حذف کرد و حالا بردیچ در ویمبلدون. خوان مارتین دل‌پوتروی آرژانتینی یکی دیگر از اعضای این نسل جدید است که سال گذشته در اوپن آمریکا فدرر را در دیدار نهایی مغلوب کرد اما فدرر خود را مبارز نشان می‌دهد و می‌گوید: «اگر سالم باشم، با همه این بچه‌ها می‌توانم مقابله کنم.»
او فعلا می‌خواهد با همسرش و دخترهای دوقلوی یک‌ساله‌اش، دو هفته به سفر برود و بعد دوباره حمله کند. مثل پارسال که آن زمان هم همه از پایان کار او می‌گفتند اما او بازگشت ناباورانه‌ای داشت ولی وضعیت فعلی او یادآور پیت سمپراس است که 9 سال پیش می‌خواست برگردد و هشتمین جامش را در ویمبلدون ببرد، اما در این راه ناکام ماند، چون در آن زمان یک جوان بااستعداد 19 ساله در یک‌هشتم نهایی بر سر راهش قرار گرفت؛ نام او راجر فدرر بود.