به گزارش خبرنگار ورزشی «تابناک»، در حالی که تیم تکواندو نیروهای مسلح ایران تا روز پایانی رقیب مدعیان کره جنوبی برای به دست آوردن جام قهرمانی ارتشهای جهان بود، اشتباه مربیان اعزامی و همچنین حجم ناداوریهایی که توسط کرهایها صورت پذیرفت، باعث شد تا ایران نتواند در وزن هشتم، صاحب نشان طلا شود و بدین سبب از سکوی قهرمانی جهان فاصله گرفت. با وجود این، تلاش شد از بیان خطای کادر فنی تیم ایران پرهیز شود و با در پیش گرفتن سیاست سانسور، مسئولیت به دست نیاوردن مدال زرین این دوره از مسابقات، به داوران و نماینده وزن هشتم ایران سپرده شود، اما مسکوت گذاشتن واقعیات چندان به طول نینجامید و تاجیک به بیان حقایق پرداخت.
حسین تاجیک، تکواندوکار وزن هفتم ایران در مسابقات قهرمانی ارتشهای جهان، درباره رویدادهای روز پایانی که منجر به قهرمان نشدن ایران در آن شد، به خبرنگار «تابناک» گفت: صبح روز مسابقات، یک مبارزه با تکواندوکار لبنان انجام دادم و با نتیجه هشت بر سه، حریفم را شکست دادم و ظهر برای ناهار رفتیم تا همانگونه که مربیان گفته بودند، ساعت 14 برای پیگیری مبارزات به سالن بازگردیم، اما من حدود ساعت 13 به سالن بازگشتم تا زودتر آماده شوم، اما در آن هنگام متوجه شدم یک دقیقه زمان معمول که در صورت غیبت بازیکن لحاظ میشود، برای من گرفته شده و داوران میخواهند به دلیل غیبتم، من را بازنده اعلام کنند که با اصرار من و یکی از بازیکنان! در حالی که نه گرم کرده بودم و نه حتی مربی در کنارم بود که روی صندلی کوچ بنشیند و در طول مبارزه هدایتم کند! روی شیاپ چانگ رفتم و مبارزهام را آغاز کردم.
این قهرمان با اخلاق تکواندو کشورمان ادامه داد: آیا حق من نبود که یک کوچ داشته باشم تا بتوانم با تمرکز مبارزه کنم و آیا نباید سرپرست تیم و کادر فنی به برنامه زمانبندی مسابقات توجه میکردند تا پیش از مسابقات در سالن حاضر میشدیم؟ اگر به صورت اتفاقی به محل مسابقات نرفته بودم، حتی آن مبارزه نیز انجام نمیشد!
وی در پاسخ به این موضوع که در زمان برگزاری مبارزه دوم مربیان، در چه موقعیتی بودند، تصریح کرد: زمانی که داوران اجازه مبارزه به من دادند، مربیانم خواب بودند! و مطمئناً همین بیتوجهی باعث شکست من شد، چراکه ایتالیاییها، تکواندوکار مطرحی ندارند و با توجه به آنکه حریف کرهای نیز شکست خورده بود، قهرمانی من قطعی بود. روی صندلی کوچ من به جای مربیان، مسعود حجی زواره، یکی از بازیکنان اعزامی نشست و این مسأله جای تأسف دارد!
تاجیک درباره نحوه پیگیری مبارزه گفت: به رغم آنکه داوران پذیرفتند، وارد زمین شوم، یک امتیاز منفی به من دادند، اما با این حال و با وجود آنکه آمادگی لازم را نداشتم و یک باره مبارزه را آغاز کرده بودم، تا پایان بازی, هفت بر چهار پیش بودم که داور به من شش اخطار داد و هشت اخطاره شدم و شکست خوردم. در این شرایط هم کسی نبود که به ناداوریها اعتراض کند و مظلومانه از سکونشینی بازماندم.
وی در پاسخ به این پرسش که مسئول اطلاعرسانی اشتباه به بازیکنان ایران، کادر فنی تیم اعزامی بود یا مسئولان برگزاری این مسابقات، اظهار داشت: اشتباه از مربیان بود، چرا که اگر اطلاعرسانی مسئولان برگزاری رقابتها اشتباه بود، دیگر تیمها نیز با مشکل مشابه روبهرو میشدند.
نماینده وزن هشتم کشورمان، علت مسکوت گذاشتن این موضوع را چنین تشریح کرد: مسئولان هیچ گاه منافع خودشان را به خطر نمیاندازند؛ منافع آنان نسبت به منافع و جایگاه بازیکنان در اولویت است که در این چهارچوب، ندانمکاریها همیشه گردن بازیکنان میافتد. من ماهها برای شرکت در این مسابقات تمرین کردم و به گواه کارشناسان در اوج آمادگی بودم، اما متأسفانه با این غفلتها، همه زحماتمان به باد رفت و پس از بازگشت تیم همه دنبال کارشان رفتند؛ رسانهها نیز همگی نوشتند: تاجیک باخت، اما نگفتند چه شد که تاجیک باخت.
وی در پایان یادآور شد: قصد بیان این مسائل را نداشتم، اما در این شرایط که آبرو و حیثتم در خطر بود، راهی جز بازگو کردن حقیقت پیش رویم نبود و به همین خاطر، این مسائل را بازگو کردم تا زیر سؤال نروم.
با توجه به اظهارت شفاف این بازیکنان، باید دید فدراسیون تکواندو یا تربیت بدنی نیروهای مسلح، پاسخگوی وقایع رخ داده خواهند بود، یا این که بدون توجه به جام قهرمانی ارتشهای جهان ـ که میتوانست راهی پایتخت ایران شود ـ همه این اشتباهات نادیده انگاشته شود؟
