تاريخ چهل سال آموزشوپرورش ايران در خاطرات يك معلم عاشق
روزي صفها تشكيل شده، مؤذن اذان گفته بود. همه منتظر حاجآقا براي نماز بوديم. او آمد و روبهروي بچهها ايستاد و گفت: امامجماعت شما امروز از عدالت ساقط شده و نميتواند پيشنماز باشد. فرادي بخوانيد، چراكه من امروز يكي از همكلاسهاي شما را تنبيه كردم و به او بايد ديه بدهم و رضايت بگيرم. اين سخنان صريح اشك بچهها را درآورد. سالن را زاري و شيون پر كرد و ايشان راه خود را كشيد و رفت...

حاجمهدي يزدانيان در كتاب «ناگهان معلم شدم» به تشريح بيش از چهل سال حضور خود در مدارس مذهبي و باكيفيت تهران پرداخته و نكات شيريني از آموزش به كودكان كلاس اولي را تشريح كرده است.
به گزارش خبرنگار «تابناك»، اين كتاب، نخستين نسخه از مجموعه كتابهايي است كه قصد دارد با پرداختن به خاطرات معلمان مطرح كشور، شخصيتهاي بزرگي را كه با عشق و ايمان در گمنامي به پرورش كودكان و نوجوانان كشورمان همت گماردهاند، معرفي نمايد.
مهدي يزدانيان كه مردم ايران، خواهر او پريدخت يزدانيان (بيبي «قصههاي مجيد») را بهتر ميشناسند، از سال 44 با استفاده از مرحوم نيرزاده، مبدع روش جديد آموزش الفبا به نوآموزان كلاس اول، كار خود را آغاز كرده و تا امروز نيز همچنان به امر تعليم و تربيت مشغول است و از آنجا كه وي در بسياري از دبستانهاي مطرح و مذهبي تهران از مدرسه قدس و محبانالحسين و جعفري تا علوي پسرانه و دخترانه و صلحا و پيام هدايت و ميزان و... خدمت كرده، خاطرات وي به نوعي تاريخ چهل سال آموزشوپرورش ايران به شمار ميرود.
قلم شيوا و نكات جالب اين مجموعه، خواننده را به دنيايي ميبرد كه با بلندنظري و گمنامي و مناعت طبع، از هيچگونه خدمتي به نوآموزان و كودكان دريغ نكرده و از آنجا كه اين رويه با اخلاص همراه بوده، عوض آن را هم از خدا گرفته است.
وي در بخشي از كتاب آورده است: تازه گواهينامه رانندگي (تصديق) گرفته بودم. مرشد ما يك روز عصر كه يكي از رانندگان سرويس نيامده بود، به بنده فرمود: «فلاني، اين بچهها بيش از يك ربع است كه منتظرند. لطفا اينها را برسان».
و چون همگي كار مدرسه را از آن خود ميدانستيم، بنده اطاعت امر كردم. بچهها توي ماشين شادي و سروصدا داشتند. به ايشان گفتم: «سروصدا نكنيد تا من يك شعر بخوانم؛ شما هم با من بخوانيد».
گوش دادند. از شعر فارغ شديم. معما طرح كردم. تمام شد، لطيفه گفتم. تمام شد، هنوز چند نفر مانده بودند. قرار شد با هم «نان بيار، كباب ببر» بازي كنند. همچنان بود تا آخرين نفر هم پياده شد. داستان و قشقرقي از فردا به پا شد كه نپرس. قرار شد عصر هر روز بنده با يكي از سرويسها بروم و همين كارها در سرويس انجام شود؛ بنابراين، يك كار به همه كارهاي روزانهام اضافه شد و مرتبا تا آخر سال در همه سرويسها دور زدم.
بعضي از بچهها خيلي به خانواده وابسته بودند چنانكه گاهي يكيشان ميگفت، من ديگر به مدرسه نميروم. قرار بر اين شد كه بنده صبحها در همان سرويسي باشم كه آن بچه هست، تا او به حال و هواي بنده بيايد. اين كار هم شد.
در يك روز سرد زمستان در منطقه شمال شهر، مادري با فرزند خود دم در خانه منتظر ما بود. وقتي رسيديم، فرزندش را سوار مينيبوس كرد و بعد سرنشينان را شمرد و از ما خواست چند دقيقهاي صبر كنيم. اطاعت كرديم. آنگاه با يك كتري شيركاكائوي داغ و چند ليوان در يك سيني آمد و با اصرار زياد آن شير را به همه ما خورانيد و رفت. اين البته آخرين بارش نبود. از فردا تا آخر اسفند آن سال، همه روزه آن مادر بسيار باعاطفه چنين كرد، اما اين آخر كار نبود. سروصداي اين كار به سرويسهاي ديگر هم كشيده شد و در جلسه مادران مطرح گرديد. در آن جلسه، اين مادر برخاست و گفت: «بچه من از مدرسه فراري بود، فلاني دو تا كار با او كرد و او به مدرسه علاقهمند شد. من خود را مديون او ميدانم و با اين كار ميخواستم گوشهاي از مراتب سپاس خود را نشان دهم و اين كار را با ميل و علاقه خودم انجام ميدهم».
اول اينكه وقتي فرزندم چادر مرا در مدرسه گرفته بود و گريه ميكرد و مرا در حضور بچههاي ديگر و مربيان مدرسه رها نميكرد، بيني او آمده بود روي لبش و با اشكهايش قاطي شده بود و او زبان ميزد تا آن را كنار بزند. فلاني [بنده] آمد در گوش او گفت: «بيا من بيني تو را پاك كنم. بعد به گريه ادامه بده» و دستمال را از جيب خودش درآورد و صورت او را پاك كرد و گفت: «اگر با گريههاي بعدي دوباره اينطور شد، بيا تا من پاك كنم» در حالي كه ديگران فقط ميآمدند و ميگفتند، گريه نكن و او بدتر ميكرد. اين كار او باعث شد كه فرزندم ديگر گريه نكرد.
كار ديگر اينكه همان صبحي كه فلاني سوار سرويس بود، فرزندم گفته بود كه به فلان دليل امروز به مدرسه نميروم. وقتي به او وعده دادم كه فلاني در سرويس است، او گفت ميروم. وقتي خواستم به او شيركاكائو بدهم، نخورد و گفت: «ميخواهم ببرم در سرويس، با فلاني بخورم» من هم مجبور شدم براي دل او هم كه شده، به همه بچههاي سرويس بخورانم.
وي در جاي ديگري مينويسد: در سال اول فرمودند كه بايد در باغ اردوي تابستاني شركت كنيم و مسئوليتهايي داشته باشيم. پذيرفتيم. يكي از كارها، نظارت بر خوابيدن بچهها بعد از ناهار بود. بيشتر آقايان از اين كار سر باز ميزدند و وقتي نوبتشان ميشد، سختترين كارها را قبول ميكردند و از اين طفره ميرفتند. بنده پذيرفتم.
اولين روز كه بالاي سرشان رفتم، گفتم: «بچهها، لطفا فقط دراز بكشيد، ولي نخوابيد (خوابتان نبرد)، ميخواهم برايتان قصه بگويم و همه بايد بشنويد. لطفا و حتما و جداً نخوابيد. درازكش باشيد و بيدار. سعي كنيد خوابتان نبرد و چشمهايتان را به زور باز نگه داريد».
يزدانيان تشكيل گروه سرود و نمايش، مسابقات درسي، برنامهريزي براي جلسات پدران و مادران، قصهگويي ميان نماز جماعت ظهر و عصر، طراحي كارت شخصيت براي هر دانشآموز، تشكيل شوراي داوران و قضائي از ميان خود دانشآموزان براي برخورد با كودكان خاطي و تقسيم مسئوليتهاي مختلف ميان دانشآموزان از جمله روشهاست.
وي در يك خاطره ديگر مينويسد: برپا كردن نماز جماعت ظهر و عصر و قصه بين دو نماز عجيب جاذب و جالب بود، به حدي كه دانشآموزان براي آماده شدن و وضو گرفتن و پر كردن صفهاي جلوي جماعت براي شنيدن قصه بعد از نماز، از يكديگر سبقت ميگرفتند. در اين كار، هيچ زور و اجباري كه در كار نبود، هيچ، دانشآموزان، يكديگر را به زودتر آمدن ترغيب ميكردند و در وقت اذان حتي يك نفر هم در حياط يا جاهاي ديگر مدرسه نبود. خاطرهاي از آن روزها در اينباره يادم مانده كه خواندنش خالي از لطف نيست:
روزي صفها تشكيل شده، مؤذن اذان گفته و مكبر ايستاده بود. همه منتظر حضور حاجآقا براي اقامه نماز بوديم. ايشان آمد و آرام مثل كوه روبهروي بچهها ايستاد و فرمود: «امام جماعت شما امروز از عدالت ساقط شده و نميتواند پيشنماز باشد. شما هم نمازتان را فرادي بخوانيد، چراكه من امروز يكي از همكلاسهاي شما را تنبيه كردم و احتمالا به او بايد ديه بدهم و از او رضايت بگيرم و از اولياي او هم رضايت و حلاليت طلب كنم و به درگاه خداي خود نيز از اين بابت توبه و استغفار كنم تا باز بتوانم به روزگار قبل برگردم و اقامه نماز جماعت كنم.
اين سخنان آرام و باوقار و صريح و روان و قاطع و مستدل و بيچونوچراي اين زعيم روحاني چه كرد؛ هم درس داد و هم مرز گناه را شناساند. او، هم گناه و اشتباه خود را نماياند، هم راه بازگشت را نشان داد و هم اشك بچهها را درآورد. عده زيادي از آنان تكان خوردند و سالن را زاري و شور و شيون پر كرد و ايشان راه خود را كشيد و رفت.
در حال خروج از سالن ناگهان يكي از بچهها دويد و به عباي ايشان آويزان شد و به دست و پاي ايشان افتاد و با گريه و زاري و التماس ناليد كه «تقصير من بود، من بيادبي كردم، حاجآقا، شما مرا براي رضاي خدا و درست شدن خودم تنبيه كرديد، من از شما گذشتم و شما را حلال كردم و راضي هستم و به خانوادهام هم هيچ ارتباطي ندارد و به آنان چيزي نميگويم و از شما ديه هم نميخواهم، شما را به خدا برگرديد و به نماز جماعت بايستيد...».
به گزارش خبرنگار «تابناك»، اين كتاب، نخستين نسخه از مجموعه كتابهايي است كه قصد دارد با پرداختن به خاطرات معلمان مطرح كشور، شخصيتهاي بزرگي را كه با عشق و ايمان در گمنامي به پرورش كودكان و نوجوانان كشورمان همت گماردهاند، معرفي نمايد.
مهدي يزدانيان كه مردم ايران، خواهر او پريدخت يزدانيان (بيبي «قصههاي مجيد») را بهتر ميشناسند، از سال 44 با استفاده از مرحوم نيرزاده، مبدع روش جديد آموزش الفبا به نوآموزان كلاس اول، كار خود را آغاز كرده و تا امروز نيز همچنان به امر تعليم و تربيت مشغول است و از آنجا كه وي در بسياري از دبستانهاي مطرح و مذهبي تهران از مدرسه قدس و محبانالحسين و جعفري تا علوي پسرانه و دخترانه و صلحا و پيام هدايت و ميزان و... خدمت كرده، خاطرات وي به نوعي تاريخ چهل سال آموزشوپرورش ايران به شمار ميرود.
قلم شيوا و نكات جالب اين مجموعه، خواننده را به دنيايي ميبرد كه با بلندنظري و گمنامي و مناعت طبع، از هيچگونه خدمتي به نوآموزان و كودكان دريغ نكرده و از آنجا كه اين رويه با اخلاص همراه بوده، عوض آن را هم از خدا گرفته است.

وي در بخشي از كتاب آورده است: تازه گواهينامه رانندگي (تصديق) گرفته بودم. مرشد ما يك روز عصر كه يكي از رانندگان سرويس نيامده بود، به بنده فرمود: «فلاني، اين بچهها بيش از يك ربع است كه منتظرند. لطفا اينها را برسان».
و چون همگي كار مدرسه را از آن خود ميدانستيم، بنده اطاعت امر كردم. بچهها توي ماشين شادي و سروصدا داشتند. به ايشان گفتم: «سروصدا نكنيد تا من يك شعر بخوانم؛ شما هم با من بخوانيد».
گوش دادند. از شعر فارغ شديم. معما طرح كردم. تمام شد، لطيفه گفتم. تمام شد، هنوز چند نفر مانده بودند. قرار شد با هم «نان بيار، كباب ببر» بازي كنند. همچنان بود تا آخرين نفر هم پياده شد. داستان و قشقرقي از فردا به پا شد كه نپرس. قرار شد عصر هر روز بنده با يكي از سرويسها بروم و همين كارها در سرويس انجام شود؛ بنابراين، يك كار به همه كارهاي روزانهام اضافه شد و مرتبا تا آخر سال در همه سرويسها دور زدم.

بعضي از بچهها خيلي به خانواده وابسته بودند چنانكه گاهي يكيشان ميگفت، من ديگر به مدرسه نميروم. قرار بر اين شد كه بنده صبحها در همان سرويسي باشم كه آن بچه هست، تا او به حال و هواي بنده بيايد. اين كار هم شد.
در يك روز سرد زمستان در منطقه شمال شهر، مادري با فرزند خود دم در خانه منتظر ما بود. وقتي رسيديم، فرزندش را سوار مينيبوس كرد و بعد سرنشينان را شمرد و از ما خواست چند دقيقهاي صبر كنيم. اطاعت كرديم. آنگاه با يك كتري شيركاكائوي داغ و چند ليوان در يك سيني آمد و با اصرار زياد آن شير را به همه ما خورانيد و رفت. اين البته آخرين بارش نبود. از فردا تا آخر اسفند آن سال، همه روزه آن مادر بسيار باعاطفه چنين كرد، اما اين آخر كار نبود. سروصداي اين كار به سرويسهاي ديگر هم كشيده شد و در جلسه مادران مطرح گرديد. در آن جلسه، اين مادر برخاست و گفت: «بچه من از مدرسه فراري بود، فلاني دو تا كار با او كرد و او به مدرسه علاقهمند شد. من خود را مديون او ميدانم و با اين كار ميخواستم گوشهاي از مراتب سپاس خود را نشان دهم و اين كار را با ميل و علاقه خودم انجام ميدهم».
اول اينكه وقتي فرزندم چادر مرا در مدرسه گرفته بود و گريه ميكرد و مرا در حضور بچههاي ديگر و مربيان مدرسه رها نميكرد، بيني او آمده بود روي لبش و با اشكهايش قاطي شده بود و او زبان ميزد تا آن را كنار بزند. فلاني [بنده] آمد در گوش او گفت: «بيا من بيني تو را پاك كنم. بعد به گريه ادامه بده» و دستمال را از جيب خودش درآورد و صورت او را پاك كرد و گفت: «اگر با گريههاي بعدي دوباره اينطور شد، بيا تا من پاك كنم» در حالي كه ديگران فقط ميآمدند و ميگفتند، گريه نكن و او بدتر ميكرد. اين كار او باعث شد كه فرزندم ديگر گريه نكرد.
كار ديگر اينكه همان صبحي كه فلاني سوار سرويس بود، فرزندم گفته بود كه به فلان دليل امروز به مدرسه نميروم. وقتي به او وعده دادم كه فلاني در سرويس است، او گفت ميروم. وقتي خواستم به او شيركاكائو بدهم، نخورد و گفت: «ميخواهم ببرم در سرويس، با فلاني بخورم» من هم مجبور شدم براي دل او هم كه شده، به همه بچههاي سرويس بخورانم.
وي در جاي ديگري مينويسد: در سال اول فرمودند كه بايد در باغ اردوي تابستاني شركت كنيم و مسئوليتهايي داشته باشيم. پذيرفتيم. يكي از كارها، نظارت بر خوابيدن بچهها بعد از ناهار بود. بيشتر آقايان از اين كار سر باز ميزدند و وقتي نوبتشان ميشد، سختترين كارها را قبول ميكردند و از اين طفره ميرفتند. بنده پذيرفتم.
اولين روز كه بالاي سرشان رفتم، گفتم: «بچهها، لطفا فقط دراز بكشيد، ولي نخوابيد (خوابتان نبرد)، ميخواهم برايتان قصه بگويم و همه بايد بشنويد. لطفا و حتما و جداً نخوابيد. درازكش باشيد و بيدار. سعي كنيد خوابتان نبرد و چشمهايتان را به زور باز نگه داريد».

يزدانيان تشكيل گروه سرود و نمايش، مسابقات درسي، برنامهريزي براي جلسات پدران و مادران، قصهگويي ميان نماز جماعت ظهر و عصر، طراحي كارت شخصيت براي هر دانشآموز، تشكيل شوراي داوران و قضائي از ميان خود دانشآموزان براي برخورد با كودكان خاطي و تقسيم مسئوليتهاي مختلف ميان دانشآموزان از جمله روشهاست.
وي در يك خاطره ديگر مينويسد: برپا كردن نماز جماعت ظهر و عصر و قصه بين دو نماز عجيب جاذب و جالب بود، به حدي كه دانشآموزان براي آماده شدن و وضو گرفتن و پر كردن صفهاي جلوي جماعت براي شنيدن قصه بعد از نماز، از يكديگر سبقت ميگرفتند. در اين كار، هيچ زور و اجباري كه در كار نبود، هيچ، دانشآموزان، يكديگر را به زودتر آمدن ترغيب ميكردند و در وقت اذان حتي يك نفر هم در حياط يا جاهاي ديگر مدرسه نبود. خاطرهاي از آن روزها در اينباره يادم مانده كه خواندنش خالي از لطف نيست:
روزي صفها تشكيل شده، مؤذن اذان گفته و مكبر ايستاده بود. همه منتظر حضور حاجآقا براي اقامه نماز بوديم. ايشان آمد و آرام مثل كوه روبهروي بچهها ايستاد و فرمود: «امام جماعت شما امروز از عدالت ساقط شده و نميتواند پيشنماز باشد. شما هم نمازتان را فرادي بخوانيد، چراكه من امروز يكي از همكلاسهاي شما را تنبيه كردم و احتمالا به او بايد ديه بدهم و از او رضايت بگيرم و از اولياي او هم رضايت و حلاليت طلب كنم و به درگاه خداي خود نيز از اين بابت توبه و استغفار كنم تا باز بتوانم به روزگار قبل برگردم و اقامه نماز جماعت كنم.
اين سخنان آرام و باوقار و صريح و روان و قاطع و مستدل و بيچونوچراي اين زعيم روحاني چه كرد؛ هم درس داد و هم مرز گناه را شناساند. او، هم گناه و اشتباه خود را نماياند، هم راه بازگشت را نشان داد و هم اشك بچهها را درآورد. عده زيادي از آنان تكان خوردند و سالن را زاري و شور و شيون پر كرد و ايشان راه خود را كشيد و رفت.
در حال خروج از سالن ناگهان يكي از بچهها دويد و به عباي ايشان آويزان شد و به دست و پاي ايشان افتاد و با گريه و زاري و التماس ناليد كه «تقصير من بود، من بيادبي كردم، حاجآقا، شما مرا براي رضاي خدا و درست شدن خودم تنبيه كرديد، من از شما گذشتم و شما را حلال كردم و راضي هستم و به خانوادهام هم هيچ ارتباطي ندارد و به آنان چيزي نميگويم و از شما ديه هم نميخواهم، شما را به خدا برگرديد و به نماز جماعت بايستيد...».
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
باسلام مراتب تقدیر خودم راازدرج این خاطرات زیبا وبیاد ماندنی اعلام میدارم واز خداوندقادر متعال برای آن معلم عزیزوخوب وآن روحانی ودیگر عزیزان آن مدرسه که درقیدحیاتند آرزوی سلامتی وبرای گذشتگان علودرجه رامسئلت دارم .
به نام خدا
من يك استاد دانشگاه هستم و هميشه سعي كردهام براي دانشجويانم يك الگو باشم. نميدانم تا چه حد موفق بودهام اما ميدانم كه دانشجويانم نسبتاً از من راضي هستم. جالب است وقتي كه داشتم اين مقاله را ميخواندم اشك در چشمانم حلقه زده بود كه در همين حال دو دانشجو براي مشاوره در مورد پروژهاشان وارد اتاق من شدند (هميشه در اتاق من به روي دانشجويان باز است) مانده بودم كه چه كنم. به ايشان گفتم به دليل نگاه كردن طولاني به مانيتور چشمانم اذيت شده است.
خداوند روح معلم فداكاري را كه چندي پيش با فدا كردن جان خود جان دانش اموزش را از خطر سقوط تير دروازه فوتبال نجات داد را نيز قرين رحمت نمايد الان هم با تمام مشكلات اقتصادي و معيشتي باز هم هستند معلمان عزيزي كه آخر ايثارند.
ای معلم بوی باران میدهی/عاشقی را یاد یاران میدهی/ساعتی از عشق می گویی سخن/ساعتی هم درس ایمان میدهی/چونکه دیو جهل جانم رافسرد/ای مسیحادم به من جان مدهی/تقدیم به همه معلمانی که شمع وجودشان روشنی بخش دنیای تاریک جهالت کودکانه ام شدند.
سلام درتماس با نشر ابصار معلوم شد مراکز توزیع کتاب«انتشارات نیک معارف:66950010» و «انتشارات رسالت قلم:66400924» میباشد
خسته نباشید، بنده هم افتخار تدریس در پایه های مختلف ابتدایی، راهنمایی و دبیرستان را دارم. واقعا نیاز شدید به عشق و علاقه در ادامه کار است. مشکلات اقتصادی گریبانگیر انسانهای وارسته ایست که معلمی را بعنوان شغل انتخاب کرده اند. الان که در سازمانی بزرگ به کار جدید و البته مطابق تکنولوژی مشغولم ، برای روزهایی که در مدارس حوالی میدان هرندی، چهار راه مولوی و سرچشمه تدریس میکردم دلتنگم. همه اینها مرهون زحمات معلمانی بزرگ و والا مقام از ابتدایی تا استادان دانشگاهم است. خدا عوضشان بدهد و رفتگان را قرین رحمت کند.
بسيار زيبا و دل شكن بود تا به خود باز گرديم و اشك از چشمانمان سرازير گشت .شايد باور نكنيد من و همكلاسيهايم در دبيرستان خوارزمي شميران و صدر با اساتيد جناب آقايان عارفي وقره گزلو و تقوا كيش و الموتي و طاهري و شاملو وصائمي از سال 65 هر ماهه دوره داشته و به آنها افتخار ميكنيم.خداوند تمام معلمها را حفظ كند.
از كليه معلمان عزيز بخاطر نمك ناشناسي بعضي از دانش آموزان قبلي و مسئوليني كه مشكلات آنها را درك نمي كنند ، معذرت مي خواهم .
بسيار عالي بود . مرا به ياد آقاي " سيد عيسي فاطمي " انداختيد . ايشان اولين معلمي بودند كه عشق و دوستي با دانش آموز را در زندگي آموزشي بنده در سال پنجم ابتدايي وارد كردند . بنده هنوز به شاگردي ايشان افتخار مي كنم و انشاءالله كه هميشه سالم و موفق و سعادتمند باشند .
این مطلب مرا به یاد عظیم ترین و والاترین انسانی که میشناختم معلم خوبم ((حسین بیک نژاد)) به گریه انداخت تو را به خدا نظرم را انعکاس دهید بلکه او ببیند
بسیار زیبا بود...چه زیبا گفت پیر مراد خمینی عزیز که معلمی شغل انبیاست.....به راستی اینچنین معلمی شغل انبیاست....هزاران درود و سلام بر اینچنین معلمانی که چون شمع میسوزند و روشنایی میدهند
به نظر من نام وزارت آموزش و پرورش بايد به نام وزارت پرورش و آموزش تغيير كند.
من با اینکه این معلم عزیز را نمی شناختم و افتخار شاگردی او را نداشتم، ولی با همین چند خطی که درباره او و اهداف مقدسش آوردید و ابراز محبتی که از شاگردان او در نظر کاربران دیدم، آرزو می کنم اگر همچون این هایی را کم داریم، لا اقل آنهایی را که هنوز هم آتش تربیت خردسالان پاک، در دلهاشان شعله ور است و هنوز ندای منادی حق (ص) در درونشان شنیده می شود که : علیکم بالأحداث ... قدر بدانیم و پایندگی مملکت خود را در پرورش صحیح خردسالان خود ببینیم نه چیز دیگر.
من هم روزگاری نه چندان دور چنین معلم ارزشمند و والایی داشتم.او غیر از درس عربی به ما درس اخلاق و انسانیت میداد.تازگی اورا در خیابان حالی دیدم که می خواستم خون گریه کنم.او بعد از حادثه فوت یکی از عزیزانش دچار افسردگی شدید و فراموشی شده و هیچ کس شاید غیر از شاگردانش ندانند که او کیست .برای سلامتی او و شادی روح دوتن دیگر از معلمان عزیزم مرحومه بهرامی و توانا صلواتی عنایت فرمایید.
چرا همه می خوایم دیگران چنین روحیاتی داشته باشند و از خودمون این انتظار رو نداریم؟!
چندسالی بودکه مطلبی اینچنین دلم راشاد وهمزمان چشمم راغرق دراشک نکرده بود
با سلام به همه معلمان عزیز و زحمتکش و تشکر از شما
زیبایی و ارزش کار معلم از این کلام گهربار مولا علی (ع) مشخص میشود که فرمود:
من علمنی حرفا فقد صیرنی عبدا
ببینید که معلمان ما چه حق بزرگی بر گردن ما دارند. خداوند اجرشان دهد.
اینو بگذارید کنار آن معلمی که در اهواز کودک طفل معصوم را با کابل زده بود...من شاگرد استاد نیر زاده بودم از او الفبا یاد گرفتم قرآن و نماز یاد گرفتم او مرا با مهر از بیقراری و شیطنت بازداشت و گریز پاییم را که شهره فامیل بود به میل بی نهایت مطالعه تبدیل کرد امروز که خودم درس می دهم هر روز در کلاس درسم یادش می کنم و در هر نماز دعایش ... معلم چو کانونی از شعله هاست ره او ره روشن انبیاست
در اینجا ضمن تشکر از کار شایسته سایت شما در معرفی این معلم زحمتکش پیشنهاد می شود این کار در مورد دیگر خادمین گمنام مردم نیز ادامه یابد. جا دارد یادی شود از خدمات ارزنده بنیانگذار آموزش وپرورش عشایر ایران جناب آقای محمد بهمن بیگی که حق بسیار بزرگی بر جامعه عشایری ایران دارند.خاطرات آموزشی ایشان هم در کتابی با عنوان "به اجاقت قسم"چاپ و منتشر گردیده است.
mamnoon az matlabetoon . avalin bar bood ke az yek matlab dar site shoma khosham oomad .
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.