همه این دلایل را خودتان یا با وسایل خیلی ساده می‌توانید چک کنید:
کشتی که از افق دور می‌شود
وقتی کشتی از ساحل دور می‌شود، اول بدنه‌اش ناپدید می‌شود، بعد دودکش و بادبان‌ها. اگر زمین تخت بود، باید کل کشتی یکجا کوچک و کوچک‌تر می‌شد تا ناپدید شود. اما چون زمین خمیده است، قسمت پایین اول پشت انحنا پنهان می‌شود.
سایه زمین روی ماه در ماه‌گرفتگی
هر بار که ماه‌گرفتگی کامل رخ می‌دهد، سایه‌ای که روی ماه می‌افتد همیشه دایره‌ای است. فقط یک جسم کروی است که از هر زاویه سایه‌اش دایره‌ای می‌شود. اگر زمین تخت (مثل دیسک) بود، گاهی سایه‌اش بیضی یا خطی می‌شد.
ستاره‌های مختلف در آسمان شمال و جنوب
در نیمکره شمالی ستاره قطبی (ستاره شمالی) را می‌بینی، اما در نیمکره جنوبی اصلاً دیده نمی‌شود. در عوض ستاره‌هایی مثل صلیب جنوبی را فقط در جنوب می‌بینی. اگر زمین تخت بود، همه آدم‌ها باید تقریباً همان ستاره‌ها را می‌دیدند.
ساعت طلوع و غروب آفتاب در شهر‌های مختلف
وقتی در تهران صبح است، در نیویورک هنوز نیمه‌شب است و در توکیو عصر. اگر زمین تخت و آفتاب مثل لامپ بالای یک میز روشن بود، همه جا باید همزمان روشن یا تاریک باشد. اما زمان طلوع و غروب در شرق و غرب متفاوت است.
عکس‌های گرفته‌شده از فضا (و حتی با بالون)
هزاران عکس و ویدیو از فضانوردان، ماهواره‌ها و حتی بالون‌های هواشناسی معمولی نشان می‌دهد زمین گرد است. حتی با یک بالون هواشناسی ارزان و دوربین معمولی می‌توانی تا ارتفاع ۳۰ کیلومتر بروی و انحنای زمین را ببینی.
مدار هواپیما‌ها و کشتی‌ها
هواپیما‌ها و کشتی‌ها برای رفتن از تهران به لس‌آنجلس، مسیر «کمان» (کوتاه‌ترین مسیر روی کره) را طی می‌کنند که از شمال کانادا رد می‌شود، نه مسیر مستقیم روی نقشه تخت. اگر زمین تخت بود، کوتاه‌ترین مسیر خط راست روی نقشه بود.
وزن و جاذبه در نقاط مختلف
اگر زمین تخت بود، در لبه‌های آن جاذبه خیلی ضعیف‌تر می‌شد (چون فاصله از مرکز جرم بیشتر بود). اما در واقعیت، جاذبه تقریباً در همه جای زمین یکسان است (فقط کمی به خاطر چرخش زمین تفاوت دارد). این فقط با شکل کروی سازگار است.
فاصله بین شهر‌ها و اندازه واقعی
فاصله واقعی بین شهر‌ها (که با ماشین، قطار و هواپیما اندازه‌گیری شده) فقط وقتی درست درمی‌آید که روی یک کره حساب کنیم. روی یک صفحه تخت، فاصله شهر‌های دور (مثل سیدنی و س antiago) خیلی بیشتر از واقعیت می‌شود.
تجربه شخصی با پرواز دور دنیا
خیلی‌ها دور دنیا پرواز کرده‌اند (یا حداقل از شرق به غرب یا برعکس رفته‌اند) و ساعت‌شان را تنظیم کرده‌اند. وقتی به نقطه شروع برمی‌گردی، روز و ساعت درست است. روی زمین تخت این چرخه زمانی منطقی نمی‌شد.
انحنای افق از ارتفاع
وقتی با هواپیما یا حتی از بالای یک کوه بلند (مثل دماوند) نگاه کنی، افق کمی خمیده دیده می‌شود. هرچه بالاتر بروی (مثلاً با کوهنوردی یا پرواز)، انحنای بیشتر مشخص می‌شود. روی زمین کاملاً تخت، افق باید همیشه صاف و خطی باشد.
خلاصه خیلی ساده:
همه پدیده‌های روزمره (طلوع آفتاب، ماه‌گرفتگی، سفر‌های طولانی، ستاره‌ها، عکس‌های فضایی) فقط وقتی منطقی و قابل پیش‌بینی هستند که زمین کره باشد. مدل زمین تخت نمی‌تواند حتی یکی از اینها را به طور کامل توضیح دهد.
مهندس محمد انصاری دزفولی