افزون بر تحریف عقاید؛ نشر اکاذیب هم مزید بر علت است

مستند موسوم به «ظهور نزدیک است» که چندی است، بدون هیچ نظارتی از سوی نهادهای مسئول، دست به دست میان مردم می‌گردد، به دلیل طرح برخی مسائل انحرافی درباره حقیقت ظهور حضرت بقیةالله الاعظم (عج)، با واکنش شدید علما، مراجع معظم تقلید، اساتید و محققین حوزه مهدویت و... روبه‌رو و البته حرف و حدیث‌هایی هم پیرامون پشت پرده انتشار آن در برخی محافل رسانه‌ای مطرح شده است.

به گزارش «تابناک»، هرچند به نوع نگاه و زاویه‌ای که سازندگان این مستند از آن منظر، به بحث ظهور حضرت ولیعصر(عج) ورود کرده‌اند، انتقادهای بسیاری وارد است، اما اگر خوش‌بینانه به مسأله بنگریم، دست‌کم دو انحراف عمده در این مستند به چشم می‌آید که نمی‌توان چشم بر آن بست.

بنابر این گزارش، این دو انحراف عمده که یکی تعیین وقت برای ظهور و دیگری تعیین مصادیق برای یاران حضرت و مؤثرین در قیام ایشان است، بنا بر روایات صریح و متواتر از ائمه معصومین ـ علیهم السلام ـ به شدت رد شده و عمده واکنش شدید علما و مراجع نسبت به مستند مذکور نیز بر همین مبنا استوار بوده است.

به هر حال، در این مجال، قصد نقد و بررسی محتوایی و شکلی این مستند را نداریم و تنها به یک رویداد ناگوار در آن بسنده می‌کنیم و آن، بیان دروغ برخی نقل قول‌ها از بزرگان نظام در باب ظهور است که طبیعتا عوام و بعضا برخی خواص را با تردیدها و پرسش های بسیاری روبه‌رو کرده است.

در این باره، می‌توان به بیان نقل قولی از آیت‌الله محمدی ری‌شهری توسط حجت‌الاسلام میراحمدرضا حاجتی، امام جمعه موقت شهرستان اهواز، اشاره کرد که وی به نقل از آیت‌الله ری‌شهری این‌گونه نقل قول می‌کند که:

«رهبر انقلاب حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، زمانی به من (ری‌شهری) گفتند که روزی فردی نزد من آمد و گفت که امام زمان(عج) در زمان رهبری من ظهور می‌کند».

این عبارت در حالی از قول آیت‌الله ری‌شهری نقل شده است که وی در گفت‌وگو با جمعی از پژوهشگران عرصه مهدویت، ضمن تکذیب بیان چنین مطلبی از قول رهبر انقلاب، اعلام کرده است: «نخستین بار است که چنین مطلبی را می‌شنود و هرگز چنین سخنانی بر زبان نرانده است.»

بر این اساس، در کنار نقل قول‌های دیگر در این مستند ـ که تاکنون از سوی مراجع و علمای حوزه مهدویت، تکذیب و رد شده‌اند ـ این نقل قول دروغ نیز با واکنش صریح آیت‌الله ری‌شهری، تولیت آستان مقدس حضرت عبدالعظیم حسنی و رئیس مؤسسه علمی ـ فرهنگی «دارالحدیث» روبه‌رو شده است.

حال فارغ از استفاده سوء تهیه‌کنندگان و سازندگان پیدا و پنهان این مستند از این نقل قول دروغ، چند پرسش مطرح است:

 ـــ اساسا چرا و بر پایه کدام منطق و حجت شرعی، شخصی پژوهشگر در باب مسائل مهدویت که به لحاظ اثرگذاری سیاسی ـ اجتماعی نیز از جایگاهی در حد امام جمعه موقت یک مرکز استان برخوردار است، به خود اجازه می‌دهد چنین نقل کذبی را در این سطح بیان کند؟

 ـــ آیا آگاهانه این مطلب کذب را نقل کرده یا ناآگاهانه؟

 ـــ بر فرض این‌که ناآگاهانه بوده، آیا چنین خبطی از سوی شخصی در این جایگاه، قابل چشم‌پوشی است و پیامدهای سوء آن را می توان جبران کرد؟

 ـــ آیا اگر کذب بودن چنین نقلی بر وی ثابت شده، حاضر است آن را از همان تریبون رسما تکذیب کند و...؟

به هر حال، باید توجه داشت که بنا بر آموزه های صریح دینی و اسلامی، رفتارهای غیر شرعی و از جمله بیان مطالب نادرست و کذب، با هر هدفی که باشد، نامشروع دانسته شده و طبیعتا اثرات نامطلوب وضعی آن، همواره گریبانگیر خواهد بود.