سارکوزی نباید شگفت زده شده باشد. آخرین باری که فرانسه با یکی از تیم های آفریقای شمالی بازی کرد، اتفاقات به مراتب بدتری رخ داد. در شش اکتبر سال 2001 در حالی که تنها 25 روز از حمله 11 سپتامبر می گذشت، فرانسه میزبان الجزایر بود.
به نوشته روزنامه اعتماد و به نقل از تایمز، نه تنها سرود ملی فرانسه هو شد، بلکه هزاران هوادار الجزایری به داخل زمین مسابقه یورش بردند و باعث شدند بازی کنسل شود. شعارهای ضدغربی و ضدفرانسوی و بعضاً در ستایش اسامه بن لادن همه جا شنیده می شد.
تونس الجزایر نیست، اما فهمیدن اینکه آن بازی هم پتانسیل ایجاد دردسر را دارد، به نبوغ زیادی نیاز نداشت.
از طرفی اگر این مردم نسل دوم فرانسوی - آفریقایی بودند، مشکل خیلی بزرگی نداشتیم. عصبانیت آنها برای محرومیت های دهه های پس از استعمار که جوامع مدعی سکولاریسم غربی در محل زندگی آنها جرقه اش را زده بودند و شاید فرانسه را منشاء بدبختی خود می دانستند، طبیعی بود. مشکلات اجتماعی به معضلات فوتبال تبدیل شده اند، دست کم در فرانسه که اینچنین است. اما مشکل بزرگ تر طریقه موضع گیری دولت فرانسه است. در یک اقدام مشابه، شاید برگزاری یک سخنرانی آزاد علیه این مساله، کفایت می کرد. اما در این مورد چنین چیزی امکان ندارد. در قوانین کیفری فرانسه بی احترامی به سمبل های ملی جرم بزرگی است. پس بیایید بخش نژادپرستانه را رها کنیم و به قسمت کاربردی قضیه بپردازیم. شما چطور به 60 هزار تماشاگری که بلیت خریده اند و از راه دوری آمده اند، پس از هو کردن سرود می گویید بازی برگزار نمی شود و باید هر چه سریع تر استادیوم را ترک کنند و به خانه برگردند؟ موسیو سارکوزی، آیا این راه حل منطقی یا بی خطر است؟
ژان پی یر اسکالتر رئیس فدراسیون فوتبال فرانسه در برابر سارکوزی طوری رفتار کرد که انگار یک دلقک ماهی است، وقتی این جمله را ادا کرد؛ «سخت است، اما غیرممکن نیست.»
خوشبختانه میشل پلاتینی با همان سر نترس همیشگی اش جلوی رئیس جمهور ایستاد و دستور او را «پوچ و نامعقول» نامید؛ «یک بار دیگر، فوتبال بازیچه دست سیاستمداران شده است. انگار این ورزش بیشتر به تجارتی می ماند که سیاستمداران از آن برای جنگ قدرت علیه یکدیگر استفاده می کنند.» هر چند تنها کسانی که به صحبت های پلاتینی گوش نمی دهند همین مسوولان هستند. برنار لاپورت معاون وزیر ورزش فرانسه با مواخذه پلاتینی به او گوشزد می کند؛ «بهتر است سرت به کار خودت باشد.»
خب این کار پلاتینی است. سرود ملی فرانسه در مسابقاتی که تیم ملی فوتبال فرانسه به میدان می رود، پخش می شود. تیم ملی فوتبال فرانسه هم تحت نظر فدراسیون فوتبال فرانسه است یعنی یکی از اعضای یوفا به حساب می آید.
پلاتینی هم رئیس یوفا است. اگر سارکوزی یا هر کس دیگری تیم را از زمین مسابقه بیرون بکشد نه تنها روی فرانسه بلکه روی سایر اعضای این سازمان هم تاثیر می گذارد. به خاطر بیاورید شرکت هایی را که حق پخش تلویزیونی مسابقات را خریده اند یا شرکت هایی که تبلیغات را برعهده دارند و تماشاگرانی که مسافت های طولانی سفر کرده اند تا رقابت را تماشا کنند.
هو کردن سرود ملی کار ناپسندی است اما منحل کردن بازی به خاطر مخاطرات، شورش های بعدی و ضررهای مالی از آن هم بدتر است. اینجا راه حلی برای سارکو و لاپورته و سایر اعضای کابینه شان وجود دارد، همان طور که موسیو لاپورت به ما گوشزد کرد؛ «طبق قوانین فرانسه هو کردن سرود ملی جریمه یی 7500 یورویی و شش ماه حبس دارد.» چرا به جای ایستادن در گوشه و سر تکان دادن، نمی رود گروه های خرابکار را دستگیر و مجازات کند؟
بازی خانگی بعدی فرانسه 19 نوامبر برابر اروگوئه است. از صمیم قلب امیدوارم یک نفر دیگر بلند شود و سرود ملی را هو کند، نه به خاطر بی احترامی بلکه به دلیل احترام به حقوق ابتدایی شهروندی و احترام به نفس.
بگذارید اینها را بلوف سارکوزی بنامیم و ببینیم آیا او واقعاً شهامت منحل کردن دیدار را دارد و بگذارید ببینیم جناب رئیس جمهور چطور می خواهد آن 60 هزار نفر را جریمه کند؟
به نوشته روزنامه اعتماد و به نقل از تایمز، نه تنها سرود ملی فرانسه هو شد، بلکه هزاران هوادار الجزایری به داخل زمین مسابقه یورش بردند و باعث شدند بازی کنسل شود. شعارهای ضدغربی و ضدفرانسوی و بعضاً در ستایش اسامه بن لادن همه جا شنیده می شد.
تونس الجزایر نیست، اما فهمیدن اینکه آن بازی هم پتانسیل ایجاد دردسر را دارد، به نبوغ زیادی نیاز نداشت.
از طرفی اگر این مردم نسل دوم فرانسوی - آفریقایی بودند، مشکل خیلی بزرگی نداشتیم. عصبانیت آنها برای محرومیت های دهه های پس از استعمار که جوامع مدعی سکولاریسم غربی در محل زندگی آنها جرقه اش را زده بودند و شاید فرانسه را منشاء بدبختی خود می دانستند، طبیعی بود. مشکلات اجتماعی به معضلات فوتبال تبدیل شده اند، دست کم در فرانسه که اینچنین است. اما مشکل بزرگ تر طریقه موضع گیری دولت فرانسه است. در یک اقدام مشابه، شاید برگزاری یک سخنرانی آزاد علیه این مساله، کفایت می کرد. اما در این مورد چنین چیزی امکان ندارد. در قوانین کیفری فرانسه بی احترامی به سمبل های ملی جرم بزرگی است. پس بیایید بخش نژادپرستانه را رها کنیم و به قسمت کاربردی قضیه بپردازیم. شما چطور به 60 هزار تماشاگری که بلیت خریده اند و از راه دوری آمده اند، پس از هو کردن سرود می گویید بازی برگزار نمی شود و باید هر چه سریع تر استادیوم را ترک کنند و به خانه برگردند؟ موسیو سارکوزی، آیا این راه حل منطقی یا بی خطر است؟
ژان پی یر اسکالتر رئیس فدراسیون فوتبال فرانسه در برابر سارکوزی طوری رفتار کرد که انگار یک دلقک ماهی است، وقتی این جمله را ادا کرد؛ «سخت است، اما غیرممکن نیست.»
خوشبختانه میشل پلاتینی با همان سر نترس همیشگی اش جلوی رئیس جمهور ایستاد و دستور او را «پوچ و نامعقول» نامید؛ «یک بار دیگر، فوتبال بازیچه دست سیاستمداران شده است. انگار این ورزش بیشتر به تجارتی می ماند که سیاستمداران از آن برای جنگ قدرت علیه یکدیگر استفاده می کنند.» هر چند تنها کسانی که به صحبت های پلاتینی گوش نمی دهند همین مسوولان هستند. برنار لاپورت معاون وزیر ورزش فرانسه با مواخذه پلاتینی به او گوشزد می کند؛ «بهتر است سرت به کار خودت باشد.»
خب این کار پلاتینی است. سرود ملی فرانسه در مسابقاتی که تیم ملی فوتبال فرانسه به میدان می رود، پخش می شود. تیم ملی فوتبال فرانسه هم تحت نظر فدراسیون فوتبال فرانسه است یعنی یکی از اعضای یوفا به حساب می آید.
پلاتینی هم رئیس یوفا است. اگر سارکوزی یا هر کس دیگری تیم را از زمین مسابقه بیرون بکشد نه تنها روی فرانسه بلکه روی سایر اعضای این سازمان هم تاثیر می گذارد. به خاطر بیاورید شرکت هایی را که حق پخش تلویزیونی مسابقات را خریده اند یا شرکت هایی که تبلیغات را برعهده دارند و تماشاگرانی که مسافت های طولانی سفر کرده اند تا رقابت را تماشا کنند.
هو کردن سرود ملی کار ناپسندی است اما منحل کردن بازی به خاطر مخاطرات، شورش های بعدی و ضررهای مالی از آن هم بدتر است. اینجا راه حلی برای سارکو و لاپورته و سایر اعضای کابینه شان وجود دارد، همان طور که موسیو لاپورت به ما گوشزد کرد؛ «طبق قوانین فرانسه هو کردن سرود ملی جریمه یی 7500 یورویی و شش ماه حبس دارد.» چرا به جای ایستادن در گوشه و سر تکان دادن، نمی رود گروه های خرابکار را دستگیر و مجازات کند؟
بازی خانگی بعدی فرانسه 19 نوامبر برابر اروگوئه است. از صمیم قلب امیدوارم یک نفر دیگر بلند شود و سرود ملی را هو کند، نه به خاطر بی احترامی بلکه به دلیل احترام به حقوق ابتدایی شهروندی و احترام به نفس.
بگذارید اینها را بلوف سارکوزی بنامیم و ببینیم آیا او واقعاً شهامت منحل کردن دیدار را دارد و بگذارید ببینیم جناب رئیس جمهور چطور می خواهد آن 60 هزار نفر را جریمه کند؟