«لونشتین»، خبرنگار استرالیایی، در آخرین کتاب خویش به نام «انقلاب وبلاگ‌نویسی» به بررسی تأثیر وبلاگ‌نویسان در کشورهای ایران، چین، مصر، سوریه، عربستان و کوبا پرداخته است.
به گزارش خبرنگار «تابناک»، وی که در تلاش برای فرار از دیدگاه یکجانبه‌گرایانه غرب و برخوردهای گزینشی رسانه‌های غربی پس از حملات تروریستی 11 سپتامبر و جنگ عراق با سفر به این کشورها از نزدیک با سیاستمداران، خبرنگاران و شهروندان عادی، دیدار کرده و به صحبت نشسته است.
بنا بر این گزارش، «آنتونی لونشتین» در عین حال با این‌که اهمیت بسیاری به اینترنت و تأثیر آن بر آزادی بیان قایل است، می‌افزاید: اینترنت را نباید ابزاری ایده‌آل دانست.
وی می‌افزاید: گمان می‌کنم مردم کشورهایی که من به آنجا سفر کردم، خواهان دمکراسی غربی نیستند.
وی در گفت‌وگو با هفته‌نامه «واشنگتن پریزم» اظهار داشت: من پس از حملات تروریستی 11 سپتامبر و جنگ عراق، به شدت از این موضوع عصبانی بودم که صداهای غیرغربی در رسانه‌ها شنیده نمی‌شود. انگار تنها کارشناسان غربی اجازه داشتند درباره رخدادهای واشنگتن و نیویورک اظهارنظر کنند، اما وبلاگها اجازه می‌دهند که تا اندازه‌ای از افکار عمومی و طرز فکر مردم دنیا آگاه شویم. بیشتر رسانه‌های غربی مسئولیت خود را درباره رخدادهای جهان انجام نمی‌دهند و جنگ عراق این موضوع را بیشتر روشن کرد، چراکه صدای عراقی‌ها پیش از حمله چندان شنیده نمی‌شد و امروز نیز همین روند ادامه دارد.
لونشتین که دلیل برگزیدن این شش کشور را جهت‌دار بودن روابط آنها با آمریکا می‌داند، می‌گوید: در غرب، از برخی از این کشورها به عنوان متحد و برخی با لقب دشمن واشنگتن یاد میشود و به ندرت از زندگی و طرز فکر شهروندان عادی این کشورها آگاهی داریم؛ بنابراین، می‌خواستم با بلاگرها، نویسندگان، سیاستمداران، مخالفان سیاسی و شهروندان این کشورها صحبت کنم.
وی در ابراز تفاوت‌های موجود بین فضایی که از ایران در ذهن خود متصور می‌شده، با آنچه در سفر به این کشور دیده، چنین می‌گوید: من گمان می‌کردم ایران، جامعه بسته‌ای باشد، ولی وقتی دیدم برخلاف ظاهر، چه جامعه بازی است، به طور خیلی مثبت شگفت‌زده شدم. من در آنجا با همه محدودیت‌های ایجاد شده، دیدم که چگونه مردان و زنان می‌خواهند دولت را به چالش بکشند و این کار را به صور گوناگون از جمله حرف زدن، وبلاگ نوشتن و یا مهمانی دادن، نشان می‌دهند. باید این نکته را در نظر داشت که بین فضای عمومی و خصوصی فاصله بسیاری است.
این نویسنده استرالیایی در ادامه می‌افزاید: 11 سپتامبر، موجب شد که بیشتر خبرگان سیاسی و رسانه‌ای غرب، اسلامگرایی را به عنوان ریشه شرارت ارایه کنند؛ چنین امری اشتباه بزرگی است، زیرا در جهان عرب و ایران اسلامگرایان میانه‌رو در حال رشد بوده و نفوذ آنان بیشتر میشود. نادیده گرفتن چنین واقعیتی به ضرر ما در غرب است. گروه‌های مدافع حقوق بشر در غرب نباید از راه‌اندازی کمپین برای آزادی اسلامگرایان زندانی ترس داشته باشند. هر اسلامگرایی از غرب متنفر نیست و عقاید بن‌لادن را نمی‌پذیرند. این مسئله کاملا برعکس است. بحث رسانه‌های غربی در این زمینه، چندان قوی نیست و تا اندازه‌ای تحت تأثیر موضعگیری‌های وزارت امور خارجه آمریکاست.
به گزارش خبرنگار «تابناک»، وی که در تلاش برای فرار از دیدگاه یکجانبه‌گرایانه غرب و برخوردهای گزینشی رسانه‌های غربی پس از حملات تروریستی 11 سپتامبر و جنگ عراق با سفر به این کشورها از نزدیک با سیاستمداران، خبرنگاران و شهروندان عادی، دیدار کرده و به صحبت نشسته است.
بنا بر این گزارش، «آنتونی لونشتین» در عین حال با این‌که اهمیت بسیاری به اینترنت و تأثیر آن بر آزادی بیان قایل است، می‌افزاید: اینترنت را نباید ابزاری ایده‌آل دانست.
وی می‌افزاید: گمان می‌کنم مردم کشورهایی که من به آنجا سفر کردم، خواهان دمکراسی غربی نیستند.
وی در گفت‌وگو با هفته‌نامه «واشنگتن پریزم» اظهار داشت: من پس از حملات تروریستی 11 سپتامبر و جنگ عراق، به شدت از این موضوع عصبانی بودم که صداهای غیرغربی در رسانه‌ها شنیده نمی‌شود. انگار تنها کارشناسان غربی اجازه داشتند درباره رخدادهای واشنگتن و نیویورک اظهارنظر کنند، اما وبلاگها اجازه می‌دهند که تا اندازه‌ای از افکار عمومی و طرز فکر مردم دنیا آگاه شویم. بیشتر رسانه‌های غربی مسئولیت خود را درباره رخدادهای جهان انجام نمی‌دهند و جنگ عراق این موضوع را بیشتر روشن کرد، چراکه صدای عراقی‌ها پیش از حمله چندان شنیده نمی‌شد و امروز نیز همین روند ادامه دارد.
لونشتین که دلیل برگزیدن این شش کشور را جهت‌دار بودن روابط آنها با آمریکا می‌داند، می‌گوید: در غرب، از برخی از این کشورها به عنوان متحد و برخی با لقب دشمن واشنگتن یاد میشود و به ندرت از زندگی و طرز فکر شهروندان عادی این کشورها آگاهی داریم؛ بنابراین، می‌خواستم با بلاگرها، نویسندگان، سیاستمداران، مخالفان سیاسی و شهروندان این کشورها صحبت کنم.
وی در ابراز تفاوت‌های موجود بین فضایی که از ایران در ذهن خود متصور می‌شده، با آنچه در سفر به این کشور دیده، چنین می‌گوید: من گمان می‌کردم ایران، جامعه بسته‌ای باشد، ولی وقتی دیدم برخلاف ظاهر، چه جامعه بازی است، به طور خیلی مثبت شگفت‌زده شدم. من در آنجا با همه محدودیت‌های ایجاد شده، دیدم که چگونه مردان و زنان می‌خواهند دولت را به چالش بکشند و این کار را به صور گوناگون از جمله حرف زدن، وبلاگ نوشتن و یا مهمانی دادن، نشان می‌دهند. باید این نکته را در نظر داشت که بین فضای عمومی و خصوصی فاصله بسیاری است.
این نویسنده استرالیایی در ادامه می‌افزاید: 11 سپتامبر، موجب شد که بیشتر خبرگان سیاسی و رسانه‌ای غرب، اسلامگرایی را به عنوان ریشه شرارت ارایه کنند؛ چنین امری اشتباه بزرگی است، زیرا در جهان عرب و ایران اسلامگرایان میانه‌رو در حال رشد بوده و نفوذ آنان بیشتر میشود. نادیده گرفتن چنین واقعیتی به ضرر ما در غرب است. گروه‌های مدافع حقوق بشر در غرب نباید از راه‌اندازی کمپین برای آزادی اسلامگرایان زندانی ترس داشته باشند. هر اسلامگرایی از غرب متنفر نیست و عقاید بن‌لادن را نمی‌پذیرند. این مسئله کاملا برعکس است. بحث رسانه‌های غربی در این زمینه، چندان قوی نیست و تا اندازه‌ای تحت تأثیر موضعگیری‌های وزارت امور خارجه آمریکاست.