اخراج برند شوستر از سرمربیگری رئال مادرید که روز سه شنبه رخ داد، طبق انتظارات عامه بود. به همان میزان که همه منتظر وقوع این اتفاق بودند، انتظار این را نداشتند که جانشین شوستر خوان د راموس باشد. در واقع در تمام طول هفته های گذشته رامون کالدرون رئیس باشگاه رئال مادرید بارها به طور خصوصی به خبرنگاران گفته بود با وجودی که جایگاه شوستر در خطر است، یک چیز را می تواند با اطمینان به آنها بگوید؛ اینکه سرمربی سابق سویا و تاتنهام برای جانشینی شوستر به «برنابئو» نخواهد آمد.
به گزارش اعتماد و به نقل از تایمز، حرکاتی اینچنینی- انکارهای شوستر برای کنار رفتن و انکار روسای باشگاه درآوردن راموس- در رئال مادرید جدید نیست؛ باشگاهی که تحت هدایت کالدرون به عنوان رئیس و پردراگ میاتوویچ به عنوان مدیر ورزشی از اینکه ماشه را بکشند و خبرنگاران را از محل دور کنند، ابایی ندارد.
ثبات دغدغه یی است که «کاخ سفید» از زمان آغاز هزاره سوم تا امروز به خود ندیده است. راموس هشتمین مربی آنها در پنج سال اخیر است.
یکجورهایی می توان گفت رفتار آنها در قبال راموس نشان می دهد که آنها هدفی طولانی مدت را به طور خاص در راس کار مدنظر ندارند. شاهد این مدعا هم قرارداد شش ماهه یی است که به او پیشنهاد شده است؛ قراردادی تا آخر فصل. راموس روز گذشته در گفت وگو با خبرنگاران گفت؛ «دوست دارم به شکل کوتاه مدت کار کنم. می خواهم کسانی که با من کار می کنند، خوشحال باشند. اگر اوضاع خوب پیش رفت و باشگاه هم از کار با من راضی بود، یک فصل دیگر ادامه می دهیم.»
این حرکت راموس حرکتی نو در عرصه جهانی است؛ جایی که مربیان معمولاً خواهان امضای قراردادهای درازمدت و کلان هستند. راموس چنین قراردادی را با تاتنهام بست؛ قراردادی چهارساله که همه از ارزش 18 میلیون پوندی اش می گفتند. آیا راموس تغییر عقیده داده است؟ یا شاید هم ترسش از پرداخت پول به رئال در صورت اخراج بوده است؟
از دید باشگاه، راموس انتخابی عالی است به خصوص برای آنهایی که می خواهند برگمانی را دور بزنند. در حالی که کار او در تاتنهام با اشک به پایان رسید، کار کلی او نشان داده که او آدم باثباتی است و توانایی به دست آوردن چیزهایی فراتر از حد انتظار را دارد.
مهم تر از همه این است که او آنچنان مربی قدرتمندی نیست که شخصیتی زیاده خواه از باشگاه داشته باشد؛ درست مثل واندرلی لوکزامبورگو یا فابیوکاپلو. او از اینکه سرش را پایین بیندازد و ساکت کارش را کند تا تیم پیشرفت کند، راضی است. او ترجیح می دهد کمتر درگیر امضای قراردادهای جدید شود.
این همان کاری است که در سویل انجام داد؛ جایی که مسوولیت آوردن بازیکنان به مونچی، مدیر ورزشی باشگاه، واگذار شد. در تاتنهام هم همین پست را دیمین کامولی پر می کرد. این به معنای تعادل قدرت در باشگاه است به خصوص وقتی بحث به خدمت گرفتن بازیکنان جدید باشد. اینجاست که میاتوویچ و کالدرون وارد میدان می شوند.
گرچه شوستر رئال را به عنوان قهرمان فصل گذشته لالیگا رساند اما مسوولان باشگاه نگران این بودند که آیا او از پس مشکلات داخل رختکن برمی آید یا خیر. دیگر نگرانی این فصل شان پنجمی در جدول و 9 امتیاز اختلاف با بارسلونا است. میاتوویچ و کالدرون، راموس را یک تکنوکرات می بینند؛ آدمی مسوول رتق و فتق امور که اولین کاری که انجام می دهد این است؛ مجبور کردن بازیکنان به انجام کار موثر کنار یکدیگر. این همان حسی است که آنها می خواستند و شوستر انجام نمی داد.
حتی او فصل گذشته قهرمان لالیگا شد، این زمزمه وجود داشت که مرد آلمانی با تیم کاپلو قهرمان شده است. با در نظر گرفتن اینکه کالدرون از کار کاپلو راضی نبود حتی با این اوصاف که او قهرمانی را برای رئال به ارمغان آورد، رئیس رئال از دستاورد شوستر هم چندان هیجان زده نشده است.
در واقع نگاه کالدرون و میاتوویچ به دستاوردهای کاپلو و شوستر این است که این دو نفر نمایانگر کارکرد قوی تیمی هستند که این دو نفر ساخته اند. از آنجایی که تیم تغییری نکرده است، مطمئناً مشکل نه بازیکنان که رهبری تیم است و رهبری تیم هم در مربی خلاصه می شود. بنابراین از آنجایی که راموس نسبت به شوستر مربی بهتری است، این مشکلات خیلی سریع حل خواهند شد.
شوستر احتمالاً به عنوان بهانه کارش به بحران مصدومیت ها اشاره می کند، مساله یی که در برهه های زمانی مختلف او را از داشتن بازیکنانی چون رود فن نیستلروی، وسلی اشنایدر، آرین روبن، پپه، گابریل هاینتزه، فابیو کاناوارو و فرناندو گاگو محروم کرده است. مرد آلمانی احتمالاً به این نکته هم اشاره خواهد کرد که باشگاه نتوانسته بازیکنان مورد نظر او را به خدمت بگیرد. اینها همگی می توانند دلایل و فاکتورهایی معقول باشند.
در عین حال، خیلی ها هم اعتقاد داشتند که او می دانست در چه مخمصه یی گرفتار شده و اکثر مواقع هم مثل سرمربی رئال و در قامت او ظاهر نمی شد. راموس روز سه شنبه از قول خودش این پیام را منتقل کرد؛ «این باشگاه باید تنها به یک چیز فکر کند؛ پیروزی. من کارم را بلدم و امیدوارم کسی را ناامید نکنم.» کالدرون و میاتوویچ هم همین انتظار را دارند. گرچه آنها خیلی خوب می دانند که اگر راموس کم بیاورد و اشتباه کند، به لطف قرارداد شش ماهه اش می توانند به راحتی از دست او خلاص شوند، خیلی سریع و ارزان. این مساله بخشی از دلیل محبوبیت او بین این دو نفر در وهله اول است.
به گزارش اعتماد و به نقل از تایمز، حرکاتی اینچنینی- انکارهای شوستر برای کنار رفتن و انکار روسای باشگاه درآوردن راموس- در رئال مادرید جدید نیست؛ باشگاهی که تحت هدایت کالدرون به عنوان رئیس و پردراگ میاتوویچ به عنوان مدیر ورزشی از اینکه ماشه را بکشند و خبرنگاران را از محل دور کنند، ابایی ندارد.
ثبات دغدغه یی است که «کاخ سفید» از زمان آغاز هزاره سوم تا امروز به خود ندیده است. راموس هشتمین مربی آنها در پنج سال اخیر است.
یکجورهایی می توان گفت رفتار آنها در قبال راموس نشان می دهد که آنها هدفی طولانی مدت را به طور خاص در راس کار مدنظر ندارند. شاهد این مدعا هم قرارداد شش ماهه یی است که به او پیشنهاد شده است؛ قراردادی تا آخر فصل. راموس روز گذشته در گفت وگو با خبرنگاران گفت؛ «دوست دارم به شکل کوتاه مدت کار کنم. می خواهم کسانی که با من کار می کنند، خوشحال باشند. اگر اوضاع خوب پیش رفت و باشگاه هم از کار با من راضی بود، یک فصل دیگر ادامه می دهیم.»
این حرکت راموس حرکتی نو در عرصه جهانی است؛ جایی که مربیان معمولاً خواهان امضای قراردادهای درازمدت و کلان هستند. راموس چنین قراردادی را با تاتنهام بست؛ قراردادی چهارساله که همه از ارزش 18 میلیون پوندی اش می گفتند. آیا راموس تغییر عقیده داده است؟ یا شاید هم ترسش از پرداخت پول به رئال در صورت اخراج بوده است؟
از دید باشگاه، راموس انتخابی عالی است به خصوص برای آنهایی که می خواهند برگمانی را دور بزنند. در حالی که کار او در تاتنهام با اشک به پایان رسید، کار کلی او نشان داده که او آدم باثباتی است و توانایی به دست آوردن چیزهایی فراتر از حد انتظار را دارد.
مهم تر از همه این است که او آنچنان مربی قدرتمندی نیست که شخصیتی زیاده خواه از باشگاه داشته باشد؛ درست مثل واندرلی لوکزامبورگو یا فابیوکاپلو. او از اینکه سرش را پایین بیندازد و ساکت کارش را کند تا تیم پیشرفت کند، راضی است. او ترجیح می دهد کمتر درگیر امضای قراردادهای جدید شود.
این همان کاری است که در سویل انجام داد؛ جایی که مسوولیت آوردن بازیکنان به مونچی، مدیر ورزشی باشگاه، واگذار شد. در تاتنهام هم همین پست را دیمین کامولی پر می کرد. این به معنای تعادل قدرت در باشگاه است به خصوص وقتی بحث به خدمت گرفتن بازیکنان جدید باشد. اینجاست که میاتوویچ و کالدرون وارد میدان می شوند.
گرچه شوستر رئال را به عنوان قهرمان فصل گذشته لالیگا رساند اما مسوولان باشگاه نگران این بودند که آیا او از پس مشکلات داخل رختکن برمی آید یا خیر. دیگر نگرانی این فصل شان پنجمی در جدول و 9 امتیاز اختلاف با بارسلونا است. میاتوویچ و کالدرون، راموس را یک تکنوکرات می بینند؛ آدمی مسوول رتق و فتق امور که اولین کاری که انجام می دهد این است؛ مجبور کردن بازیکنان به انجام کار موثر کنار یکدیگر. این همان حسی است که آنها می خواستند و شوستر انجام نمی داد.
حتی او فصل گذشته قهرمان لالیگا شد، این زمزمه وجود داشت که مرد آلمانی با تیم کاپلو قهرمان شده است. با در نظر گرفتن اینکه کالدرون از کار کاپلو راضی نبود حتی با این اوصاف که او قهرمانی را برای رئال به ارمغان آورد، رئیس رئال از دستاورد شوستر هم چندان هیجان زده نشده است.
در واقع نگاه کالدرون و میاتوویچ به دستاوردهای کاپلو و شوستر این است که این دو نفر نمایانگر کارکرد قوی تیمی هستند که این دو نفر ساخته اند. از آنجایی که تیم تغییری نکرده است، مطمئناً مشکل نه بازیکنان که رهبری تیم است و رهبری تیم هم در مربی خلاصه می شود. بنابراین از آنجایی که راموس نسبت به شوستر مربی بهتری است، این مشکلات خیلی سریع حل خواهند شد.
شوستر احتمالاً به عنوان بهانه کارش به بحران مصدومیت ها اشاره می کند، مساله یی که در برهه های زمانی مختلف او را از داشتن بازیکنانی چون رود فن نیستلروی، وسلی اشنایدر، آرین روبن، پپه، گابریل هاینتزه، فابیو کاناوارو و فرناندو گاگو محروم کرده است. مرد آلمانی احتمالاً به این نکته هم اشاره خواهد کرد که باشگاه نتوانسته بازیکنان مورد نظر او را به خدمت بگیرد. اینها همگی می توانند دلایل و فاکتورهایی معقول باشند.
در عین حال، خیلی ها هم اعتقاد داشتند که او می دانست در چه مخمصه یی گرفتار شده و اکثر مواقع هم مثل سرمربی رئال و در قامت او ظاهر نمی شد. راموس روز سه شنبه از قول خودش این پیام را منتقل کرد؛ «این باشگاه باید تنها به یک چیز فکر کند؛ پیروزی. من کارم را بلدم و امیدوارم کسی را ناامید نکنم.» کالدرون و میاتوویچ هم همین انتظار را دارند. گرچه آنها خیلی خوب می دانند که اگر راموس کم بیاورد و اشتباه کند، به لطف قرارداد شش ماهه اش می توانند به راحتی از دست او خلاص شوند، خیلی سریع و ارزان. این مساله بخشی از دلیل محبوبیت او بین این دو نفر در وهله اول است.