هرچند مسئولا‌ن محیط زیستی و مقامات مسئول از استقرار وضعیت هشدار در هوای تهران خبر داده‌اند اما کارشناسان مستقل بر این باورند که هوای تهران در مرز اضطرار قرار گرفته است. به نوشته «اعتماد ملی»، برخی گزارش‌ها مؤید این واقعیت است که با توجه به استقرار هوای سرد و تداوم وارونگی در تهران حتی امکان تعطیلی مدارس نیز وجود دارد. تعطیلی مدارس تصمیمی است که در چند سال گذشته نیز سابقه اجرا داشته است. تهران شهری است که در میان چند سلسله‌جبال قرار دارد. ساخت و سازهای بی‌رویه و گسترش بی‌حساب و کتاب شهر تهران در کنار ورود بی‌رویه خودروهای جدید، تداوم آمد و شد خودروهای فرسوده و ترافیک سرسام‌آور همگی از عوامل تشدید بحران آلودگی هوای تهران است.
این وضعیت بغرنج و افزایش شاخص‌های آلودگی با سرد شدن و وارونگی هوای تهران شکلی خطرناک به خود گرفته است.
باید به خاطر داشته باشیم مرگ بر اثر حمله قلبی پس از تصادف‌های جاده‌ای بالا‌ترین رتبه مرگ و میر را در ایران دارد. لذا به نظر می‌رسد مقامات ذیربط اعم از شهرداری، استانداری تهران، مقامات محیط زیست و دیگر مدیران درگیر در این مهم باید برنامه‌های متنوعی را سامان دهند.
در این میان شاید نتوان امیدوار به انجام اقدامات اثرگذار زودبازده بود اما می‌توان طرح‌هایی را در میان‌مدت و حتی بلندمدت برنامه‌ریزی کرد.
تهران کلا‌نشهری است که از چند پدیده منفی و بیماری‌هایی که شهرهای بزرگی چون مکزیکو سیتی، استانبول، توکیو و نیویورک دارند رنج می‌برد. لذا به کارگیری تجربه‌های دیگر مدیران کلانشهر‌ها مفید به نظر می‌رسد. از آنجا که مشکلا‌ت این پدیده یک‌وجهی نیست، ارائه راه‌حل و پیدا کردن طریق اصلا‌ح نیز یکجانبه نخواهد بود.
از سوی دیگر هزینه‌های جانبی آلودگی هوای تهران بر سلا‌مت جامعه و افزایش مرگ و میرها و بحران‌های ناشی از آن می‌تواند هزینه‌های بسیاری بر جامعه و البته هزینه‌های عمومی و ملی وارد سازد.
با این همه، مطلوب است مدیران دولت نهم به جای ارائه راه‌حل‌های قاطع جهت نجات جامعه جهانی و حل مشکلا‌ت آنها تمرکز خود را بر مشکلا‌تی که مستقیما به جان و سلا‌مت مردم ایران وابسته است صورت دهند؛ این به صواب نزدیکتر است.