شبی مدیر عامل وقت ایران خودرو میهمان گفت‌وگوی ویژه خبری بود وقتی مجری از او سوال کرد کارشناسان می گویند پیکان ۲۵۰ تا اشکال دارد! آقای مهندس در جواب گفت: من امشب از دم در سازمان شما تا اینجا که نشستم دو، سه مورد ناهماهنگی دیدم، خوب ما این پیکان را برای همین صداوسیما می سازیم!؟
پاسخ ایشان قانع کننده نبود ولی اشاره به یک واقعیت است، چطور می‌شود شما در بخش‌های مختلف جامعه، مشکلات ریز و درشت داشته باشید، ولی پیکان را با آخرین تکنولوژی روز بسازید؟
حکایت ورزش ما هم همینطور است؛ نتایج ضعیف کاروان ورزشی در المپیک چین، انتخاب ناگهانی مدیران و سرمربیان ورزشی، برگزاری مسابقات ورزشی، خصوصی نسازی (!)، بیتوجهی به گسترش ورزش همگانی و ... دهها مورد دیگر را می‌توان بر شمرد که در ورزش ایران یا اتفاق نیفتاده و یا بسیار کند حرکت میکند.
خوب، در چنین فضایی چطور می‌شود انتظار داشت مثل بقیه کشورهایی که حساب و کتاب روتین دارند، ورزش ایران هم مانند آنها حرکت کند.
همین امروز خبرها را نگاه میکردم در حالی که قرار است مطابق برنامه پنج ساله توسعه چهارم، ورزش ایران در انتهای سال ۱۳۸۸ کاملا خصوصی شود، با نظر سازمان تربیت بدنی، دو باشگاه پرسپولیس و استقلال می روند زیر نظر دو وزارتخانه دولتی! تا از بند ب (یک درصد بودجه هر سازمان دولتی برای ورزش) استفاده کنند و فلسفه‌اش این است که حق ورزش ضایع نشود.
خوب بیاییم سراغ نود، این برنامه تاثیر گذار و مقبول، عادل به خوبی می داند اگر فلان ورزشگاه آب خوری ندارد بخشی از ضعف نظام باشگاهداری ماست یا اگر رقمهای مالی بازیکنان هنوز شفاف نیست به خاطر جریان های زیر زمینی اقتصادی حاکم بر فوتبالست، یا اگر فلان مربی یک شبه ره هزار ساله می پیماید حکایت از حاکم بودن روابط بر ضوابط در ورزش ما دارد.
پس این توقع از نود می رود که برود سراغ مسایل کلان و ریشه‌ای فوتبال و نوعی از ژورنالیزم جستجوگر را پیاده کند.
ضمن حمایت از نود و کار شایسته عادل در تابندن نور به تاریکیهای فوتبالمان، معتقدم از این فرصت خوب رسانه ای که شبکه سه و انصافا حمایت خوب اقای پور محمدی مدیر این شبکه، برایش فراهم کرده به سراغ مسایل زیر بنایی تر برود و از ریشه مشکلات را ببیند.
پاسخ ایشان قانع کننده نبود ولی اشاره به یک واقعیت است، چطور می‌شود شما در بخش‌های مختلف جامعه، مشکلات ریز و درشت داشته باشید، ولی پیکان را با آخرین تکنولوژی روز بسازید؟
حکایت ورزش ما هم همینطور است؛ نتایج ضعیف کاروان ورزشی در المپیک چین، انتخاب ناگهانی مدیران و سرمربیان ورزشی، برگزاری مسابقات ورزشی، خصوصی نسازی (!)، بیتوجهی به گسترش ورزش همگانی و ... دهها مورد دیگر را می‌توان بر شمرد که در ورزش ایران یا اتفاق نیفتاده و یا بسیار کند حرکت میکند.
خوب، در چنین فضایی چطور می‌شود انتظار داشت مثل بقیه کشورهایی که حساب و کتاب روتین دارند، ورزش ایران هم مانند آنها حرکت کند.
همین امروز خبرها را نگاه میکردم در حالی که قرار است مطابق برنامه پنج ساله توسعه چهارم، ورزش ایران در انتهای سال ۱۳۸۸ کاملا خصوصی شود، با نظر سازمان تربیت بدنی، دو باشگاه پرسپولیس و استقلال می روند زیر نظر دو وزارتخانه دولتی! تا از بند ب (یک درصد بودجه هر سازمان دولتی برای ورزش) استفاده کنند و فلسفه‌اش این است که حق ورزش ضایع نشود.
خوب بیاییم سراغ نود، این برنامه تاثیر گذار و مقبول، عادل به خوبی می داند اگر فلان ورزشگاه آب خوری ندارد بخشی از ضعف نظام باشگاهداری ماست یا اگر رقمهای مالی بازیکنان هنوز شفاف نیست به خاطر جریان های زیر زمینی اقتصادی حاکم بر فوتبالست، یا اگر فلان مربی یک شبه ره هزار ساله می پیماید حکایت از حاکم بودن روابط بر ضوابط در ورزش ما دارد.
پس این توقع از نود می رود که برود سراغ مسایل کلان و ریشه‌ای فوتبال و نوعی از ژورنالیزم جستجوگر را پیاده کند.
ضمن حمایت از نود و کار شایسته عادل در تابندن نور به تاریکیهای فوتبالمان، معتقدم از این فرصت خوب رسانه ای که شبکه سه و انصافا حمایت خوب اقای پور محمدی مدیر این شبکه، برایش فراهم کرده به سراغ مسایل زیر بنایی تر برود و از ریشه مشکلات را ببیند.
تصورم بر این است که گاهی نود از این اصل دور می شود و خود را گرفتار حواشی تمام نشدنی ورزش میکند. امیدوارم چراغ این برنامه موفق رسانه ای همچنان از گزند تند بادهای بی‌حوصلگی و بی‌منطقی برخی، در امان بماند.