این روزها چرخ روزگار به کام سرمربی استقلال می چرخد. تیم او قبل از شروع رقابت های هفته بیست و پنجم با اختلاف پنج امتیاز نسبت به نزدیک ترین تعقیب کننده اش ذوب آهن اصفهان به صدر جدول رده بندی لیگ برتر تکیه زده است و به نظر نمی رسد تا قبل از داربی 66 موقعیتش از جانب هیچ بنی بشری به صورت جدی تهدید شود.
به نوشته اعتماد، قلعه نویی در شرایطی به وضعیت مطلوب تیمش در جدول می بالد که حال و روز سایر مدعیان تعریف چندانی ندارد. شاگردان منصور ابراهیم زاده با وجود پیروزی حساس هفته گذشته مقابل سپاهان برای قهرمانی هنوز به قدر کافی «دندان تیز» ندارند. باخت سنگین در ورزشگاه خانگی مقابل ابومسلم خراسان دلیل محکمی برای این ادعاست.
بعد از ذوب آهن، پرسپولیس دومین تیمی است که می تواند موقعیت قلعه نویی و تیمش را به خطر بیندازد. سرخپوشان تهرانی در بازی های گذشته شان 9 امتیاز کمتر از استقلال گرفته اند و در رده سوم جدول ایستاده اند. آنها با وجود صرف هزینه زیاد در ابتدای فصل و گلچین کردن ستاره های مختلف به یکباره در میانه راه متوقف شدند و دست کم تا امروز هیچ علامت امیدوارکننده یی مبنی بر پیشرفت از خود نشان نداده اند.
شاگردان پیروانی اتفاقاً تا حدودی مدیون قناعت ورزی سایر تیم ها بوده اند والا در کشاکش جار و جنجال ها و حاشیه های تمام نشدنی اردوی سرخ ها، صباباتری و سپاهان باید خیلی وقت پیش گوی سبقت را از آنها می ربودند.
با تمام این حرف ها نباید از داشته های استقلال غافل شد. آبی ها موفقیت امروزشان را بیش از تیره روزی رقبا وامدار خودشان و سرمربی شان هستند. در این بین امیر قلعه نویی نقش پررنگ تری در پیروزی های اخیر استقلال دارد. او با توسل به انواع و اقسام شیوه های فوتبالی و غیرفوتبالی با چنگ و دندان تیمش را به بالای جدول رسانده است (فعلاً با درستی یا نادرستی شیوه های قلعه نویی کاری نداریم).
تلاش های سرمربی استقلال وقتی بیشتر جلوه پیدا می کند که کمی به عقب برگردیم. به روزهایی که بازی های لیگ به دلیل سفر تیم ملی به عمان و اسپانیا با وقفه یی اجباری روبه رو شد. الهه فوتبال در چنین شرایطی بسیار سختگیرانه عمل می کند و با قساوتی مثال زدنی شیره انگیزه و آمادگی را از کالبد تیم های مدعی بیرون می کشد.
در شرایط عادی استقلال نیز باید به چنین شرایطی دچار می شد. اما قلعه نویی پشت سر تیمش ایستاد، علیه سازمان لیگ مصاحبه کرد، فریاد کشید، جنگ روانی به راه انداخت و به هر طریق ممکن انگیزه را مجدداً به بازیکنانش بازگرداند. او حتی از آرش برهانی مهاجمی ساخت که در صدر جدول گلزنان لیگ برتر همه را دچار شگفتی کرده است.
این روزها از روی سکوهای استادیوم محل بازی استقلال تنها شعارهایی یکدست در حمایت از قلعه نویی شنیده می شود. تماشاگران این تیم به خوبی از نقش غیر قابل انکار سرمربی در موفقیت استقلال آگاهند و می دانند که قلعه نویی در صورت ادامه این روند، قهرمانی لیگ هشتم را برایشان به ارمغان خواهد آورد.
اما آیا عملکرد قلعه نویی هیچ عیب و نقصی نداشته است؟ می توان خوشبین بود و در پاسخ به این سوال گفت ان شاء الله همین طور است، اما حتی هواداران دوآتشه ژنرال نیز خیلی خوب به خاطر دارند که او پیش از این و در طول دوره سوم لیگ برتر دکترای ناامید کردن هواداران را در هفته های پایانی گرفته است، او در آن سال در حالی که در یک قدمی قهرمانی قرار داشت به طرزی ناگهانی کم آورد و جام را به پاس واگذار کرد. مشکل ژنرال کجاست؟
به نظر می رسد امیر قلعه نویی به شدت از نوعی محافظه کاری محض رنج می برد؛ همان محافظه کاری که موجب می شود او تیمش را پس از رسیدن به نتیجه دلخواه به یکباره عقب بکشد و با تعویض هایی تدافعی، روح برتری جویی را از بازیکنانش بگیرد.
بازی با برق شیراز در حافظیه را مرور کنید. در آن بازی گل آخر استقلال در دقیقه 58 به ثمر رسید و بعد از آن برق که همه چیز را از دست رفته می دید بی محابا روی دروازه استقلال هجوم آورد. در 30 دقیقه باقی مانده بازی برق تنها با دو مدافع از دروازه اش پاسداری می کرد اما دریغ از حتی یک ضد حمله استقلال.
تغییرات تاکتیکی قلعه نویی مقابل صباباتری در ورزشگاه آزادی نیز چیزی شبیه بازی با برق شیراز بود. به نظر می رسد امیر قلعه نویی که پیش از شروع این بازی ها و در گفت وگوهای رسانه یی با توسل به جنگ روانی برتری را به تیمش دیکته کرده بود با امیر قلعه نویی که حین بازی روی نیمکت نشست، تفاوت های بسیاری دارد. آیا او روی نیمکت ترسو می شود؟ مرور کارنامه قلعه نویی چاره یی جز پاسخ مثبت گفتن به این سوال باقی نمی گذارد.
دوباره به ابتدای یادداشت برگردیم. این روزها چرخ روزگار به کام سرمربی استقلال می چرخد. تیم او در فاصله 10 هفته مانده به پایان رقابت های این فصل لیگ برتر با اختلاف پنج امتیاز نسبت به نزدیک ترین تعقیب کننده اش به صدر جدول رده بندی تکیه زده است و بررسی عملکرد سایر مدعیان نشان می دهد موقعیت آنها از جانب هیچ بنی بشری تهدید نمی شود.
با این حال هواداران استقلال به خوبی می دانند که در ادامه فصل تیم شان محتاج یک سرمربی شجاع است که روی نیمکت نیز همچون پیش از شروع بازی نمایشی جسورانه داشته باشد. آنها از خودشان می پرسند آیا قلعه نویی می تواند با خودش کنار بیاید یا همچون دوره های اول و دوم لیگ برتر در آخرین لحظات قافیه را به رقبایش می بازد؟
به نوشته اعتماد، قلعه نویی در شرایطی به وضعیت مطلوب تیمش در جدول می بالد که حال و روز سایر مدعیان تعریف چندانی ندارد. شاگردان منصور ابراهیم زاده با وجود پیروزی حساس هفته گذشته مقابل سپاهان برای قهرمانی هنوز به قدر کافی «دندان تیز» ندارند. باخت سنگین در ورزشگاه خانگی مقابل ابومسلم خراسان دلیل محکمی برای این ادعاست.
بعد از ذوب آهن، پرسپولیس دومین تیمی است که می تواند موقعیت قلعه نویی و تیمش را به خطر بیندازد. سرخپوشان تهرانی در بازی های گذشته شان 9 امتیاز کمتر از استقلال گرفته اند و در رده سوم جدول ایستاده اند. آنها با وجود صرف هزینه زیاد در ابتدای فصل و گلچین کردن ستاره های مختلف به یکباره در میانه راه متوقف شدند و دست کم تا امروز هیچ علامت امیدوارکننده یی مبنی بر پیشرفت از خود نشان نداده اند.
شاگردان پیروانی اتفاقاً تا حدودی مدیون قناعت ورزی سایر تیم ها بوده اند والا در کشاکش جار و جنجال ها و حاشیه های تمام نشدنی اردوی سرخ ها، صباباتری و سپاهان باید خیلی وقت پیش گوی سبقت را از آنها می ربودند.
با تمام این حرف ها نباید از داشته های استقلال غافل شد. آبی ها موفقیت امروزشان را بیش از تیره روزی رقبا وامدار خودشان و سرمربی شان هستند. در این بین امیر قلعه نویی نقش پررنگ تری در پیروزی های اخیر استقلال دارد. او با توسل به انواع و اقسام شیوه های فوتبالی و غیرفوتبالی با چنگ و دندان تیمش را به بالای جدول رسانده است (فعلاً با درستی یا نادرستی شیوه های قلعه نویی کاری نداریم).
تلاش های سرمربی استقلال وقتی بیشتر جلوه پیدا می کند که کمی به عقب برگردیم. به روزهایی که بازی های لیگ به دلیل سفر تیم ملی به عمان و اسپانیا با وقفه یی اجباری روبه رو شد. الهه فوتبال در چنین شرایطی بسیار سختگیرانه عمل می کند و با قساوتی مثال زدنی شیره انگیزه و آمادگی را از کالبد تیم های مدعی بیرون می کشد.
در شرایط عادی استقلال نیز باید به چنین شرایطی دچار می شد. اما قلعه نویی پشت سر تیمش ایستاد، علیه سازمان لیگ مصاحبه کرد، فریاد کشید، جنگ روانی به راه انداخت و به هر طریق ممکن انگیزه را مجدداً به بازیکنانش بازگرداند. او حتی از آرش برهانی مهاجمی ساخت که در صدر جدول گلزنان لیگ برتر همه را دچار شگفتی کرده است.
این روزها از روی سکوهای استادیوم محل بازی استقلال تنها شعارهایی یکدست در حمایت از قلعه نویی شنیده می شود. تماشاگران این تیم به خوبی از نقش غیر قابل انکار سرمربی در موفقیت استقلال آگاهند و می دانند که قلعه نویی در صورت ادامه این روند، قهرمانی لیگ هشتم را برایشان به ارمغان خواهد آورد.
اما آیا عملکرد قلعه نویی هیچ عیب و نقصی نداشته است؟ می توان خوشبین بود و در پاسخ به این سوال گفت ان شاء الله همین طور است، اما حتی هواداران دوآتشه ژنرال نیز خیلی خوب به خاطر دارند که او پیش از این و در طول دوره سوم لیگ برتر دکترای ناامید کردن هواداران را در هفته های پایانی گرفته است، او در آن سال در حالی که در یک قدمی قهرمانی قرار داشت به طرزی ناگهانی کم آورد و جام را به پاس واگذار کرد. مشکل ژنرال کجاست؟
به نظر می رسد امیر قلعه نویی به شدت از نوعی محافظه کاری محض رنج می برد؛ همان محافظه کاری که موجب می شود او تیمش را پس از رسیدن به نتیجه دلخواه به یکباره عقب بکشد و با تعویض هایی تدافعی، روح برتری جویی را از بازیکنانش بگیرد.
بازی با برق شیراز در حافظیه را مرور کنید. در آن بازی گل آخر استقلال در دقیقه 58 به ثمر رسید و بعد از آن برق که همه چیز را از دست رفته می دید بی محابا روی دروازه استقلال هجوم آورد. در 30 دقیقه باقی مانده بازی برق تنها با دو مدافع از دروازه اش پاسداری می کرد اما دریغ از حتی یک ضد حمله استقلال.
تغییرات تاکتیکی قلعه نویی مقابل صباباتری در ورزشگاه آزادی نیز چیزی شبیه بازی با برق شیراز بود. به نظر می رسد امیر قلعه نویی که پیش از شروع این بازی ها و در گفت وگوهای رسانه یی با توسل به جنگ روانی برتری را به تیمش دیکته کرده بود با امیر قلعه نویی که حین بازی روی نیمکت نشست، تفاوت های بسیاری دارد. آیا او روی نیمکت ترسو می شود؟ مرور کارنامه قلعه نویی چاره یی جز پاسخ مثبت گفتن به این سوال باقی نمی گذارد.
دوباره به ابتدای یادداشت برگردیم. این روزها چرخ روزگار به کام سرمربی استقلال می چرخد. تیم او در فاصله 10 هفته مانده به پایان رقابت های این فصل لیگ برتر با اختلاف پنج امتیاز نسبت به نزدیک ترین تعقیب کننده اش به صدر جدول رده بندی تکیه زده است و بررسی عملکرد سایر مدعیان نشان می دهد موقعیت آنها از جانب هیچ بنی بشری تهدید نمی شود.
با این حال هواداران استقلال به خوبی می دانند که در ادامه فصل تیم شان محتاج یک سرمربی شجاع است که روی نیمکت نیز همچون پیش از شروع بازی نمایشی جسورانه داشته باشد. آنها از خودشان می پرسند آیا قلعه نویی می تواند با خودش کنار بیاید یا همچون دوره های اول و دوم لیگ برتر در آخرین لحظات قافیه را به رقبایش می بازد؟